[Την επιθανάτιον άγωνίαν φαντάζεται ο ελληνικός λαός ως πάλην του θνήσκοντος προς τον Χάρον, εξ ου και αι φράσεις παλεύει με το Χάρο, χαροπαλεύει, είναι ‘ς το χαροπάλεμα επί του ψυχορραγούντος. Παραπλήσιαι φράσεις φέρονται και εις άλλας ευρωπαϊκάς γλώσσας, αλλ’ ενώ εν ταύταις έχουν απλώς τροπικήν σημασίαν, εν τη ελληνική διατηρείται οπωςδήποτε και η μυθολογική παράστασις, συνυπονοουμένης αληθούς σωματικής πάλης. Η έκβασις του τοιούτου αγώνος δεν είναι αμφίβολος. Εν τη πάλη προς τον δαίμονα του θανάτου υποκύπτει μοιραίος και ο ανδρειότατος των θνητών. Ούτω καταπαλαισθεϊς υπό του Χάρου απέθανε και ο Διγενής, το δε περί τούτου άσμα είναι το πρότυπον προς το οποίον προσηρμόσθησαν τα λοιπά περί της πάλης άλλων ανθρώπων προς τον Χάρον.]
~ΕΚΛΟΓΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΥΠΟ Ν. Γ. ΠΟΛΙΤΟΥ
Λεβέντης ερροβόλαγε από τα κορφοβούνια,
με το μαντήλι ‘ς το λαιμό, το βαροκεντημένο.
Είχε το φέσι του στραβά και τα μαλλιά κλωσμένα,
κ’ έστριφτε το μουστάκι του και ψιλοτραγουδοϋσε.
Κι’ ό Χάρος τον αγνάντεψε από ψήλη ραχούλα,
καρτέρι πάει και τόβαλε ‘ς ένα στενό σοκάκι.
‘Γεια σου, χαρά σου, Χάροντα. – Καλό ‘ς το το λεβέντη.
Λεβέντη μ’, πούθεν έρχεσαι, λεβέντη μ’, πού πηγαίνεις;
-Από τη μάντρα μου έρχομαι, ‘ς το σπίτι μου πηγαίνω.
Πάου να πάρω το ψωμί και πίσω να γυρίσω.
-Λεβέντη μ’, μ’ έστειλε ο Θεός, να πάρω την ψυχή σου.
-Χωρίς ανάγκη κι’ αρρωστιά ψυχή δεν παραδίνω.
Μον’ έβγα να παλέψουμε σε μαρμαρένιο αλώνι,
κι’ α με νικήσης, Χάροντα, να πάρης την ψυχή μου,
κι’ α σε νικήσω πάλι εγώ, πήγαινε ‘ς το καλό σου.”
Πιαστήκαν και παλεύανε απ’ το πουρνό ως το βράδυ,
κ’ εκεί ‘ς το γύρισμα του ηλιού που τρέμ’ να βασιλέψη
ακούν το νιο που βόγγυξε και βαριαναστενάζει.
“Άσε με, Χάρε μ’, άσε με παρακαλώ να ζήσω,
τι έχω τα πρόβατα άκουρα και το τυρί ‘ς το ζύγι,
τι έχω γυναίκα παρανιά και χήρα δεν της πρέπει,
τι έχω παιδί κ’ είναι μικρό κι’ ορφάνια δεν του μοιάζει.
-Τα πρόβατα κουρεύονται και το τυρί ζυγειέται,
και ταρφανό πορεύεται κ’ η χήρα κυβερνειέται.”
Mindkaiser 
