differo

Latín

differo
clásico (AFI)	/ˈdif.fe.roː/
eclesiástico (AFI)	/ˈdif.fe.ro/
silabación	dif-fe-rō
acentuación	esdrújula
longitud silábica	trisílaba
rimas	if.fe.ro, if.fe.roː

Etimología

Del prefijo dis- y ferō, ferre ('llevar').

Verbo transitivo

1

Esparcir, diseminar.

2

Diferir, aplazar.

Verbo intransitivo

3

Ser diferente, diferenciarse.

• Uso: sin perfecto ni supino

Conjugación

Conjugación de differō, differere, distulī, dīlātum  (tercera conjugación, irregular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	differere, diftulisse
Infinitivo pasivo	differrī
Participio activo	differēns, diflātūrus
Participio pasivo	differendus, diflātus
Gerundio	differendī, differendō, differendum
Supino	dīlātum, dīlātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego differō	tū differs	is, ea, id differt	nōs differimus	vōs differtis	eī, eae, ea differunt
Pretérito imperfecto	ego differēbam	tū differēbās	is, ea, id differēbat	nōs differēbāmus	vōs differēbātis	eī, eae, ea differēbant
Futuro	ego differam	tū differēs	is, ea, id differēt	nōs differēmus	vōs differētis	eī, eae, ea different
Pretérito perfecto	ego distulī	tū distulistī	is, ea, id distulit	nōs distulimus	vōs distulistis	eī, eae, ea distulērunt, distulēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego distuleram	tū distulerās	is, ea, id distulerat	nōs distulerāmus	vōs distulerātis	eī, eae, ea distulerant
Futuro perfecto	ego distulerō	tū distuleris	is, ea, id distulerit	nōs distulerimus	vōs distuleritis	eī, eae, ea distulerint
Presente pasivo	ego differor	tū differris, differre	is, ea, id differitur	nōs differimur	vōs differiminī	eī, eae, ea differuntur
Pretérito imperfecto pasivo	ego differēbar	tū differēbāris, differēbāre	is, ea, id differēbātur	nōs differēbāmur	vōs differēbāminī	eī, eae, ea differēbantur
Futuro pasivo	ego differar	tū differēris, differēre	is, ea, id differētur	nōs differēmur	vōs differēminī	eī, eae, ea differentur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego differam	ut tū differās	ut is, ut ea, ut id differat	ut nōs differāmus	ut vōs differātis	ut eī, ut eae, ut ea differant
Pretérito imperfecto	ut ego differrem	ut tū differrēs	ut is, ut ea, ut id differret	ut nōs differrēmus	ut vōs differrētis	ut eī, ut eae, ut ea differrent
Pretérito perfecto	ut ego distulerim	ut tū distulerīs	ut is, ut ea, ut id distulerit	ut nōs distulerīmus	ut vōs distulerītis	ut eī, ut eae, ut ea distulerint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego distulissem	ut tū distulissēs	ut is, ut ea, ut id distulisset	ut nōs distulissēmus	ut vōs distulissētis	ut eī, ut eae, ut ea distulissent
Presente pasivo	ut ego differar	ut tū differāris, differāre	ut is, ut ea, ut id differātur	ut nōs differāmur	ut vōs differāminī	ut eī, ut eae, ut ea differantur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego differrer	ut tū differrēris, differrēre	ut is, ut ea, ut id differrētur	ut nōs differrēmur	ut vōs differrēminī	ut eī, ut eae, ut ea differrentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) differ	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) differte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) differtō	(is, ea, id) differtō	― ―	(vōs) differtōte	(eī, eae, ea) differuntō
Presente pasivo	― ―	(tū) differre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) differiminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) differtor	(is, ea, id) differtor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) differuntor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad