mensa
Apariencia
| mensa | |
| pronunciación (AFI) | [ˈmẽnsa] |
| silabación | men-sa |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rima | en.sa |
Forma flexiva
[editar]Forma adjetiva
[editar]- 1
- Forma del femenino singular de menso.
| mensa | |
| clásico (AFI) | /ˈmen.sa/ ⓘ |
| eclesiástico (AFI) | /ˈmen.sa/ |
| silabación | mēn-sa |
| acentuación | llana |
| longitud silábica | bisílaba |
| rima | en.sa |
Etimología
[editar]Del protoitálico *menssa- ("medida"), probablemente el femenino de mēnsus ("medido") participio perfecto de mētior ('medir').[1]
Sustantivo femenino
[editar]Declinación
[editar]Locuciones
[editar]Locuciones con mēnsa [▲▼]
- mēnsās movēre/mēnsās removēre - levantar la mesa
- ad mēnsam cōnsistere - sentarse a la mesa
Descendientes
[editar]Descendientes [▲▼]
Información adicional
[editar]- Derivados: mensula, mensularius, mensarius
Lingua franca nova
[editar]| mensa | |
| pronunciación | falta agregar |
Etimología
[editar]Si puedes, incorpórala: ver cómo.
Sustantivo
[editar]mensa ¦ plural: mensas
- 1
- Mes.
Referencias y notas
[editar]- ↑ Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 372-73. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.
Categorías:
- Español
- ES:Palabras llanas
- ES:Palabras bisílabas
- ES:Rimas:en.sa
- ES:Formas adjetivas en femenino singular
- Latín
- LA:Palabras llanas
- LA:Palabras bisílabas
- LA:Rimas:en.sa
- LA:Palabras provenientes del protoitálico
- LA:Sustantivos femeninos
- LA:Sustantivos
- LA:Sustantivos de la primera declinación
- Lingua franca nova
- LFN:Palabras sin transcripción fonética
- LFN:Palabras de etimología sin precisar
- LFN:Sustantivos
- LFN:Sustantivos regulares