mente

Grafías semellantes:     -mente

Galego

• Etimoloxía: do galego-portugués mente, do latín mentem, de mēns, do protoindoeuropeo *méntis.

• Pronuncia: /ˈmente̝/ /ˈmɛnte̝/ (AFI)

Substantivo feminino

mente (sg: mente; pl: mentes)

1. Construción psicolóxica que aglutina os actos de percepción, cognición ou emoción, é dicir, o conxunto das funcións psíquicas que permiten pensar, razoar, imaxinar...
2. Facultade dunha persoa lembrar cousas pasadas.
   • Sinónimos: memoria.

Traducións

• Alemán: Geist ^(de), Sinn ^(de), Verstand ^(de)
• Castelán: mente ^(es)
• Catalán: ment ^(ca)
• Francés: esprit ^(fr)
• Inglés: mind ^(en)
• Italiano: mente ^(it)
• Portugués: mente ^(pt)

Castelán

• Etimoloxía: do latín mentem, de mēns, do protoindoeuropeo *méntis.

Substantivo feminino

mente (sg: mente; pl: mentes)

1. Mente.

Italiano

• Etimoloxía: do latín mentem, de mēns, do protoindoeuropeo *méntis.

Substantivo feminino

mente (sg: mente; pl: menti)

1. Mente.

Portugués

• Etimoloxía: do galego-portugués mente, do latín mentem, de mēns, do protoindoeuropeo *méntis.

Substantivo feminino

mente (sg: mente; pl: mentes)

1. Mente.