>
Bu sıralar hem yakınlarımdan hem de çok yakın olmadığım ama duyunca kendimi yakın hissettiklerimden hiç de hoş olmayan sağlık haberleri alıyorum.
Üzülüyorum derinden.
Bir şey yapamamanın verdiği çaresizlikle nefesimi tutmuş olduğumu fark ediyor ve yaşamak için bütün negatif duygularımı içimde tuttuğum o büyük nefesle atmak istiyorum.
Ama nafile oluyor kimi zaman.
Sonra düşünüyorum: “Ya bana da bir şey olursa!” diye.
Aklıma çocukken gecelerimin kabusu olan anneme babama bir şey olursa korkusu geliyor sonra.
Ya bu kabus Yağmur’un gerçeği olursa derken acele susturmaya çalışıyorum içimdeki sesi.
Sen kızın için buradasın artık. O’nun için yaşayacak O’nun için var olacaksın diyorum yüksek sesle kendime.
Çok sevgili bir arkadaşımın verdiği örnek geliyor aklıma sonra. Uçaklarda acil durumlarda hava maskesini önce annelerin takması gerektiği ve sonra çocuğuna takması gerektiğiyle ilgili olan bu örnek biraz daha dik durmama ve daha iyi hissetmeme neden oluyor.
Kızım için yaşamak!… Yağmur’dan önce bu basmakalıp cümlenin altında yatan derin manayı nasıl kavrayabilirdim ki ???
Yağmur’un babası bazen beni uyarıyor kendimi yok sayarcasına kızıma düşmemin ileride hem bana hem de O’na iyi gelmeyeceği hususunda ama her gün tekrar fark ediyorum ki başka türlüsü mümkün değilmiş bir anne için.
İşte bu yüzdendir ki bugün bütün annelere sağlıklı uzun yıllar diliyorum.
Çocukları için ve kendileri için… 🙂
*** Örümcek Adamın yanına oturup da max. volume ile “abi!” diyen kaç melek vardır acaba??? Karizmatik mi karizmatik, güçlü mü güçlü, efsanelerin efsanesi SpiderMan’den bizim anladığımız bu işte “abi”!..
birdamlacikyagmur 
