elf

Africáner

• Etimoloxía: do neerlandés elf, do neerlandés medio ellef, elf, do neerlandés antigo *ellef, do protoxermánico *ainalif, composto de *ainaz e *-lif.

• Pronuncia: /ɛlf/ (AFI)

• Escoitar: «elf» (Ficheiro ─ axuda)

Número cardinal

elf

1. Once.

Alemán

• Etimoloxía: do alto alemán medio eilf, eilef, einlif, do alto alemán antigo einlif, do protoxermánico *ainalif, composto de *ainaz e *-lif.

• Pronuncia: /ɛlf/ (AFI)

• Escoitar: «elf» (Ficheiro ─ axuda)

Número cardinal

elf

1. Once.

Termos relacionados

• Elf
• elffach
• Elfeck
• elfeckig
• elfstellig
• elfstündig

Alemán de Pensilvania

• Etimoloxía: do alto alemán medio eilf, eilef, einlif, do alto alemán antigo einlif, do protoxermánico *ainalif, composto de *ainaz e *-lif.

• Pronuncia: /ɛlf/ (AFI)

Número cardinal

elf

1. Once.

Baixo saxón alemán

• Etimoloxía: do baixo alemán medio elvene, do saxón antigo ellevan.

Número cardinal

elf

1. Once.

Variantes

• eleve, ölve, ölven

Baixo saxón holandés

• Etimoloxía: do baixo alemán medio elvene, do saxón antigo ellevan.

Número cardinal

elf

1. Once.

Catalán

Substantivo masculino

elf (sg: elf; pl: elfs)

1. Elfo.

Checo

• Pronuncia: /ˈɛlf/ (AFI)

Substantivo masculino

elf

1. Elfo.

Inglés

• Etimoloxía: do inglés medio elf, do inglés antigo ielf, ælf, do protoxermánico occidental *albi, do protoxermánico *albiz, probablemente do protoindoeuropeo *h₂elbʰós.

• Pronuncia: /ɛlf/ (AFI)

• Escoitar: «elf» (Estados Unidos de América) (Ficheiro ─ axuda)

Substantivo

elf

1. Elfo.

Descendentes

• Árabe: إِلْف
• Neerlandés: elf
• Francés: elfe
• Alemán: Elf, Elfe
• Xaponés: エルフ (erufu)
• Coreano: 엘프

Inglés medio

• Etimoloxía: do inglés antigo ielf, ælf, do protoxermánico occidental *albi, do protoxermánico *albiz, probablemente do protoindoeuropeo *h₂elbʰós.

• Pronuncia: /ɛlf/ (AFI)

Substantivo

elf

1. Elfo, fada.
2. Espírito, sombra.

Variantes

• elfe, helfe

Termos relacionados

• elven
• elvyssh

Descendentes

• Inglés: elf
• Escocés: elf
• Yola: elf

Neerlandés

• Pronuncia: /ɛl(ə)f/ (AFI)

• Escoitar: «elf» (Ficheiro ─ axuda)

elf¹

• Etimoloxía: do neerlandés medio ellef, elf, do neerlandés antigo *ellef, do protoxermánico *ainalif, composto de *ainaz e *-lif.

Número cardinal

elf

1. Once.

Descendentes

• Africáner: elf
• Neerlandés de Berbice: alfu, elfu
• Neerlandés de Jersey: ālf
• Negerhollands: elef
• Skepi: elk
• Sranan: erfu
  • Ndyuka: eloefoe
  • Saramacca: elúfu

elf²

• Etimoloxía: do alemán Elf, do inglés elf, do inglés antigo ælf, do protoxermánico occidental *albi, do protoxermánico *albiz.

Substantivo

elf

1. Elfo.

Sinónimos

• alf

Termos relacionados

• boself
• elfenbank
• elfin
• kerstelf
• woudelf

Maltés

• Etimoloxía: do árabe ألف.

• Pronuncia: /ɛlf/ (AFI)

Número cardinal

elf

1. Mil.

Polaco

• Etimoloxía: do alemán Elf.

• Pronuncia: /ɛlf/ (AFI)

• Escoitar: «elf» (Ficheiro ─ axuda)

Substantivo masculino

elf

1. Elfo.

Romanés

• Etimoloxía: do francés elfe.

Substantivo masculino

elf

1. Elfo.

Yola

• Etimoloxía: do inglés medio elf, do inglés antigo ielf, ælf, do protoxermánico occidental *albi, do protoxermánico *albiz, probablemente do protoindoeuropeo *h₂elbʰós.

Substantivo

elf

1. Fada.