jo

Occitan

Etimologia

(Nom comun) Del latin jugum.

(Pronom personal) Del latin ego.

Prononciacion

/d͡ʒu/, /d͡ʒu/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « jo »

Nom comun

jo (provençau) , (lengadocian) ; masculin

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular	Plural
jo	jos
[d͡ʒu]	[d͡ʒus]

Esquèma d'un jo

1. Peça de fusta plaçada sus l'esquina dels buòus o d'autras bèstias de tira per los encarrar.

   Una vaca se desmarguèt sola del jo. Mas l'autra qu'èra contra lo tap, capejava sens se'n poder traire. (Joan Bodon, La grava sul camin, pagina 83)

2. Ajocador, galinièr.
3. Luòc ont òm serra las garbas, la palha, lo fen, (granja).

Variantas dialectalas

• joc (vivaroalpenc)
• jòng / jong (Auvernhat)
• jun (gascon)

Derivats

• ajoatar
• joata
• joatièr

Traduccions

alemand: Joch (de) anglés: yoke (en) basc: uztarri (eu) catalan: jou (ca) espanhòl: yugo (es)

francés: joug (fr) italian: giogo (it) portugués: jugo (pt) naut alemand ancian: joch (goh), joh (goh), juhhidi (goh) sapadin: joch (sapadin)

Pronom personal

jo (gascon)

1. Pronom personau, purmèra persona deu singular.

Variantas dialectalas

• ieu

Traduccions

basc: ni (eu) alemand: ich (de) anglés: I (en) catalan: jo (ca) chèc: já (cs) danés: jeg (da) espanhòl: yo (es) esperanto: mi (eo) finlandés: minä (fi) francés: je (fr), moi (fr) gotic: 𐌹𐌺 (got) (ik)

ido: me (io) islandés: ég (is) italian: io (it) neerlandés: ik (nl) polonés: ja (pl) portugués: eu (pt) romanés: eu (ro) naut sorab: ja (hsb) sicilian: jeu (scn), jò (scn) suedés: jag (sv) ucraïnian: я (uk)

Catalan

Etimologia

Del latin ego.

Prononciacion

/ʒo/, /ʒo/ (oriental central), /jo/, /jo/ (valencian)

Pronom personal

jo

1. Ieu, pronom personau, purmèra persona deu singular.

Sicilian

Etimologia

Del latin ego.

Prononciacion

/jo/, /jo/

Itàlia (Gela) : escotar « jo »

Pronom personal

jo

1. Ieu, pronom personau, purmèra persona deu singular.

Sinonims

• jeu
• jò
• ieu