Kodoku-shi ( αρ. 5 )
Αλλοι οταν παιρνουν θεογονα ή εργοτια διαλυονται ή εθιζονται. Εγω για καποιο γαμημενο λογο ανοιγω. Διαθλω την ευφυϊα μου διχως καμμια μειωση. Βρισκω κρυμμενες πορτες και προλογιζω μυστικα παραθυρα. Σκαλες εκει που δεν υπηρχαν τις ανεβαινω.
Φαινεται πως μπορω να ζω στις πιο αντιξοες συνθηκες και να επιβιωνω επιστρεφοντας στην καθαρη μου συνειδηση σαν να κοιμομουν και να ξυπνουσα εχοντας ολες τις λυσεις του ονειρου στο ενα μου χερι ενω το αλλο μου χερι, το χερι της γραφης, ειναι χαραγμενο, πληγωμενο απο την πραγματικοτητα, με τραυματα που προσπαθω να επουλωνω καθε τοσο.
Θυμαμαι καποτε στον Χολαργο, πηγαινα σε μια τυπισσα, ομορφη τυπισσα αν και δεν το αξιζει, αλλα πηγαινα. Ηταν σπιτι της με φιλους μετριας προσωπικοτητας ολα τους ανεξαιρετως, που κανανε «ταξιδι» με ψιλοκυβινες ή κατι τετοιο, κι εγω μολις ειχα κατεβει απο το μετρο, και πηγαινα παραμασχαλα πρωι Κυριακης προς το σπιτι της, με εναν τομο «Εισαγωγη στην Κβαντικη Μηχανικη» απο ενα συγγραμα δευτεροετων για το πανεπιστημιο Ιωαννινων. Με ενδιεφερε εκεινη την γαμημενη στιγμη η αναπαρασταση Ντιρακ πανω σε κατι θεματα δικα μου, που δεν ειναι του ποιητικου παροντος να αναφερω, και που εκεινος ο τομος πραγματικα ειναι πολυ καλος, και ημουν καλα, πολυ καλα, πραγματικα χαρουμενος, οχι γιατι πηγαινα σε ενα τσουρμο τετριμμενους βαρετους μαλακες ουτε σε ενα κοριτσι που λιγο ως πολυ γνωριζα εξαρχης περα απο τα μεγαλα λογια της παντα προσκαιρης συναισθηματικης καταστασης στην οποια βουλιαζει το ημισυ της ανθρωπινης βλακειας, εδω της γυναικος, οτι οντως η φαση ειναι κονσερβα με ημερομηνια ληξης μαζι της, οσο το οτι οντως μεχρι εκεινη τη στιγμη ενιωθα καλα με το κοριτσι αυτο και δεν μου εκανε κεφι καποια αλλη.
Ξερεις στα πολιτικα κολπα ειμαι πολυ εξυπνος. Οταν καμμια φορα με μαρσαρουν οι ρουφιανοι του κρατους οι Ρουβικωναιοι, ειτε για την κριτικη μου στα μπραβιλικια που μετα βγαινουν οψιμα να το παιξουν φεμινισμο στα social, ειτε επειδη και δεν το κρυβω, ειμαι ενοπλη νοημοσυνη και με καθε ευκαιρια θα σας την κατσω την φαση ετσι και αλλιως (απλως τωρα πια εχουμε αλλαξει πιστα που αυτο που θα συμβει)-και θα συμβει, σε γενικες γραμμες αληθεια με εκνευριζει η βια. Ειδικα οταν με ενοχλουν στο πνευμα. Οχι οταν ειμαι μεθυσμενος. Αν με πετυχετε μεθυσμενο στον δρομο καντε οτι γουσταρετε. Χαμπαρι δεν θα καταλαβω. Εδω στα 187Α δικαστηρια μου πηγαινω μεθυσμενος με το μεθυσμενο καραβι του Ρεμπω αγκαλια. Οταν ομως ρε μαλακα διαβαζω ενα πραγματικα ωραιο βιβλιο και ερθεις να με φορμαρεις, εμενα, ειδικα εμενα, εχεις κανει πολυ μεγαλο λαθος. Κι εχω τωρα να κανω με δυο παιδαρελια τριανταρηδες αντε εικοσιπενταρηδες που ενω προχωρω στον δρομο και τσεκαρω Ντιρακ, θελεις να με ληστεψεις, και εσυ, και εσυ.
Κανω πραγματικα ματαιο και ηρωικο κοπο στην ζωη μου να κρυβω την ενεργεια μου. Αλλα καποιες φορες, αυτο που κανω κοπο να κρυψω, δεν τα καταφερνει. Αποκαλυπτεται. Δεν καταλαβαινεις. Μπορω να χωσω τα δοντια μου στην γλωσσα σου. Να σε χτυπαω μεχρι να λιωσουν τα παπουτσια και να βγει εξω το πελμα. Και μονο η απιστευτη ευφυϊα μπορει να συγκρατησει αυτο το ζωο που ειμαι και απο παλια εχω μυηθει στους δρομους, απο παιδι, και να μην σε αποσχηματισω σε βιο. Κι εσενα, κι εσενα.
Και εχω τωρα και την αλλη να μου λεει δεν σε πιστευω, να μου δινει τα παπουτσια του πρωην της που την κακοποιουσε κι εγω να τα φορω γιατι οντως ειναι χαριτωμενα παπουτσακια και οντως τα χρειαζομαι επειδη δεν ηταν ποτε τα φραγκα το φορτε , και να πρεπει να απολογηθω επειδη κατουρω στραβα στην λεκανη, επειδη οταν γαμιομαστε καιγονται τα κρεβατια, κι οταν αυτο γινεται θεμα και υποτιμω αυτο το θεμα μπλοκαρω την κουβεντα, την επικοινωνια και αντε γεια.
Καταλαβαινετε με τι μαλακες εχω να κανω. Με ολα σας διχως εξαιρεση καμμια.
Πρεπει να καουν οι ψυχες για να πηδηξετε απο τα ομορφα μπαλκονια για τα οποια βολικα υπερηφανευοσαστε τις πληγες με τις οποιες κατασκαπτεστε στην αυλακο του αιματος. Και ισως αυτο πρεπει να συμβει, και την θεϊκη μαγεια του θανατου, να ξαναφερω κοντα σας. Πολυ κοντα σας. 
3,14Νεύσις 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.