Przejdź do zawartości

Sadza techniczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Image
Pracownik fabryki sadzy, 1942

Sadza techniczna (z podtypami: sadza acetylenowa, sadza kanałowa, sadza piecowa, sadza lampowa i sadza termiczna) to materiał powstający w wyniku niepełnego spalania smoły węglowej, materii roślinnej lub produktów ropopochodnych, w tym oleju opałowego, smoły z fluidalnego krakingu katalitycznego(inne języki) oraz krakingu etylenowego w ograniczonym dopływie powietrza. Sadza jest formą węgla amorficznego(inne języki) parakrystalicznego o wysokim stosunku powierzchni do objętości (SVR)(inne języki), aczkolwiek niższym niż węgiel aktywny. Różni się od sadzy znacznie wyższym stosunkiem powierzchni do objętości i znacząco niższą (nieistotną i niebiodostępną) zawartością wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych (WWA).

Sadza jest stosowana jako barwnik i wypełniacz(inne języki) wzmacniający w oponach i innych produktach gumowych, a także jako pigment i dodatek chroniący przed zużyciem w tworzywach sztucznych, farbach i pigmentach atramentowych[1]. W UE jest stosowana jako barwnik spożywczy, gdy jest wytwarzana z substancji roślinnych (E153).

Aktualna ocena Międzynarodowej Agencji Badań nad Rakiem (IARC) stwierdza, że „sadza jest prawdopodobnie rakotwórcza dla ludzi (grupa 2B)”[2]. Krótkotrwałe narażenie na wysokie stężenia pyłu sadzy może powodować dyskomfort w górnych drogach oddechowych w wyniku podrażnienia mechanicznego.

Zobacz też

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Market Study: Carbon Black. [dostęp 2013-04-26].
  2. Kuempel, Eileen D., Sorahan, Tom. Identification of Research Needs to Resolve the Carcinogenicity of High-priority IARC Carcinogens. „Views and Expert Opinions of an IARC/NORA Expert Group Meeting, Lyon, France, 30 June – 2 July 2009. IARC Technical Publication No. 42. Lyon, France: International Agency for Research on Cancer”. 42, s. 61–72, 2010. [zarchiwizowane z adresu].