Ir al contenido

eo

De Wikcionario, el diccionario libre
icono de desambiguación Entradas similares:  -eo, -́eo

Bretón

[editar]
eo
pronunciación (AFI) [ew]
[e]
[ə]
variantes emañ

Forma verbal

[editar]
1
Tercera persona del singular del presente de indicativo de bezañ.
  • Ejemplo: 

    Me (an hini) eo. Soy yo.

eo
clásico (AFI) /ˈe.oː/
eclesiástico (AFI) /ˈe.o/
silabación e-ō
acentuación llana
longitud silábica bisílaba
rimas e.o, e.oː

Etimología 1

[editar]

Del protoitálico *ei-/*i-, y este del protoindoeuropeo *h₁ey-/*h₁i- ("ir").[1] Compárese el hitita i-ᶻⁱ ('ir'), ii̯ana-ⁱ/ii̯ani- ("marchar"), el sánscrito एति (éti, pres., 3.pers.sg., 'ir'), el griego antiguo εἶμι (eîmi, 'ir'), el tocario B yaṃ (pres., 3.pers.sg., "ir") y el gótico 𐌹̈𐌳𐌳𐌾𐌰 (iddja), pasado indicativo de 𐌲𐌰𐌲𐌲𐌰𐌽 (gaggan, 'ir').[1]

Verbo intransitivo

[editar]
1
Ir, trasladarse de un lugar a otro.
2 Milicia
Marchar (con idea de hostilidad).
3
Extenderse por (díc. de cosas).
4
Pasar de un estado a otro.
5
Transcurrir, pasar en el tiempo.
6
Marcar una cosa de un modo determinado.
  • Uso: figurado
7
Estar dispuesto a, proponerse (seguido de supino).

Conjugación

[editar]
Conjugación de , īre, , itum(cuarta conjugación, irregular) []
Formas no personales (verboides)
Infinitivo activo īre, īsse, iisse, īvisse
Infinitivo pasivo īrī, īrier
Participio activo iēns, itūrus
Participio pasivo eundum, itum
Gerundio eundī, eundō, eundum
Supino itum, itū
Formas personales
Modo indicativo
ego is, ea, id nōs vōs eī, eae, ea
Presente ego īs is, ea, idit nōsīmus vōsītis eī, eae, eaeunt
Pretérito imperfecto egoībam ībās is, ea, idībat nōsībāmus vōsībātis eī, eae, eaībant
Futuro egoībō ībis is, ea, idībit nōsībimus vōsībitis eī, eae, eaībunt
Pretérito perfecto ego, īvī īstī, iistī, īvistī is, ea, idiit, īvit nōsiimus, īvimus vōsīstis, iistis, īvistis eī, eae, eaiērunt, iēre, īvērunt, īvēre
Pretérito pluscuamperfecto egoieram, īveram ierās, īverās is, ea, idierat, īverat nōsierāmus, īverāmus vōsierātis, īverātis eī, eae, eaierant, īverant
Futuro perfecto egoierō, īverō ieris, īveris is, ea, idierit, īverit nōsierimus, īverimus vōsieritis, īveritis eī, eae, eaierint, īverint
Presente pasivo ego is, ea, idītur nōs vōs eī, eae, ea
Pretérito imperfecto pasivo ego is, ea, idībātur nōs vōs eī, eae, ea
Futuro pasivo ego is, ea, idībitur nōs vōs eī, eae, ea
Modo subjuntivo
ut ego ut tū ut is, ut ea, ut id ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Presente ut egoeam ut tūeās ut is, ut ea, ut ideat ut nōseāmus ut vōseātis ut eī, ut eae, ut eaeant
Pretérito imperfecto ut egoīrem ut tūīrēs ut is, ut ea, ut idīret ut nōsīrēmus ut vōsīrētis ut eī, ut eae, ut eaīrent
Pretérito perfecto ut egoierim, īverim ut tūierīs, īverīs ut is, ut ea, ut idierit, īverit ut nōsierīmus, īverīmus ut vōsierītis, īverītis ut eī, ut eae, ut eaierint, īverint
Pretérito pluscuamperfecto ut egoīssem, iissem, īvissem ut tūīssēs, iissēs, īvissēs ut is, ut ea, ut idīsset, iisset, īvisset ut nōsīssēmus, iissēmus, īvissēmus ut vōsīssētis, iissētis, īvissētis ut eī, ut eae, ut eaīssent, iissent, īvissent
Presente pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut ideātur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Pretérito imperfecto pasivo ut ego ut tū ut is, ut ea, ut idīrētur ut nōs ut vōs ut eī, ut eae, ut ea
Modo imperativo
(tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Presente (tū)ī (is, ea, id) (vōs)īte (eī, eae, ea)
Futuro (tū)ītō (is, ea, id)ītō (vōs)ītōte (eī, eae, ea)euntō
Presente pasivo (tū) (is, ea, id) (vōs) (eī, eae, ea)
Futuro pasivo (tū) (is, ea, id)ītor (vōs) (eī, eae, ea)
Leyenda: † arcaico, x no normativo, cambio ortográfico, irregularidad

Información adicional

[editar]

Etimología 2

[editar]

de is, ea, id.

Adverbio de lugar

[editar]
1
Allí (con idea de movimiento).
2
A tal punto, a este punto.
3
Allí, en aquel punto (con sentido local sin idea de movimiento).
4
Por esto, por lo mismo (con sentido causal).
  • Uso: conjuntivo
5
(En una comparación) eō … quod: tantocuanto que.
  • Uso: en correlación con quod (eo … quod)
  • Ejemplo: 

    eō magis quod proelium non commisissent tanto más cuanto que no habían entablado combate

Forma flexiva

[editar]

Forma pronominal

[editar]
1
Forma del ablativo masculino singular de is .
2
Forma del ablativo neutro singular de is .

Referencias y notas

[editar]
  1. 1 2 Michiel de Vaan. Etymological Dictionary of Latin and the Other Italic Languages. Páginas 191-192. Editorial: Leiden. Brill, 2008. ISBN: 9789004167971.