due

Danés

• Etimoloxía: do nórdico antigo dúfa, do protoxermánico *dūbǭ.

• Pronuncia: /duːə/, [ˈd̥uːu] (AFI)

Substantivo

due

1. (Ornitoloxía) Pomba.

Inglés

• Etimoloxía: do inglés medio dewe, dew, due, do francés antigo deü, de devoir, do latín dēbēre, de dēbeō, de dē e habeō.

• Pronuncia: /djuː/, /dʒuː/ (RU)

• Pronuncia: /du/ (EUA)

• Pronuncia: /dʒʉː/ (Australia, Nova Zelandia)

• Escoitar: «due» (Estados Unidos de América) (Ficheiro ─ axuda)

Adxectivo

due

1. Debido.
2. Apropiado.
3. Programado, esperado.
4. Pagable.

Adverbio

due

1. Exactamente, directamente.

Substantivo

due (sg: due; pl: dues)

1. Mérito.
2. Cota.

Italiano

• Etimoloxía: do latín duae, de duo, do protoitálico *duō, do protoindoeuropeo *dwóh₁.

• Pronuncia: /ˈdu.e/ (AFI)

• Escoitar: «due» (Ficheiro ─ axuda)

Número cardinal

due

1. Dous.

Véxase tamén

• Apéndice: Numerais
• Apéndice: Números por lingua

Noruegués

• Etimoloxía: do nórdico antigo dúfa, do protoxermánico *dūbǭ.

Substantivo

due

1. (Ornitoloxía) Pomba.