Νέα Μεταπολίτευση ζητά : Ανασύνθεση με Αντίστοιχη Συμμετοχή, όχι Επανασυγκολλήσεις

Νέα Μεταπολίτευση ζητά : Ανασύνθεση με Αντίστοιχη Συμμετοχή, όχι Επανασυγκολλήσεις

Αρθρογραφεί στο Rthess ο Χάρης Τσιόκας, πρ. βουλευτής, πολιτικό στέλεχος

RTHESS NEWSROOM

Γράφει 

Οι μεγάλες κοινωνικές, οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές που συντελούνται μεταβάλλουν βαθιά όχι μόνο την καθημερινότητα των πολιτών, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται την πολιτική και τη δημοκρατία.

Η εποχή των παραδοσιακών κοινωνικών συμπεριφορών έχει πλέον παρέλθει. Στη θέση της αναδύεται ένα περιβάλλον ρευστότητας, όπου οι παραγωγικές σχέσεις αναδιαμορφώνονται, οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και οι πολίτες καλούνται να επιβιώσουν μέσα σε έναν καταιγισμό συνεχών αλλαγών.

Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, τα παραδοσιακά κομματικά μοντέλα δυσκολεύονται να εκφράσουν τις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας. Η αναντιστοιχία πολιτικής εκπροσώπησης, που καταγράφεται τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη, αποκτά στην Ελλάδα ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Συνδέεται με τις συνέπειες της μακρόχρονης οικονομικής κρίσης, τη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και την περιχαράκωση πολιτικών σχηματισμών της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Τα τελευταία χρόνια έχει ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για την ανάγκη ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου

Για τη διαμόρφωση μιας σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής πλειοψηφίας. Όλο και περισσότερα στελέχη αναγνωρίζουν ότι απαιτείται μια νέα σύνθεση ιδεών, αξιών προγραμματικών στόχων, και θεσμών ικανών να ανταποκριθουν στις απαιτήσεις της εποχής. Για να αποκατασταθεί η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική.

Ωστόσο, παρά τις επιμέρους πρωτοβουλίες δεν έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα μια δυναμικη με κοινωνικό βάθος και προοπτική.Και αυτό γιατί στην νέα εποχή πρέπει με μονομετωπο αγώνα να διαμορφωθούν πλαίσια αξιόπιστης συνάντησης της προοδευτικής πλειοψηφίας που επιδιώκει αλλαγή πολιτικής. Όχι σχήματα καλλίτερης διαχείρισης των άδικων πολιτικών της ΝΔ .

Η κοινωνική σύνθεση της χώρας έχει αλλάξει σημαντικά.

Ένα μεγάλο μέρος της νέας γενιάς, παρά το υψηλό μορφωτικό επίπεδο και τις επαγγελματικές δεξιότητες , ζει σε συνθήκες επισφάλειας και αναγκαστικής μετανάστευσης. Η ευέλικτη εργασία, το παραγωγικό μοντέλο , η αδυναμία πρόσβασης σε χρηματοδοτικά εργαλεία ,οι γεωγραφικές ανισότητες και το δημογραφικό δημιουργούν περιβάλλον ανασφάλειας χωρίς προοπτική για το μέλλον.

Μέσα σε αυτό το τοπίο γίνεται ολοένα και πιο εμφανές η αναντιστοιχία πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης. Ορισμενες ομάδες κομμάτων εξαντλούνται σε περιχαρακώσεις ρόλων ή σε ανταγωνισμούς σειράς κατάταξης Αδυνατούν να συμβάλουν ώστε η διάχυτη κοινωνική δυσαρέσκεια να μετατραπεί σε πλειοψηφικό κοινωνικό ρεύμα αλλαγής.

Ανάγκη οι δομές κομμάτων για τις σύγχρονες κοινωνικές αναγκες

Η πραγματικότητα αυτή καθιστά αναγκαία τη συγκρότηση νέων πολιτικό οργανωτικών δομών με δημοκρατική λειτουργία και σύγχρονη αντίληψη συμμετοχής. Απαιτούνται προσανανατολισμοι λειτουργιών που δεν θα περιορίζονται σε ευκαιριακές συνεργασίες κορυφής ή σε συγκολλήσεις ομάδων για ρόλους και ισορροπίες, αλλά θα οικοδομούν μια ουσιαστική κοινωνική και πολιτική συμμαχία για προοδευτική πλειοψηφία διακυβέρνησης .

Ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται σαφές πολιτικό σχέδιο, αξιακό πλαίσιο, προγραμματικές προτεραιότητες και θεσμούς που να διασφαλίζουν τη δημοκρατική λειτουργία, και τη σύνθεση διαφορετικών απόψεων. Η συμμετοχή δεν μπορεί να αποτελεί τυπική διαδικασία επικύρωσης αποφάσεων, αλλά ουσιαστικό στοιχείο διαμόρφωσης πολιτικής. Οι πολίτες να αισθάνονται ότι έχουν πραγματικό ρόλο και δυνατότητα παρέμβασης στις συλλογικές επιλογές.

Μετεξέλιξη των κομμάτων

Τα πολιτικά κόμματα εξακολουθούν να αποτελούν βασικούς θεσμούς της δημοκρατίας, όμως χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με την κοινωνία. Το παραδοσιακό πυραμιδικό μοντέλο οργάνωσης, που άφησε θετικό αποτύπωμα τον προηγούμενο αιώνα, δεν ανταποκρίνεται πλέον στις ανάγκες μιας κοινωνίας που λειτουργεί με νέους ρυθμούς, νέες τεχνολογίες και διαφορετικές μορφές επικοινωνίας.

Ζητούμενο γίνονται πιο ανοιχτές, ευέλικτες και συμμετοχικές μορφές πολιτικής έκφρασης, με δυνατότητα άμεσης παρέμβασης και δικτύωσης.

Γινεται επιβεβλημένη η ανάγκη για πολιτικές δομές πολυσυλλεκτικές και δημοκρατικές , με δυνατότητα ουσιαστικής επικοινωνίας με διαφορετικά κοινωνικά ακροατήρια.

Ένα σύγχρονο κομματικό μοντέλο συμμετοχής , που βρίσκει ανταπόκριση , μπορεί να βασιστεί στη λογική των «ομόκεντρων κύκλων».

Σ αυτό ένας πυρήνας ενεργών μελών συνυπάρχει με έναν ευρύτερο κύκλο πολιτών που επιθυμούν να συμμετέχουν πιο ευέλικτα, χωρίς αυστηρές οργανωτικές δεσμεύσεις.

Παράλληλα, ένας σύγχρονος πολιτικός φορέας χρειάζεται να αποκτήσει ζωντανή παρουσία στους κοινωνικούς και παραγωγικούς χώρους, στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση, στους επιστημονικούς φορείς και στα κοινωνικά κινήματα, μέσα από σύγχρονες δικτυώσεις και συλλογικές πρωτοβουλίες. Η πολιτική ανασύνθεση δεν μπορεί να είναι οργανωτιστικη · πρέπει να έχει βαθιές κοινωνικές ρίζες και συνεχή επαφή με τα προβλήματα της κοινωνίας.

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται μπροστά σε μια νέα ιστορική μετάβαση. Μπαίνουμε στη φάση μιας νέας μεταπολίτευσης που θα καθορίσει το μοντέλο διακυβέρνησης τα επόμενα χρόνια .

Αν δηλαδή στο νέο περιβάλλον θα αναμετρώνται εναλλακτικές πολιτικές διακυβέρνησης και όχι εναλλαγή προσώπων για καλλίτερη διαχείρισης των άδικων πολιτικών

Και αυτό καθιστά απαραίτητη τη προγραμματική συνάντηση, για τις σύγχρονες ανάγκες, όλων των προοδευτικών ρευμάτων. Η κοινωνική πλειοψηφία ,όπως δείχνουν όλες οι καταγραφές , για να συμμετέχει με την ψήφο της θέλει να διακρίνει ότι υπάρχουν δυνάμεις που διεκδικούν εκλογική δύναμη για να το κάνουν πράξη .

Οι προοδευτικές δυνάμεις μπροστά στην ευθύνη της κοινωνικής πλειοψηφίας

Οι προοδευτικές δυνάμεις μπροστά στην ευθύνη της κοινωνικής πλειοψηφίας

13 Μαΐου 2026

Tου Χάρη Τσιόκα

Η Ελλάδα έχει ήδη περάσει σε μια νέα ιστορική περίοδο. Οι τεχνολογικές εξελίξεις, η επισφαλής εργασία, η ακρίβεια, οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις και οι κοινωνικές ανισότητες δημιουργούν νέες ανάγκες και νέα ερωτήματα. Η κοινωνία δεν ζητά πλέον απλώς εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία. Ζητά ένα νέο σχέδιο διακυβέρνησης που να απαντά στις σύγχρονες προκλήσεις και να δίνει προοπτική στους πολλούς.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι σημαντικό μέρος του πολιτικού συστήματος παραμένει εγκλωβισμένο στις αντιθέσεις του χθες. Τα κόμματα συχνά περιορίζονται στην υπεράσπιση παλιών κατακτήσεων, χωρίς να παρουσιάζουν ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για το αύριο. Την ίδια στιγμή, τα ισχυρά συστημικά κέντρα επεξεργάζονται ήδη σενάρια πολιτικής διαχείρισης της κοινωνικής δυσαρέσκειας, επιδιώκοντας να ελέγξουν τις εξελίξεις χωρίς να αλλάξει το οικονομικό μοντέλο που παράγει ανισότητες.

Οι συζητήσεις για επαναληπτικές εκλογές, κυβερνήσεις ειδικού σκοπού και εναλλαγές προσώπων δείχνουν ακριβώς αυτή τη λογική: να αλλάζουν οι διαχειριστές, αλλά να παραμένουν ίδιες οι πολιτικές. Η κοινωνία όμως φαίνεται να απομακρύνεται από τέτοιες επιλογές. Οι πολίτες αναζητούν αξιοπιστία, σχέδιο και καθαρές απαντήσεις για την καθημερινότητά τους.  

Οι διεργασίες ξεπερνούν  τα κομματικά τείχη 

Το βασικό ερώτημα της εποχής είναι ξεκάθαρο: θα αποδεχθούμε   η πολιτική να λειτουργεί ως μηχανισμός εναλλαγής προσώπων ή θα ξαναγινει πεδίο ουσιαστικών επεξεργασιών κ λύσεων για τις κοινωνικές ανάγκες;

Η νέα εποχή απαιτεί διαφορετικές προτεραιότητες. Η παραγωγή, η πρόσβαση στις τεχνολογίες, η δίκαιη συμμετοχή στην ανάπτυξη, η στήριξη της νέας γενιάς, η αντιμετώπιση της ερήμωσης της περιφέρειας και η προστασία των κοινών αγαθών δεν μπορούν να απαντηθούν με παλιές συνταγές.

Χρειάζεται ένα σύγχρονο παραγωγικό μοντέλο που να δίνει δυνατότητες στους μικρομεσαίους, στους εργαζόμενους, στους επιστήμονες και στους νέους ανθρώπους της χώρας. Χρειάζεται κράτος που να λειτουργεί υπέρ της κοινωνικής συνοχής και όχι μόνο υπέρ των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Χρειάζονται πολιτικές που θα μειώνουν τις κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες και θα εξασφαλίζουν ισότιμη πρόσβαση στις ευκαιρίες.

Η κοινωνία δείχνει ότι έχει κουραστεί από τις διαρκείς μικροκομματικές αντιπαραθέσεις χωρίς αποτέλεσμα. Το μεγάλο ποσοστό αναποφάσιστων και αποχής αποδεικνύει ότι οι πολίτες αξιολογούν πλέον αν τα κόμματα μπορούν πραγματικά να συμβάλουν σε μια νέα προοδευτική πλειοψηφία ή αν περιορίζονται σε εσωκομματικές ισορροπίες και προσωπικές στρατηγικές.

Ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου με κοινωνική βάση

Οι σύγχρονες συνθήκες απαιτούν ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου και όχι συγκολλήσεις ρόλων . Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για το ποιος θα είναι δεύτερος ή τρίτος πολιτικά. Ενδιαφέρεται για το ποιος μπορεί να εργασθεί για μια αξιόπιστη εναλλακτική πλειοψηφία  διακυβέρνησης απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό σημαίνει ότι οι προοδευτικές δυνάμεις οφείλουν να κρατήσουν ανοιχτούς τους δρόμους του διαλόγου και των συνεργασιών. Η εμπειρία της Ευρώπης δείχνει ήδη ότι στα μεγάλα και σύνθετα προβλήματα καμία πολιτική δύναμη δεν μπορεί να κυβερνήσει μόνη της.  

Η ανασύνθεση δεν είναι απλή συγκόλληση κομματικών μηχανισμών. Είναι κοινωνική και πολιτική διεργασία.Με σύγχρονες δομές κομμάτων αφού το επιτυχημένο στο παρελθόν  πυραμιδικό μοντέλο πλέον δεν μπορεί να ανταποκριθει στην νέα εποχή . Ήδη δοκιμάζονται σε πολλές χώρες με επιτυχία σύγχρονοι θεσμοί κίνητρο για κοινωνική διασύνδεση με αλληλοτροφοδότηση .   Απαιτεί νέες ιδέες, νέες κοινωνικές συμμαχίες και πρόγραμμα με σαφείς προτεραιότητες για την παραγωγή, την εργασία, την τεχνολογία, την παιδεία και την κοινωνική δικαιοσύνη.  

Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε επισημάνει ότι «δεν υπάρχει χάσμα γενεών αλλά ιδεών». Αυτή η φράση παραμένει επίκαιρη. Η σημερινή πολιτική σύγκρουση δεν αφορά ηλικίες ή πρόσωπα. Αφορά το αν θα υπάρξει μια νέα κοινωνική πλειοψηφία που θα δώσει διέξοδο στις ανάγκες της εποχής.

Η επόμενη μέρα απαιτεί  σύγχρονους πολιτικούς σχηματισμούς με κοινωνική διασύνδεση 

Η νέα εποχή δεν επιτρέπει μεταβατικές λύσεις και πολιτικές διαχείρισης. Η κοινωνία ζητά καθαρό σχέδιο διακυβέρνησης, προγραμματική αξιοπιστία και πολιτική σταθερότητα με κοινωνικό πρόσημο.

Οι πολίτες θέλουν να δουν αν υπάρχει δύναμη που μπορεί να συμβάλει ώστε να  μετατραπεί  η κοινωνική δυσαρέσκεια σε εναλλακτική πρόταση πλειοψηφίας. Θέλουν πολιτικές που να απαντούν στην ακρίβεια, στην ανασφάλεια της εργασίας, στη δημογραφική κρίση, στην περιφερειακή εγκατάλειψη και στη συρρίκνωση της μεσαίας τάξης.

Η συμμετοχή στις εκλογές θα ενισχυθεί μόνο αν οι πολίτες πιστέψουν ότι υπάρχει πραγματικός δρόμος αλλαγής. Αντίθετα, όταν κλείνουν οι πόρτες των συνεργασιών και κυριαρχούν οι λογικές περιχαράκωσης, η απογοήτευση ενισχύει την αποχή και τελικά ωφελούνται μόνο τα συστημικά κέντρα.

Η κοινωνία σ όλες τις καταγραφές δείχνει  έτοιμη να στηρίξει δυνάμεις που θα κρατήσουν ανοιχτό τον δρόμο της προοδευτικής διακυβέρνησης. Το ζητούμενο δεν είναι μια απλή αλλαγή προσώπων. Είναι μια νέα πολιτική και κοινωνική προοπτική για τη χώρα, με τις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές της  Νέας Δημοκρατίας στην αντιπολίτευση.

Πρώην βουλευτής, πολιτικό στέλεχος 

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/495646_apaxiosi-tis-politikis-kai-aitima-anasynthesis-toy-proodeytikoy-horoy

Απαξίωση της πολιτικής και αίτημα ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου

27.12.25 16:00

Μπαίνουμε στη νέα χρονιά μέσα σε ένα ρευστό και αβέβαιο πολιτικοκοινωνικό περιβάλλον. Η πολιτική, που θα έπρεπε να αποτελεί το βασικό εργαλείο επίλυσης των προβλημάτων της κοινωνίας, της παραγωγής και της χώρας, εμφανίζεται σήμερα βαθιά απαξιωμένη στα μάτια των πολιτών. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Με την ανοχή –και συχνά τη συνενοχή– της πλειονότητας των κομμάτων, εκχωρήθηκε στα συστημικά κέντρα εξουσίας και απομακρύνθηκε από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Η μαζική αποχή από τις εκλογές, που ξεπερνά πλέον το 60%, δεν αποτελεί ένδειξη αδιαφορίας αλλά βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης. Για πολλούς από όσους συνεχίζουν να συμμετέχουν, η ψήφος δεν εκφράζει ελπίδα ή πίστη σε μια εναλλακτική πρόταση, αλλά είτε τιμωρητική διάθεση είτε αναζήτηση προσωπικής διευκόλυνσης. Πρόκειται για μια εξέλιξη που δεν απειλεί το σύστημα· αντίθετα, το σταθεροποιεί. Οσο η κοινωνία αποσύρεται, τόσο η πολιτική μετατρέπεται σε κλειστό παιχνίδι μηχανισμών…

Ετσι, η δημόσια συζήτηση μετατοπίζεται από την ανάγκη αλλαγής πολιτικής στην απλή εναλλαγή προσώπων και στη «βελτίωση» της διαχείρισης των ίδιων αδιέξοδων επιλογών. Η κριτική στον «αντιμητσοτακισμό» περισσεύει, αλλά από μόνη της δεν συγκροτεί πολιτική πρόταση ούτε απαντά στα κοινωνικά αδιέξοδα που βαθαίνουν.

Το πολιτικό σύστημα βρίσκεται πλέον σε εμφανή αναντιστοιχία με την κοινωνία. Οι γραφειοκρατικές εκφράσεις των κομμάτων δεν πείθουν, γιατί αναλώνονται σε συγκολλήσεις επιβίωσης, σε ισορροπίες κορυφής και σε διαπραγματεύσεις ρόλων για την επόμενη ημέρα, και όχι στη διαμόρφωση μιας πειστικής εναλλακτικής με κοινωνικό πρόσημο.

Το πραγματικό ζητούμενο είναι η αλλαγή πολιτικής. Μια αλλαγή που θα στηρίζεται σε προγραμματική ενότητα διακυβέρνησης και σε μια σαφή κοινωνική συμμαχία, η οποία θα έχει λόγους να συμμετέχει ενεργά στη μετάβαση σε ένα νέο κοινωνικό και παραγωγικό μοντέλο. Με κράτος προσβάσιμο στον πολίτη, τη νεολαία, την περιφέρεια και τις παραγωγικές δυνάμεις. Και με μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που θα ενισχύει τον ρόλο της χώρας ως δύναμης ειρήνης, συνεργασίας και βιώσιμης ανάπτυξης.

Η επιστροφή της πολιτικής από τα συστημικά κέντρα στην κοινωνία, την παραγωγή και τη χώρα προϋποθέτει την ενθάρρυνση πρωτοβουλιών πολιτών, ανά γεωγραφικό ή παραγωγικό χώρο. Πρωτοβουλίες, όμως, που δεν θα εξαντλούνται σε κοινωνικά αδιάφορες «μετακινήσεις» κομματικών παραγόντων, αλλά θα ανοίγουν τον δρόμο για μια άνευ όρων, χωρίς ανταλλάγματα, συνάντηση όλων των κοινωνικοπολιτικών ρευμάτων στη διαμόρφωση προοδευτικής πλειοψηφίας με εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης.

Η ώρα της ανασύνθεσης με κοινωνικούς όρους είναι τώρα – αν θέλουμε η πολιτική να ξαναγίνει φορέας ελπίδας και όχι απλή διαχείριση της απογοήτευσης.

*Πρώην βουλευτής πολιτικό στέλεχος

 Ανασύνθεση  τώρα για  να  ανοίξουμε  το  δρόμο  πολιτικής έκφρασης της κοινωνίας  ..

Του Χάρη Τσιοκα   π βουλευτή 

Η ελληνική κοινωνία βιώνει μια περίοδο έντονης αμφισβήτησης απέναντι στις σημερινές κυβερνητικές επιλογές. Ζητήματα όπως η διαχείριση των δημοσίων αγαθών (νερό – ενέργεια), η ακρίβεια, η λειτουργία των θεσμών, συρρίκνωση της παραγωγικής βάσης και η ποιότητα της δημοκρατίας μας αναδεικνύουν την ανάγκη για μια διαφορετική πολιτική πρόταση. Μια πρόταση που δε θα περιορίζεται σε στείρα άρνηση, ούτε μπορεί  να στηρίζεται σε εναλλαγές προσώπων, αλλά θα συγκροτεί πειστικό κυβερνητικό σχέδιο. 

Το στοίχημα για τον προοδευτικό χώρο είναι ακριβώς αυτό: να διαμορφώσει μια νέα προγραμματική πλειοψηφία με κοινωνικό έρεισμα και καθαρές δεσμεύσεις, ένα νέο «κοινωνικό συμβόλαιο» ικανό να πείσει τους πολίτες ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος για όλη τη χώρα.

Η μεταπολιτευτική εμπειρία υπήρξε για δεκαετίες υπόδειγμα εναλλαγής προγραμμάτων και πολιτικών, κάτι που εξασφάλιζε δημοκρατική ισορροπία και αίσθηση συμμετοχής των πολιτών. 

Σήμερα όμως, η αντιπαράθεση τείνει να περιορίζεται σε προσωπικές αντιθέσεις ή σε στείρο αντιπολιτευτικό λόγο. Αυτό αποξενώνει τους πολίτες και οδηγεί σε χαμηλή συμμετοχή και δυσπιστία. Επομένως, η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου πρέπει να βασιστεί σε θετικό περιεχόμενο και σε σαφή πολιτικό λόγο, όχι σε συγκυριακές τακτικές. Απαιτείται σοβαρή αυτοκριτική για τις αστοχίες του παρελθόντος, αλλά και σαφής δέσμευση ότι η πολιτική θα επανέλθει στο επίκεντρο ως εργαλείο επίλυσης των πραγματικών προβλημάτων της κοινωνίας.

Η προοπτική πρόωρων εκλογών είναι υπαρκτή, καθώς το κυβερνητικό έργο δεν εμφανίζει απλώς κενά και αστοχίες (από τη διαχείριση των υποδομών μέχρι την αδυναμία αντιμετώπισης της ακρίβειας) αλλά και εξώφθαλμα σκάνδαλα. Ωστόσο, το αν αυτές οι εκλογές θα αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο εξαρτάται από την ικανότητα του  προοδευτικού  χώρου  να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη πρόταση. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς η πολιτική εναλλαγή, αλλά η διαμόρφωση ενός νέου παραγωγικού μοντέλου που θα στηρίζει την εγχώρια οικονομία, ενός κράτους που θα λειτουργεί με διαφάνεια και αποτελεσματικότητα για όλους τους πολίτες, καθώς και μιας στρατηγικής εξωτερικής πολιτικής που θα αναβαθμίζει τον ρόλο της χώρας στο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον.

Ο προσανατολισμός του προοδευτικού χώρου με σύγχρονη πολιτική έκφραση  προϋποθέτει δύο βασικές αρχές: πρώτον, καθαρή απόρριψη συνεργασιών με τη Νέα Δημοκρατία, καθώς η ανάγκη δεν είναι καλύτερη διαχείριση των ίδιων πολιτικών, αλλά αλλαγή κατεύθυνσης· δεύτερον, συγκρότηση προγραμματικής πρότασης  με σαφείς άξονες, ώστε ο πολίτης να γνωρίζει τι ακριβώς στηρίζει. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη και να ξεπεραστεί ο κατακερματισμός που υπονομεύει κάθε συλλογική προοπτική. Οι πολιτικοί σχηματισμοί επιμενουν στις  αντιθεσεις του χθες που διαίρεσαν ενώ το ζητούμενο είναι οι επεξεργασίες απαντήσεων που θα ενώνουν  στα σύγχρονα προβλήματα

Το εναλλακτικό σχέδιο πρέπει να περιλαμβάνει συγκεκριμένες πολιτικές:

• Επανεκκίνηση της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, που θα αξιοποιεί τις δυνατότητες της χώρας σε μια ασταθή διεθνή συγκυρία και θα θωρακίζει τα εθνικά συμφέροντα.

• Στήριξη του πρωτογενούς τομέα και της καθετοποίησης της παραγωγής, με στόχο τις εξαγωγές, την αυτάρκεια και την τεχνολογική καινοτομία, ώστε η Ελλάδα να πάψει να εξαρτάται υπερβολικά από τις εισαγωγές.

• Στρατηγική αντιμετώπισης του δημογραφικού ζητήματος, με εργαλεία που θα συνδέονται με την τοπική αυτοδιοίκηση και θα δίνουν πραγματικά κίνητρα σε νέες οικογένειες να μείνουν και να δημιουργήσουν στην Ελλάδα.

• Ενίσχυση της επιστημονικής κοινότητας και των νέων επαγγελματιών, ώστε να σταματήσει η φυγή στο εξωτερικό και να αξιοποιηθεί το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας σε τομείς αιχμής, όπως η πράσινη ανάπτυξη και η ψηφιακή

     *. Εγγυήσεις των όρων πρόσβασης  στα χρηματοδοτικά εργαλεία και τα προγράμματα για όλη την ελληνική περιφέρεια  και την  παραγωγικής βάση

Απαιτείται μια άλλη κοινωνικό πολιτική πλειοψηφία ! 

Η κοινωνική πλειοψηφία που μπορεί να στηρίξει ένα τέτοιο εγχείρημα δεν είναι αφηρημένη. Αφορά τη νεολαία που ζητά προοπτικές, τους εργαζόμενους σε επισφαλείς συνθήκες, τους αγρότες και την παραγωγική βάση, τα νέα ζευγάρια που χρειάζονται στήριξη, αλλά και την επιστημονική κοινότητα που μπορεί να αποτελέσει μοχλό ανάπτυξης. Αυτές οι κοινωνικές δυνάμεις είναι έτοιμες να στηρίξουν ένα ρεαλιστικό σχέδιο, εφόσον αυτό παρουσιαστεί με σαφήνεια και σοβαρότητα. Για να συμβεί αυτό, ο πολιτικός λόγος οφείλει να είναι κατανοητός, ρεαλιστικός, απαλλαγμένος από υπερβολές και να συνδέεται με συγκεκριμένα παραδείγματα που δείχνουν πώς η ζωή των πολιτών θα βελτιωθεί στην πράξη.

Σε αυτή τη διαδικασία, ο ρόλος ηγετικών προσωπικοτήτων είναι κρίσιμος. Υπάρχουν στελέχη στο προοδευτικό τόξο που με την εμπειρία και το πολιτικό βάρος που διαθέτουν , μπορούν και πρέπει  να λειτουργήσουν καταλυτικά για την ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου. Και γι αυτό θα κριθούν ! 

 Το ζητούμενο δεν είναι οι συγκολλήσεις για τον σχηματισμό κομμάτων διαμαρτυρίας , αλλά η διαμόρφωση μιας αξιόπιστης πλειοψηφίας που θα έχει κυβερνητική προοπτική. Η συμβολή τους μπορεί να είναι καθοριστική για να υπάρξει πολιτική ενοποίηση γύρω από ένα θετικό σχέδιο, με στόχο όχι μόνο την κατάκτηση της εξουσίας, αλλά και τη διαμόρφωση σταθερών θεσμικών όρων για την επόμενη δεκαετία.

Θεωρώ σημαντικό να επαναλάβω ότι η χώρα δεν χρειάζεται απλώς εναλλαγή προσώπων, αλλά ουσιαστική αλλαγή πολιτικών. Το μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού που μας «πλάσσαρε» η Νέα Δημοκρατία και ο «Μητσοτακισμος», το είδαμε, το βιώσαμε και το συμπέρασμα είναι ότι μας οδήγησε στη φτώχεια, στην ανισότητα  και στην κοινωνική αδικία. Το πολιτικό σύστημα οφείλει τώρα να ανταποκριθεί στην απαίτηση για σοβαρότητα, υπευθυνότητα και προοδευτικό σχέδιο. 

Απαιτούνται τώρα και όχι αύριο διεργασίες όχι απλώς επανεκκίνησης ή συγκόλλησης αλλά ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου για να διαμορφωθεί  μια καθαρή πρόταση διακυβέρνησης που να πείθει και τους πιο μετροπαθείς, τότε οι εκλογές –όποτε κι αν γίνουν– μπορούν να αποτελέσουν ευκαιρία για μια νέα αρχή. Τώρα είναι η ώρα συμβολής γι αυτό ! Και γι αυτό όλοι κρίνονται ! 

Η χώρα και οι πολίτες διεκδικούν καταλύτες για την διαμόρφωση πολιτικής έκφρασης για την πολιτική αλλαγή  και όχι εκπροσώπους για καλλίτερη διαχείριση των πολιτικών που εφαρμόζει η  ΝΔ 

https://www.dnews.gr/eidhseis/opinion/530765/xaris-tsiokas-gia-mia-nea-arxi-ston-proodeftiko-xoro

Χάρης Τσιόκας: Για μια νέα αρχή στον προοδευτικό χώρο

08.06.2025 07:28

Από τον προοδευτισμό της διαχείρισης στην πολιτική της αλλαγής.

Η διαπίστωση και η πρόταση

Έγκαιρα είχαμε τονίσει αρνούμενοι οργανωτική εμπλοκή σε περιχαρακώσεις ότι: «..τα κόμματα πρέπει να αναπροσανατολισθούν σε διαδικασίες αντιστοίχησης με την κοινωνική συμμαχία που ζητά αλλαγή πολιτικής.,

Ομως δυστυχώς συνεχίζουν να αναλώνονται σε δράσεις … «επανεκκίνησης» ..κομματικών συσχετισμών και αυτό απομακρύνει τους ενεργούς πολίτες …

Τα μεταλλάσσει ..σε σχηματισμούς διαμαρτυρίας …ή ενσωμάτωσης ..

Χρειάζονται συμπεριληπτικες πρωτοβουλίες νεας αρχής του προοδευτικού χώρου με σύγχρονες επεξεργασίες»

Εντείνονται οι διεργασίες που αναδεικνύουν την επιτακτική ανάγκη να αντιστοιχηθεί η κοινωνική αντιπολίτευση με μια ρεαλιστική και προοδευτική πολιτική πρόταση. Δυστυχώς, κομματικές ομάδες , με τον τρόπο που λειτουργούν και το πολιτικό στίγμα που αποτυπώνουν, αδυνατούν να ανταποκριθούν σε αυτή την πρόκληση. Εξαντλούνται σε ένα αντικυβερνητικό λόγο που περιορίζεται στην εκλογική περιχαράκωση, η οποία περισσότερο αντανακλά εσωκομματικές ανησυχίες ..

Η ύπαρξη των κομμάτων αποκτά κοινωνική δυναμική μόνο όταν η δράση και οι διεργασίες τους αντανακλούν την ικανότητά τους να μετασχηματίζουν εθνικές, κοινωνικές και παραγωγικέςανάγκες σε πρόγραμμα διακυβέρνησης, ικανό να προσφέρει βιώσιμες λύσεις στο παρόν.

Η σύγχρονη εποχή, με τις ραγδαίες γεωστρατηγικές ανακατατάξεις, την τεχνολογική και επιστημονική έκρηξη, αλλά και τις προκλήσεις της πράσινης μετάβασης, διαμορφώνει νέα δεδομένα που επηρεάζουν το παραγωγικό μοντέλο και τη νέα κοινωνική διαστρωμάτωση σε όλες τις χώρες. Νέες διαιρετικές τομές προστίθενται στις παραδοσιακές κοινωνικές δομές.

Οι επιπτώσεις στη χώρα μας

Στην Ελλάδα καταγράφονται σοβαρές αλλαγές με δραματικές επιπτώσεις στην βάση της χώρας μας:

Η παραγωγική βάση συρρικνώνεται, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα περιοχών εγκαταλείπονται, με αποτέλεσμα και τη δραματική υποχώρηση στο ισοζύγιο εισαγωγών – εξαγωγών.

Η πρόσβαση στα χρηματοδοτικά εργαλεία και στα αναπτυξιακά προγράμματα για το μεγαλύτερο τμήμα των μεσαίων στρωμάτων έχει αποκλειστεί, με επιπτώσεις στον ανταγωνισμό, τον εκσυγχρονισμό και την καθετοποίηση.

Η περιφέρεια ερημώνει και αποδυναμώνεται πληθυσμιακά και παραγωγικά, με αιχμή τον πρωτογενή τομέα.

Ο ρόλος του κράτους περιορίζεται σε κατασταλτικές λειτουργίες, ενώ η αυτοδιοίκηση έχει εγκαταλειφθεί σε πόρους και αρμοδιότητες, και τα κοινά αγαθά εμπορευματοποιούνται.

Η νεολαία αναζητά διέξοδο στο εξωτερικό.

Οι δυνάμεις της επισφαλούς εργασίας διογκώνονται λόγω έλλειψης κανονιστικού πλαισίου στο νέο περιβάλλον τεχνολογικών και εργασιακών αλλαγών.

Η χώρα εγκαταλείπει το συγκριτικό πλεονέκτημά της, να λειτουργεί όχι μόνο ως διαμετακομιστικός κόμβος, αλλά και ως γέφυρα ειρήνης, φιλίας και ανάπτυξης, όπως το επιχείρησαν προοδευτικές κυβερνήσεις από την εποχή της μεταπολίτευσης.

Το ιστορικό παράδειγμα του προοδευτικού χώρου

Αξίζει να θυμηθούμε πως σε περιόδους ραγδαίων αλλαγών, ο προοδευτικός χώρος – οι δυνάμεις του Σοσιαλισμού, της Αριστεράς και της Οικολογίας – έγιναν καταλύτες κοινωνικών μετασχηματισμών, όταν κατάφεραν να εκφράσουν συγκεκριμένες κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες και ανάγκες μέσα από ολοκληρωμένα προγράμματα εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Τότε οι ηγεσίες του προοδευτικού χώρου αρνήθηκαν να συγκολλήσουν με κόμματα ή πρόσωπα που επιχειρούσαν μόνο να διαχειριστούν την κρίση με καλύτερο τρόπο. Επέλεξαν την αλλαγή.

Η κρίση προσανατολισμού των προοδευτικών κομμάτων

Σήμερα, όμως, δυστυχώς, υπάρχουν κομματικές ομάδες που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο, αλλά εξαντλούν την κριτική τους στην αντικυβερνητική ρητορική και την καλύτερη διαχείριση μέτρων, Κρυβονται σε κινήσεις εντυπωσιασμού προτάσσουν εκλογικές συνεργασίες αντί προγραμματικού διαλόγου για εναλλακτική διακυβέρνηση.

Οι κινήσεις τους παραπέμπουν σε συμπεριφορές «κομμάτων διαμαρτυρίας» που παρατείνουν την αβεβαιότητα για την αλλαγή πολιτικής, εστιάζοντας σε αόριστες εκλογικές ομάδες, όπως ο λεγόμενος «κεντρώος χώρος», χωρίς όμως να προσφέρουν συγκεκριμένο περιεχόμενο ή πρόταση.

Το ζητούμενο: κοινωνική συμμαχία και προγραμματική ενότητα

Το πολιτικό «κέντρο» ως αξιακή κατηγορία δεν σημαίνει κάτι συγκεκριμένο. Διαφέρει από τα μεσαία στρώματα με τις πραγματικές τους ανάγκες, ή τη μεσαία τάξη που καταπιέζεται από τον ανεξέλεγκτο νεοφιλελευθερισμό και τους οικονομικούς ολιγάρχες.

Για να απαντηθεί όμως το αίτημα αλλαγής, κρίσιμη προϋπόθεση είναι η σύσταση μιας κοινωνικής συμμαχίας που θα διεκδικήσει τη μετατροπή του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου, μέσα από μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική για το ρόλο της χώρας στην περιοχή.

Τα κόμματα κερδίζουν ή χάνουν κοινωνική απήχηση ανάλογα με το αν και πώς διαμορφώνουν λύσεις στα κρίσιμα κοινωνικά προβλήματα.

Τα ευρήματα των πρόσφατων δημοσκοπήσεων καταδεικνύουν την αδυναμία κομματικων ομάδων να κινητοποιήσουν κοινωνικές δυνάμεις, καθώς εστιάζουν σε εσωκομματικές ισορροπίες ή συγκολλήσεις στελεχών, έτσι όμως απομακρύνεται η κοινωνία από τον διάλογο.

Τι δείχνει η κοινωνία

Η κοινωνική αντιπολίτευση διεκδικεί έναν πολιτικό δρόμο που την αφορά – και όταν συμβαίνει αυτό, συμμετέχει, το ενθαρρύνει και το απαιτεί. Το αίτημα είναι η ανάληψη προγραμματικής συνάντησης για τη διακυβέρνηση της χώρας στις επόμενες εκλογές, από μια κοινωνικοπολιτική συμμαχία που θα αντλεί δύναμη από τα μεγάλα κοινωνικά στρώματα και θα δίνει λύσεις στα κρίσιμα ζητήματα της επισφαλούς εργασίας, της παραγωγικής βάσης, της αγροτικής οικονομίας, της νεολαίας.

Ανοίγοντας έναν νέο δρόμο: προγραμματική πρόταση για μια εναλλακτική διακυβέρνηση

Η διαδικασία περιχαράκωσης των κομμάτων στα εκλογικά ποσοστά πρέπει να απαντηθεί με μια διαφορετική πρωτοβουλία. Οφείλουμε να διαμορφώσουμε κοινωνικοπολιτικές κινήσεις και εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα, που θα εξειδικεύουν τη διαμόρφωση μιας προγραμματικής πρότασης διακυβέρνησης, με στόχο:

Την αλλαγή του παραγωγικού και κοινωνικού μοντέλου,

Την επαναφορά μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής,

Τη δέσμευση ότι η Νέα Δημοκρατία θα τεθεί στην αντιπολίτευση.

Άμεσες προτεραιότητες για προγραμματική ενότητα

• Στήριξη της παραγωγικής βάσης

Δημιουργία χρηματοδοτικών εργαλείων εγγυημένων από το κράτος,

Διασφάλιση δίκαιης πρόσβασης σε προγράμματα ανά περιφέρεια,

Κανόνες διαφάνειας και δίκαιης κατανομής οφελών στους συντελεστές παραγωγής.

• Αναδιοργάνωση του ρόλου του κράτους

Εγγυητής δίκαιων κανόνων πρόσβασης για όλους,

Αποκέντρωση και ενδυνάμωση της αυτοδιοίκησης με πόρους και αρμοδιότητες που προσεγγίζουν ή ξεπερνούν τον μέσο ευρωπαϊκό όρο,

Υλοποίηση προγραμμάτων δημογραφικής ανάταξης με κίνητρα σε νέες οικογένειες.

• Πρόγραμμα για τη νεολαία

Προγράμματα επαγγελματικής απασχόλησης και εργασίας μετά την απόκτηση τίτλου σπουδών,

Δίκτυα υποστήριξης για την ένταξη των νέων στην αγορά εργασίας.

• Διασφάλιση βιώσιμου κοινωνικού χαρακτήρα των δημόσιων αγαθών

Υγεία, Παιδεία, Ασφάλιση, Δίκτυα, Ύδρευση ως δημόσια αγαθά.

• Κίνητρα ανά περιφέρεια

Καινοτόμα προγράμματα για την ονομασία προέλευσης, καθετοποίηση και εξαγωγικότητα των συγκριτικών πλεονεκτημάτων.

• Ενεργός ρόλος της χώρας στην περιοχή

Διαμόρφωση εξωτερικής πολιτικής με στόχο την ειρήνη, τη φιλία και την ανάπτυξη,

Συμμετοχή σε διεργασίες ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και άρση περιφερειακών ανισοτήτων.

Ενδυνάμωση θεματικών ενοτήτων διαλόγου στη βάση των κοινωνικών αναγκών

Η πρόταση για δράση και συμμετοχή

Για τους παραπάνω λόγους επιβάλλεται η δημιουργία ομάδων πρωτοβουλίας κεντρικά και σε κάθε περιφέρεια, που θα ενισχύσουν κοινωνικοπολιτικές συναντήσεις και θα προτάσσουν μια προγραμματική πλειοψηφία διακυβέρνησης. Το παρελθόν, με τις θετικές και αρνητικές του εμπειρίες, πρέπει να διδάξει, ώστε να διαμορφωθούν σύγχρονες συλλογικότητες που θα υπηρετήσουν αυτές τις σύγχρονες πολιτικές.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι ποιος θα διαδεχθεί τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, αλλά πώς θα εκφραστεί η νέα προγραμματική ενότητα, με συμπεριληπτικές συνθέσεις προοδευτικών ρευμάτων, που θα έχουν επίδικο όχι το χθες αλλά το αύριο των κοινωνικών αναγκών.

Ο Χάρης Τσιόκας είναι πρώην Βουλευτής

Στάλθηκε από το iPhone μου

Τάραξε τα νερά του Πειραία και… τις κομματικές γραφειοκρατίες, το βιβλίο των Αντώνη Κοτσακά και Χάρη Τσιόκα, «Ιστόρηση 50 χρόνων από τα κέντρα λήψης αποφάσεων ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ», που παρουσιάστηκε χθες βράδυ στην κατάμεστη αίθουσα του Πειραικού Συνδέσμου. Ούτε η μέρα, ούτε άλλες πολιτικές εκδηλώσεις που προγραμματίστηκαν εκ των υστέρων εμπόδισαν στη μαζική συμμετοχή του κόσμου που καλεί τις προοδευτικές ηγεσίες να συμπλεύσουν απέναντι στη δεξιά μονοκρατορία.

Στην εκδήλωση, που δεν ήταν μια απλή βιβλιοπαρουσίαση, αλλά μια πυξίδα για το πού πρέπει να πάει και πώς να κινηθεί η κεντροαριστερά, εκτός φυσικά από τους συγγραφείς, μίλησαν το στέλεχος της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης Δημήτρης Κατσικάρης, ο εργατολόγος νομικός Διονύσης Τεμπονερας, ο επικεφαλής της Δημοτικής παράταξης Πειραιά Γιώργος Γαβρίλης, το μέλος της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ νομικός Παντελής Καμάς, το μέλος της ΚΕ  του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ Χρήστος Λαμπρίδης, το στέλεχος της Νέας Αριστεράς Νίκος  Μπίστης κι ο  επικεφαλής της παράταξης στο δήμο Αθηναίων, Κώστας Ζαχαριάδης. Αξιοσημείωτη παρέμβαση έκανε και ο γγ του κόμματος «Κόσμος», Πέτρος Κόκκαλης.

«Η δεξιά έχει αποδείιξει ότι είναι ανθεκτική και μεταλλάσσεται. Εμείς όμως, τι κάνουμε; Μετράμε πόσα λάθη έκανε το ΠΑΣΟΚ ή ο ΣΥΡΙΖΑ, αντί ν ανταποκριθούμε στις πραγματικες ανάγκες των πολιτών; Δεν ενδιαφέρουν τους πολίτες οι έριδες, θέλουν ανταλλαγή αποψεων χωρίς διαιρέσεις και προβοκάτσιες, ενώ σήμερα συμβαίνει δυστυχώς το αντίθετο», τόνισε ο κ.Κατσικάρης.

Ο Γιώργος Γαβρίλης απμτην πλευρά του παρατήρησε ότι ο ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν απωλέσει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο  το πρώτο  λόγω μετάλλαξης και ο δεύτερος,λόγω αναξιοπιστίας. Ε

«Αναζητούμε λοιπόν, αν μπορεί να υπάρξουν γιόνιμες συμφωνίες σε μια προσπάθεια ανασύνθεσης,μστην οποία οι επισπεύδοντες θα πρέπει να συμμετέχουμ με όρους αυτοκριτικής και πολιτικής σκεψής».

Ο Νίκος Μπίστης τόνισε ότι τα κόμματαντου προοδευτικού τόξου παραμένουν δημοσκοπικά χαμηλά παράμτη φθορά της,κυβέρνησης, γιατί αγνοούν τη δυναμική,της ενότητας.

«Αν θέλουν να υπάρξουν τα προοδευτικά κόμματα οφείλουν να ανανεωθούν και να ενωθούν», είπε σημειώνοντας ότι το βιβλίο είναι  μια εποποιία με την οποία «ο Αντώνης κι  ο Χάρης  δείχνουν πόσο  ρεαλιστική είναι η συνεννόηση και η συναντίιληψη που πρέπει να ανέβει και προς τα πάνω, στις ηγεσίες…». 

Στο,παράδειγμα της αυτοδιοίκησης αναφέρθηκε ο Κώστας Ζαχαριάδης, θυμίζοντας τη στήριξη του στο Χάρη Δούκα που γκρέμισε το δεξιό καθεστώς στο δήμο Αθηναίων, «αλλά φαίνεται πως οι ηγεσίες των κομμάτων δεν έχουν πάρει το μήνυμα αυτής της  επιτυχίας», όπως είπε.

«Χρειάζεται αντίδραση στη μονοκρατορία της δεξιάς σκέψης. Τα  κόμματα που θέλουν να λέγονται προοδευτικά πρέπει να οραματιστούν, να μιλήσουν και να δουλέψουν. Πρέπει να εξετάσουμε  ζητήματα, στα οποία μπορούμε να συμπορευτούμε, αν και σήμερα είναι δύσκολο να μιλήσουμε για ενιαίο φορέα κεντροαριστεράς», κατέληξε.

Ο Χρήστος Λαμπρίδης αναρωτήθηκε «πώς είναι δυνατόν σε δύσκολες εποχές να είχαμε συγκλίσεις και σήμερα οι σχέσεις των κομμάτων του προοδευτικού χώρου να βρίσκομται στο ναδίρ; Ποιόι ειναι οι φόβοι; Το άγχος της πολιτικής επιβίωσης των κομματικών  στελεχων; Μπορουύμε να αρνουμαστε τη συζητηση μονο και μονο για την πολιτικη επιβιωσης στελεχων; Πρεπει να προχωρησουμε πορευομενοι μαζι γιατί αν αυτο δε γινει η κοινωνια θα βρει άλλο δρομο»… 

«Η ιδέα της συνοδοιπορίας, της συμπαραταξης και του μετώπου ειναι αναγκαία», διαπίστωσε ο Πέτρος Κόκκαλης για να συμπληρώσει: «Κανείς δε μπορεί μόνος του, είναι ανάγκη η εύρεση κοινού τόπου».

Σε αυτό συμφώνησε και ο Διονύσης Τεμπονέρας, ξεκαθαρίζοντας ότι 

«κανένα αριστερό κόμμα μόνο του δε μπορεί να ανατρέψει την υφιστάμενη κατάσταση κι αυτό δεν είναι παραδοχή ήττας αλλά πρόκληση» Σύμφωνα με τον ίδιο, η πρόταση περιγράφεται στο βιβλίο, για ένα όργανο διαβουλευσης, ένα φόρουμ διαλόγου με αντιφιλελεύθερο προσανατολισμό. 

Για τον Αντώνη Κοτσακά, η αριστερά δε βλέπει τη «νέα Γιάλτα» που διαμορφώνεται σήμερα στον κόσμο και την τεχνολογία που ανατρέπει δεδομένα και στερεοότυπα. 

«Το νέο συλλογικό υποκείιμενο που ητσν προλεταριάτο αλλάζει και γινεται  πρεκαριάτο, δηλαδή μορφωμένοι νέοι σε εργασιακή επισφάλεια. Λοιπόν στη χωρα μας εχει διαμορφωθει μια ισχυρή κοινωνική αντιπολίτευση που δυσφορεί απέναντι στη δεξιά διακυβέρνηση. Δυστυχως, δεν υπαρχει κομμα να την εκφράσει, γι αυτό κι εχουμε αποχη 60 τοις εκατο στις εκλογές», ανέφερε καλώντας τα προοδευτικά κόμματα να διερευνήσπυν μια κοινά αποδεκτή προταση».

«Το 80% του κοσμου δεν εχει αποφασισει το θα κανει και θεωρω οτι το βιβλίο γίνεται επίκαιρο επειδή προσεγγίζει τις εργασίες μιας άλλης περιόδου, αλλά με μηνύματα για την σημερινή», θα πειμο Χάρης Τσιόκας θέτοντας το εύλογο ερώτημα: «Πώς ο αντικυβερνητισμός να μετασηχματισθεί σε προταση ανασύνθεσης;»Και να απαντήσει: «Πρέπει άμεσα να ξεκινησουν εργασιες προγραμματικης συναντησης, όχι κομματικές εκδηλώςεις και κοπές βασιλόπιτας. Πρέπει να ενισχύσουμε τα φίλτρα αυτά απεναντι στις περιχαρακωσεις των κομματων. Οι 700 χιλιαδες της κοινωνικης εργασιας, οι 800 χιλιάδες μικρομεσαιοι και οι 600 νεοι που φευγουν  στο εξωτερικο πρέπει να εκφραστουν».

Η κοινωνία στο δρόμο. 

  Μομφή για την αλλαγή πολιτικής και όχι μόνο προσώπων

Του Χάρη Τσιόκα*

  Η 28η Φεβρουαρίου δεν ήταν απλώς μια ημέρα διαμαρτυρίας, αλλά μαζική έκρηξη διεκδίκησης. 

Οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους με μια ενιαία φωνή, ζητώντας «οξυγόνο» και «δικαιοσύνη». 

  Επρόκειτο για ένα αυθεντικό κοινωνικό ξέσπασμα που απαιτεί πολιτική έκφραση.

Όμως, η κυβέρνηση δεν ακούει. Αντί να ανταποκριθεί, επιμένει σε μια πολιτική εξυπηρέτησης συμφερόντων και αναπαραγωγής πελατειακών σχέσεων. Οι πολίτες το βλέπουν και δεν το ανέχονται άλλο.

Η κοινωνία θέλει λύσεις, όχι απλές καταγγελίες. Δεν αρκείται σε αντικυβερνητικά συνθήματα ούτε συγκινείται από την αντιμητσοτακική ρητορική. Αναζητά πολιτικές δυνάμεις που συμβάλουν στην διαμόρφωση πλειοψηφιών με εναλλακτικά προγράμματα διακυβέρνησης . 

Κι όταν δεν τις βρίσκει, στρέφεται είτε στην αποχή είτε σε σχήματα διαμαρτυρίας .

  Ο κόσμος αλλάζει, και μαζί του αλλάζουν και οι διαιρετικές τομές της κοινωνίας. 

  Η αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας παραμένει, αλλά νέες προκλήσεις προστίθενται: η πρόσβαση στη γνώση και την τεχνολογία, η πράσινη μετάβαση, η υγεία, η παιδεία, η ασφάλιση. 

 Η παραδοσιακή εργατική τάξη έχει αλλάξει μορφή. Το precariato, η νέα γενιά εργαζομένων σε καθεστώς επισφάλειας, βρίσκεται σε διαρκή εκμετάλλευση.

  Η εκμετάλλευση ανάμεσα στον χρήστη και τον πάροχο γίνεται ανεξέλεγκτη ..

 Τα παραγωγικά στρώματα της χώρας αποκλείονται από τα προγράμματα ανάπτυξης, ενώ το κράτος και οι τράπεζες μεροληπτούν . 

  Η ελληνική περιφέρεια μαραζώνει, η αυτοδιοίκηση έχει αφοπλιστεί, το δημογραφικό πρόβλημα διογκώνεται.

  Η ανασφάλεια μεγαλώνει, και όπου υπάρχει φόβος, η ακροδεξιά καραδοκεί να τον εμπορευθεί .

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, τα προοδευτικά κόμματα δεν έχουν την πολυτέλεια της αδράνειας. 

  Οφείλουν να παρουσιάσουν ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο, με σαφείς προγραμματικές δεσμεύσεις και κοινωνικοπολιτικές συμμαχίες για την εφαρμογή του.

Η ιστορία της Μεταπολίτευσης μας διδάσκει. 

  Ο Ανδρέας Παπανδρέου, όταν κλήθηκε να απαντήσει στις προκλήσεις της εποχής του, δεν αρκέστηκε σε αντικυβερνητικά συνθήματα. Ούτε περιχαρακώθηκε στις διαχειριστικές πολιτικές της τότε ένωσης κέντρου 

 Σε ευγενή άμιλλα με την αριστερά και τις προοδευτικές δυνάμεις, πρότεινε μια εναλλακτική διακυβέρνηση, που βρήκε εφαρμογή σε όλα τα επίπεδα: στην εξουσία, στην αυτοδιοίκηση, στα συνδικάτα.

Ο πολίτης δεν ψήφιζε απλώς πρόσωπα – ψήφιζε προγράμματα.

Σήμερα, δεν αρκεί η γενική επίκληση της προόδου.   Χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις στις νέες κοινωνικές και ταξικές συγκρούσεις. Και κυρίως, χρειάζονται συμμαχίες ικανές να τις εφαρμόσουν.

Οι δημοσκοπήσεις είναι σαφείς: κανένα κόμμα δεν μπορεί μόνο του. 

 Η ΝΔ και οι συστημικές δυνάμεις το γνωρίζουν και ήδη προετοιμάζουν σενάρια συνεργασιών με εναλλαγή προσώπων για να συνεχιστεί το ίδιο μοντέλο εξουσίας.

Ο πολιτικός χρόνος μέχρι τις επόμενες εκλογές είναι ελάχιστος. Για  να αλλάξουν  πολιτικές και όχι απλώς τα πρόσωπα, πρέπει να δράσουν τώρα οι σοσιαλιστικές, αριστερές και προοδευτικές δυνάμεις.

Η κοινωνία ήδη στέλνει το μήνυμα. Οι μεγάλες συγκεντρώσεις το αποδεικνύουν. 

 Το αίτημα όμως για προγραμματική συνάντηση δυναμώνει σε πολλές εκδηλώσεις από τα κάτω .  Εκφράστηκε ήδη και στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα  και  και με την παρουσίαση του Βιβλίου ΙΣΤΟΡΗΣΗ  50 ΧΡΟΝΩΝ .Στις 15 Μαρτίου, η Πάτρα παίρνει τη σκυτάλη.

Τα προοδευτικά κόμματα δεν καλούνται να καταργήσουν την αυτονομία τους, αλλά να δώσουν έναν κοινό αγώνα. Να διαμορφώσουν προοδευτική πλειοψηφία με προγραμματική ενότητα που θα εγγυηθεί την αλλαγή.

Τα συλλαλητήρια έδειξαν τον δρόμο. Η κοινωνία μίλησε. Η ιστορία γράφεται. Το ερώτημα δεν είναι ποιός θα την αφηγηθεί, αλλά ποιός θα την αλλάξει.

*π βουλευτής