fino

Türkçe

Köken

İtalyanca

Ad

fino (belirtme hâli finoyu, çoğulu finolar)

Fino cinsi bir köpek

1. (köpekgiller) çok tüylü küçük köpek türü
   • Fino gibi onun bunun peşinden gidiyorsun.

     — Cem KALENDER, 2009, Klan, s. 190, Kavis Kitap
   • Çakırlar'daki itler burdakilerin yanında fino gibi kalır be Timur!

     — Emrah POLAT, 2015, Köpek Adamlar, s. 98, İletişim Yayınları
2. dalkavuk, yağcı

İdo dili

Ad

fino

1. bitiş

Zazaca

Eylem

fino

1. fiştene sözcüğünün üçüncü tekil şahıs eril geniş zaman çekimi