sahn

Türkçe

Sahn (1)

Köken

Osmanlı Türkçesi صحن‎ sözcüğünden devralındı, Arapça صَحْن‎ (ṣaḥn) sözcüğünden.

Söyleniş

• Heceleme: sahn

Ad

sahn (belirtme hâli sahnı, çoğulu sahnlar)

1. (eskimiş, mimarlık) Avlu.
2. (eskimiş, mimarlık) Cami, medrese ve kilise gibi yerlerde insanların toplanmasına mahsus, geniş, üstü kubbeli, örtülü yer.
3. (eskimiş) Saha, meydan.

Çekimleme

sahn adının çekimi

hâl	tekil	çoğul
yalın	sahn	sahnlar
belirtme	sahnı	sahnları
yönelme	sahna	sahnlara
bulunma	sahnda	sahnlarda
ayrılma	sahndan	sahnlardan
tamlayan	sahnın	sahnların

iyelik ekleriyle

kişi	tekil	çoğul
1. tekil (benim)
yalın	sahnım	sahnlarım
belirtme	sahnımı	sahnlarımı
yönelme	sahnıma	sahnlarıma
bulunma	sahnımda	sahnlarımda
ayrılma	sahnımdan	sahnlarımdan
tamlayan	sahnımın	sahnlarımın
2. tekil (senin)
yalın	sahnın	sahnların
belirtme	sahnını	sahnlarını
yönelme	sahnına	sahnlarına
bulunma	sahnında	sahnlarında
ayrılma	sahnından	sahnlarından
tamlayan	sahnının	sahnlarının
3. tekil (onun)
yalın	sahnı	sahnları
belirtme	sahnını	sahnlarını
yönelme	sahnına	sahnlarına
bulunma	sahnında	sahnlarında
ayrılma	sahnından	sahnlarından
tamlayan	sahnının	sahnlarının
1. çoğul (bizim)
yalın	sahnımız	sahnlarımız
belirtme	sahnımızı	sahnlarımızı
yönelme	sahnımıza	sahnlarımıza
bulunma	sahnımızda	sahnlarımızda
ayrılma	sahnımızdan	sahnlarımızdan
tamlayan	sahnımızın	sahnlarımızın
2. çoğul (sizin)
yalın	sahnınız	sahnlarınız
belirtme	sahnınızı	sahnlarınızı
yönelme	sahnınıza	sahnlarınıza
bulunma	sahnınızda	sahnlarınızda
ayrılma	sahnınızdan	sahnlarınızdan
tamlayan	sahnınızın	sahnlarınızın
3. çoğul (onların)
yalın	sahnı	sahnları
belirtme	sahnını	sahnlarını
yönelme	sahnına	sahnlarına
bulunma	sahnında	sahnlarında
ayrılma	sahnından	sahnlarından
tamlayan	sahnının	sahnlarının