multo

Entradas similares: multó

Español

multo
pronunciación (AFI)	[ˈmul̪t̪o]
silabación	mul-to
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rima	ul.to

Forma flexiva

Forma verbal

1: Primera persona del singular (yo) del presente de indicativo de multar.

Latín

multo
clásico (AFI)	/ˈmul.toː/
eclesiástico (AFI)	/ˈmul.to/
silabación	mul-tō
acentuación	llana
longitud silábica	bisílaba
rimas	ul.toː, ul.to

Etimología 1

De multum₁ ('abundancia') y el sufijo -ō₂.^[1]

Adverbio de cantidad

1: Mucho, muy, por mucho, con mucho:^[1]
2: En expresiones de tiempo: mucho (antes o después, ver locuciones).^[1]

Locuciones

Locuciones con "multō" [▲▼]

multō post -[2]- mucho después.^[1]
multō ante -[2]- mucho antes.^[1]

Información adicional

Se usa:

Con comparativos de adjetivos o adverbios.^[1]
Con superlativos.^[1]
Con expresiones que denotan superioridad, inferioridad, u otra diferencia; con malle.^[1]
Con adjetivos en positivo: altamente, sumamente, muy.^[1]

Etimología 2

De multa ('multa') y el sufijo ō₃.^[1] Denominal de multa.

Verbo transitivo

1: Con ablativo de pena: sancionar con la pérdida de algo, multar.^[1]
2: Exigir algo como multa, decomisar.^[1]
3: Generalmente con ablativo de pena: castigar (personas u ofensas).^[1]

Conjugación

Conjugación de multō, multāre, multāvī, multātum (primera conjugación, regular) [▲▼]

Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo	multāre, multāvisse
Infinitivo pasivo	multārī
Participio activo	multāns, multātūrus
Participio pasivo	multandus, multātus
Gerundio	multandī, multandō, multandum
Supino	multātum, multātū
Formas personales
Modo indicativo
	ego	tū	is, ea, id	nōs	vōs	eī, eae, ea
Presente	ego multō	tū multās	is, ea, id multat	nōs multāmus	vōs multātis	eī, eae, ea multant
Pretérito imperfecto	ego multābam	tū multābās	is, ea, id multābat	nōs multābāmus	vōs multābātis	eī, eae, ea multābant
Futuro	ego multābō	tū multābis	is, ea, id multābit	nōs multābimus	vōs multābitis	eī, eae, ea multābunt
Pretérito perfecto	ego multāvī	tū multāvistī	is, ea, id multāvit	nōs multāvimus	vōs multāvistis	eī, eae, ea multāvērunt, multāvēre
Pretérito pluscuamperfecto	ego multāveram	tū multāverās	is, ea, id multāverat	nōs multāverāmus	vōs multāverātis	eī, eae, ea multāverant
Futuro perfecto	ego multāverō	tū multāveris	is, ea, id multāverit	nōs multāverimus	vōs multāveritis	eī, eae, ea multāverint
Presente pasivo	ego multor	tū multāris, multāre	is, ea, id multātur	nōs multāmur	vōs multāminī	eī, eae, ea multantur
Pretérito imperfecto pasivo	ego multābar	tū multābāris, multābāre	is, ea, id multābātur	nōs multābāmur	vōs multābāminī	eī, eae, ea multābantur
Futuro pasivo	ego multābor	tū multāberis, multābere	is, ea, id multābitur	nōs multābimur	vōs multābiminī	eī, eae, ea multābuntur
Modo subjuntivo
	ut ego	ut tū	ut is, ut ea, ut id	ut nōs	ut vōs	ut eī, ut eae, ut ea
Presente	ut ego multem	ut tū multēs	ut is, ut ea, ut id multet	ut nōs multēmus	ut vōs multētis	ut eī, ut eae, ut ea multent
Pretérito imperfecto	ut ego multārem	ut tū multārēs	ut is, ut ea, ut id multāret	ut nōs multārēmus	ut vōs multārētis	ut eī, ut eae, ut ea multārent
Pretérito perfecto	ut ego multāverim	ut tū multāverīs	ut is, ut ea, ut id multāverit	ut nōs multāverīmus	ut vōs multāverītis	ut eī, ut eae, ut ea multāverint
Pretérito pluscuamperfecto	ut ego multāvissem	ut tū multāvissēs	ut is, ut ea, ut id multāvisset	ut nōs multāvissēmus	ut vōs multāvissētis	ut eī, ut eae, ut ea multāvissent
Presente pasivo	ut ego multer	ut tū multēris, multēre	ut is, ut ea, ut id multētur	ut nōs multēmur	ut vōs multēminī	ut eī, ut eae, ut ea multentur
Pretérito imperfecto pasivo	ut ego multārer	ut tū multārēris, multārēre	ut is, ut ea, ut id multārētur	ut nōs multārēmur	ut vōs multārēminī	ut eī, ut eae, ut ea multārentur
Modo imperativo
	―	(tū)	(is, ea, id)	―	(vōs)	(eī, eae, ea)
Presente	― ―	(tū) multā	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) multāte	(eī, eae, ea) ―
Futuro	― ―	(tū) multātō	(is, ea, id) multātō	― ―	(vōs) multātōte	(eī, eae, ea) multantō
Presente pasivo	― ―	(tū) multāre	(is, ea, id) ―	― ―	(vōs) multāminī	(eī, eae, ea) ―
Futuro pasivo	― ―	(tū) multātor	(is, ea, id) multātor	― ―	(vōs) ―	(eī, eae, ea) multantor
Leyenda: † arcaico, x no normativo, ■ cambio ortográfico, ■ irregularidad

Forma flexiva

Forma adjetiva

1: Forma del dativo y ablativo singular masculino de multus.
2: Forma del dativo y ablativo singular neutro de multus.

Forma sustantiva

1: Forma del dativo y ablativo singular de multum₁.

Referencias y notas

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[ol-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Oxford Latin Dictionary. Editado por: P. G. W. Glare. Editorial: Oxford University Press. Oxford, 1983.

[1]