Det er mange retningar innan wicca. Ei av dei er dianisk wicca. Dianisk wicca trur på både ein gud og ei gudinne, men gudinna er viktigast. Ordet dianisk kjem frå den romerske gudinna Diana. Biletet viser Diana, av den italienske målaren Guercino (1591–1666).
Wicca er ei nyreligiøs rørsle som hentar inspirasjon frå religionar som fanst før kristendommen.
Tilhengarane av wicca driv mellom anna med ulike former for magi. Dei fleste kallar seg hekser. Wicca er eit gammalt engelsk ord for heks. Både menn og kvinner blir kalla heks i wicca.
Wicca blei grunnlagt i 1946 i England og har utvikla seg i mange ulike retningar. Wicca er ein del av den moderne hekserørsla.
Wicca har ikkje ei overordna lære. Den oppmodar til respekt for alt levande, og at menneske skal leve i harmoni med jorda og alt som lever.
Det er stor forskjell på tru og lære i ulike retningar i wicca, men det er også nokre fellestrekk:
Wicca er eit fellesskap der tilhengarane er med i grupper med fleire medlemar. Gruppene samlar seg for å utføre ulike ritual.
På bestemte dagar i året er det større samlingar. Dei er knytte til årstidene eller månefasane. Det er for eksempel samlingar ved vårjamdøgn og vintersolkverv.
Rituala i dei ulike retningane i wicca kan vere ganske forskjellige frå kvarandre. Men det er vanleg å starte eit ritual med å påkalle ein gud eller ei gudinne.
Eksempel på ritual er:
Wicca har ingen faste levereglar eller førestillinger om det å tru. Dei fleste følgjer læresetninga «gjer kva du vil, så lenge du ikkje skader nokon».
I England har wicca ca. 13 000 tilhengarar. I Noreg er talet usikkert. Ifølgje nokre kjelder er det minst 200. Sjølv om wicca er ein viktig del av den moderne hekserørsla, finst det òg mange som kallar seg hekser som ikkje er med i wicca.
