Μια από τις μεγαλύτερες ματαιοδοξίες των σύγχρονων συγγραφέων είναι η πεποίθησή τους πως θα πουν κάτι καινούργιο κάθε φορά που ξεκινούν να γράψουν. Ενώ συνήθως λένε κάθε φορά τα ίδια πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Ο τρόπος, η οπτική γωνία, κρύβει ίσως κάτι καινούργιο, αλλ' όχι οι ιδέες. Όλες οι ιδέες είναι παλιές. Ό,τι ανακαλύπτουμε εμείς … Συνεχίστε να διαβάζετε Το μηνολόγιο ενός απόντος, Σταύρος Κρητιώτης.
Χάρης Βλαβιανός, Διακοπές στην πραγματικότητα
Να μπορούσες να χαθείς, έστω για λίγο, στα ερείπια του χρόνου, (όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας), να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι, το σταθερό, αμετάβλητο κέντρο σου, να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό να δεις ένα αστέρι πού πέφτει... Να το! Κοίτα! Ποιο; Πού; *Το ποίημα βρίσκεται στο περιοδικό Νέα Εστία, … Συνεχίστε να διαβάζετε Χάρης Βλαβιανός, Διακοπές στην πραγματικότητα.
Ιάκωβος Καμπανέλλης, 02/12/1921-29/03/2011
«Γράφω μόνο όταν αυτό που γράφω με συναρπάζει» έλεγε και «μόνο εφόσον η συναρπαγή εξακολουθεί μέχρι τέλους και το παραδίδω για παράσταση μόνο εάν πιστεύω στο αποτέλεσμα. Πριν πιάσω μολύβι και χαρτί και αρχίζω να γράφω, χρειάζομαι να πιστεύω ότι ξέρω τα πρόσωπα του έργου τόσο καλά, όσο κάποιους πολύ γνωστούς μου ανθρώπους, που έχω … Συνεχίστε να διαβάζετε Ιάκωβος Καμπανέλλης, 02/12/1921-29/03/2011.
Το περιθώριο ’68 – ’69, Μανόλης Αναγνωστάκης
Τώρα μπορεί ο καθένας να μιλά και κυρίως να γράφει, για την αγωνία της εποχής, το αδιέξοδο, την απανθρωπία του αιώνα, τη χρεωκοπία των ιδεολογιών, τη βαρβαρότητα της μηχανής, για δίκες, για φράγματα, για ενοχές, για γρανάζια. Όλα έχουν κωδικοποιηθεί, ταξινομηθεί, αποδελτιωθεί, έχουν περάσει στα λεξικά και στις εγκυκλοπαίδειες, προσφέρονται έτοιμα σε πακετάκια αυτοσερβιρίσματος, σε … Συνεχίστε να διαβάζετε Το περιθώριο ’68 – ’69, Μανόλης Αναγνωστάκης.
Kudos, Rachel Cusk
There was, he added, a generalised yearning for the ideal of literature, as for the lost world of childhood, whose authority and reality tended to seem so much greater than that of the present moment. Yet to return to that reality even for a day would for most people be intolerable, as well as impossible: … Συνεχίστε να διαβάζετε Kudos, Rachel Cusk.
Hopscotch, Julio Cortázar
Πόσο ματαιόδοξο να πιστεύουμε ότι κατανοούμε τα έργα του χρόνου: αυτός ενταφιάζει τους νεκρούς του και κρατάει τα κλειδιά. Μόνο στα όνειρα, στην ποίηση, στο παιχνίδι -ν' ανάψεις ένα κερί, να διασχίσεις μαζί του ένα διάδρομο- μπορεί καμιά φορά να προσεγγίσουμε εκείνο που ήμαστε (sic) πριν γίνουμε αυτό που τρέχα γύρευε τι είμαστε τώρα. Ο … Συνεχίστε να διαβάζετε Hopscotch, Julio Cortázar.
Death in Spring, Mercè Rodoreda
Φαινομενικά το κείμενο της Rodoreda είναι απλώς μια coming-of-age ιστορία, από τις κλασικές πλέον στο είδος τους· ο ανώνυμος νεαρός αφηγητής μας ξεναγεί, μέσα από ένα περίπλοκο κι αρκετά σουρεαλιστικό ταξίδι, σε μια περίοδο της ζωής του, κατά τη διαμονή του σε ένα απομακρυσμένο χωριό, αποκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο και γεμάτο από παράξενες και … Συνεχίστε να διαβάζετε Death in Spring, Mercè Rodoreda.
The Goalie’s Anxiety at the Penalty Kick, Peter Handke
Δεν είναι τόσο οι πράξεις του Bloch όσο τα όσα συμβαίνουν στο μυαλό του που κάνει τη νουβέλα τόσο ενδιαφέρουσα, αφού παραδόξως, δεδομένου ότι είναι γραμμένη στο τρίτο πρόσωπο, παρουσιάζεται μια ανησυχητική εικόνα της ψυχικής κατάστασης του πρωταγωνιστή και της μετέπειτα κατάβασης στην τρέλα. Κατά κάποιον τρόπο μοιάζει λες κι ο Bloch βλέπει μια ταινία … Συνεχίστε να διαβάζετε The Goalie’s Anxiety at the Penalty Kick, Peter Handke.
Η λήθη που θα γίνουμε, Héctor Abad Faciolince
Η μνήμη είναι ένας καθρέφτης θολός και θρυμματισμένος, ή, καλύτερα, είναι φτιαγμένη από άχρονα κοχύλια αναμνήσεων σκορπισμένα πάνω σε μια παραλία λησμοσύνης. Ξέρω πως συνέβησαν πολλά πράγματα εκείνα τα χρόνια, όμως το να προσπαθήσω να τα θυμηθώ είναι τόσο εκνευριστικό όσο και το να προσπαθείς να θυμηθείς ένα όνειρο, ένα όνειρο που σου άφησε … Συνεχίστε να διαβάζετε Η λήθη που θα γίνουμε, Héctor Abad Faciolince.
Home Fire, Kamila Shamsie
Τι είναι ισχυρότερο, το αίμα ή η αγάπη; Μπορούμε ποτέ να υπερβούμε τις υποχρεώσεις της οικογένειας προκειμένου να προχωρήσουμε στη ζωή μας, κι αν μπορούμε είναι αυτό το πρέπον; Το βασικό στοιχείο του μυθιστορήματος είναι η εξάρτησή του από το Θηβαϊκό μυθολογικό κύκλο και συγκεκριμένα ο ιδεολογικός κι αισθητικός μετασχηματισμός της δράσης και της συμπεριφοράς … Συνεχίστε να διαβάζετε Home Fire, Kamila Shamsie.
Το μετέωρο βήμα 
