Saltar ao contido

Soundgarden

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Soundgarden
Logotipo
Imaxe
 Instancia de
grupo de rock Editar o valor en Wikidata
 Composto por
Chris Cornell
Matt Cameron
Ben Shepherd
Kim Thayil
Hiro Yamamoto Editar o valor en Wikidata
 Nome oficial
Soundgarden (en) Editar o valor en Wikidata
 Epónimo
The Sound Garden (pt) Traducir Editar o valor en Wikidata
 Influído por
Black Sabbath
Led Zeppelin
Jimi Hendrix Editar o valor en Wikidata
Características
 Xénero artístico
grunge
hard rock
metal alternativo
heavy metal
rock alternativo
stoner metal (en) Traducir Editar o valor en Wikidata
 Discografía
discografia de Soundgarden (pt) Traducir Editar o valor en Wikidata
Implicados
 Selo discográfico
Image Sub Pop
Image SST Records
C/Z Records
A&M Records Editar o valor en Wikidata
Datas
 Fundación / creación
1984 Editar o valor en Wikidata
 Disolución / destrución
2017 Editar o valor en Wikidata
 Inicio de actividade
1984 Editar o valor en Wikidata
 Fin de actividade
2019 Editar o valor en Wikidata
Historia
 Premios e distincións
Image MTV Video Music Awards Editar o valor en Wikidata
Localización
 Lugar de formación
Image Seattle
Image Washington Editar o valor en Wikidata
Códigos e identificadores
VIAF124278234 Editar o valor en Wikidata
ISNI0000000115264752 Editar o valor en Wikidata
Freebase/m/0b1hw Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
 Páxina WEB
soundgardenworld.com Editar o valor en Wikidata
IMDB: nm2929375 Facebook: Soundgarden Twitter: soundgarden Instagram: soundgarden MySpace: soundgarden Youtube: UCHKSayVT2Ks-gQBXmMLGTag Bandcamp: soundgardenSouncloud: soundgarden Spotify: 5xUf6j4upBrXZPg6AI4MRK Apple Music: 133036 Last fm: Soundgarden Musicbrainz: 153c9281-268f-4cf3-8938-f5a4593e5df4 Songkick: 44690 Discogs: 105731 Allmusic: mn0000001098 Deezer: 1865 Genius: Soundgarden Editar o valor en Wikidata
Wikidata G:Commons C:Commons

Soundgarden foi unha banda de grunge estadounidense procedente de Seattle e formada en 1984 que axudou a definir o xénero. Trátase dunha das catro grandes bandas de grunge de Seattle, xunto con Nirvana, Alice in Chains e Pearl Jam. Foi creada polo vocalista e guitarrista Chris Cornell, o guitarrista Kim Thayil e o baixista Hiro Yamamoto. Scott Sundquist foi contratado para tocar a batería en 1985 para que Cornell puidese centrarse unicamente na voz. Matt Cameron converteuse no batería permanente en 1986 e Ben Shepherd ubstituiría a Yamamoto en 1990. O grupo separaríase en 1997, pero o 1 de xaneiro de 2010 anunciouse que Soundgarden volvería a reunirse[1]. Tras a morte de Cornell en 2017 Thayil converteuse no derradeiro membro orixinal.

Traxectoria

[editar | editar a fonte]

Formación e primeiras gravacións

[editar | editar a fonte]

Soundgarden ten a súa orixe nunha banda chamada The Shemps, que actuou pola zona de Seattle a comezos da década de 1980[2] e na que estaban o baixista Hiro Yamamoto e o batería e cantante Chris Cornell, xunto co guitarrista Matt Dentino. Tras a marcha de Yamamoto, a banda recrutou ao guitarrista Kim Thayil como novo baixista.[2] Thayil mudárase a Seattle dende Park Forest, Illinois, xunto con Yamamoto e Bruce Pavitt, quen máis tarde fundaría o selo independente Sub Pop.[3] Cornell e Yamamoto mantiveron o contacto e, despois de que The Shemps se separasen, comezaron a tocar xuntos. Finalmente uniríase a eles Thayil.[2]

Soundgarden formouse en 1984 e incluía a Cornell (batería e voz), Yamamoto (baixo) e Thayil (guitarra). A banda tomou o seu nome dunha escultura de tubos que canalizan o vento chamada A Sound Garden,[4] situada en propiedades da Administración Nacional Oceánica e Atmosférica, no número 7600 de Sand Point Way, xunto ao Magnuson Park en Seattle.[5]

Cornell tocaba inicialmente a batería mentres cantaba, pero en 1985 a banda incorporou a Scott Sundquist para que Cornell puidese concentrarse na voz.[6] Con esta formación, a banda estivo un ano viaxando e actuando en varios concertos. As súas primeiras gravacións foron tres cancións que apareceron na recompilación de 1986 para C/Z Records titulada Deep Six: “Heretic”, “Tears to Forget” e “All Your Lies”.[7] Nese álbum tamén figuraban temas doutras bandas pioneiras do grunge como Green River, Skin Yard, Malfunkshun, The U-Men e Melvins.

En 1986, a daquela moza de Cornell e futura esposa, Susan Silver, comezou a exercer como representante de Soundgarden.[8] Ese mesmo ano, Sundquist deixou a banda para pasar máis tempo coa súa familia e foi substituído polo antigo batería de Skin Yard, Matt Cameron.[2]

Unha actuación de Soundgarden unha noite impresionou ao DJ de KCMU Jonathan Poneman, quen máis tarde dixo: "Vin unha banda que era todo o que a música rock debería ser".[9] Poneman ofreceuse a financiar un lanzamento da banda, así que Thayil suxeriu que colaborase con Bruce Pavitt. Poneman comprometeuse a achegar 20 000 dólares para Sub Pop, converténdoa efectivamente nun selo discográfico plenamente establecido.[10] Soundgarden asinou con Sub Pop, e o selo publicou "Hunted Down" en 1987 como o primeiro sinxelo da banda. A cara B de "Hunted Down", "Nothing to Say", apareceu na cinta recompilatoria de KCMU Bands That Will Make Money, que foi distribuída entre compañías discográficas, moitas das cales mostraron interese en Soundgarden.[11] A través de Sub Pop a banda lanzou o EP Screaming Life en 1987, o EP Fopp en 1988 e unha combinación dos dous, Screaming Life/Fopp, en 1990.[12]

Ultramega OK, fichaxe por unha major, e Louder Than Love

[editar | editar a fonte]
Image
A banda en 1987

Aínda que as grandes discográficas estaban tentando fichar a banda, en 1988 asinou co selo independente SST Records para o seu álbum de estrea, Ultramega OK, publicado o 31 de outubro de 1988. Cornell dixo que a banda "cometeu un enorme erro con Ultramega OK" porque usaron un produtor suxerido por SST que "non sabía o que estaba pasando en Seattle".[13][14] Segundo Steve Huey de AllMusic, Soundgarden mostra un "son Stooges/MC5-meets-Zeppelin/Sabbath" no álbum.[15] Mark Miremont dirixiu o primeiro videoclip da banda para "Flower", que se emitía regularmente en 120 Minutes de MTV. Soundgarden promoveu Ultramega OK cunha xira polos Estados Unidos na primavera de 1989, e cunha xira por Europa que comezou en maio dese ano, a primeira xira da banda no estranxeiro.[16] O álbum valeulle á banda unha candidatura ao Grammy na categoría de Mellor Interpretación de Metal en 1990.[17]

A banda asinou con A&M Records a mediados de 1988,[18] o que provocou unha fenda entre Soundgarden e o seu público tradicional. Thayil dixo: “Ao principio, os nosos fans viñan do ambiente punk rock. Abandonáronnos cando pensaron que traizoáramos os principios do punk ao fichar por unha discográfica grande e xirar con Guns N’ Roses. Había cuestións de moda e cuestións sociais, e a xente pensaba que xa non pertencíamos á súa escena, á súa subcultura particular”.[19] A banda comezou a traballar no seu primeiro álbum cunha discográfica importante, pero os problemas de persoal provocaron un cambio no proceso de composición. Segundo Cornell: “Naquel momento Hiro [Yamamoto] excomungouse a si mesmo da banda e non había un sistema fluído no que respecta á música, así que acabei escribindo eu gran parte”.[20]

O 5 de setembro de 1989 a banda publicou o seu álbum de estrea cunha major, Louder Than Love, que supuxo “un paso cara ao mainstream do metal”, segundo Steve Huey de AllMusic, que o describiu como “unha montaña lenta, ruxente e desafinada de riffs ao estilo Sabbath/Zeppelin e Chris Cornell berrando”.[21] Debido a algunhas letras, especialmente en “Hands All Over” e “Big Dumb Sex”, a banda enfrontouse a diversos problemas de venda e distribución cando o álbum saíu ao mercado.[22] Louder Than Love converteuse no primeiro álbum de Soundgarden en entrar na Billboard 200, alcanzando o número 108,[23] e tamén foi o primeiro álbum grunge en entrar nesa lista. Este logro viuse favorecido por dous sinxelos,“Hands All Over” e “Loud Love”, que lle deron visibilidade á banda en Headbangers Ball de MTV[24][25] e en emisoras de rock mainstream fóra de Seattle como KNAC, WMMS, KRZQ, WBCN, Z Rock e KISS-FM.[26][27]

Un mes antes de que comezase a xira de Louder Than Love, Yamamoto, que estaba cada vez máis frustrado por non estar a facer unha contribución significativa,[28] deixou a banda para volver á universidade.[29] Primeiro, o grupo fixo algúns ensaios con Jim Tillman, de U-Men, pero non funcionou, e pouco despois Jason Everman, antigo membro de Nirvana, substituíu oficialmente a Yamamoto no baixo.[30] A banda xirou por América do Norte entre decembro de 1989 e marzo de 1990, abrindo para Voivod, que estaban a promover o seu álbum Nothingface, con Faith No More e The Big F tamén como abreconcertos ao comezo e ao final da xira.[29][31] A banda tamén xirou por Europa.

Image
Chris Cornell

Soundgarden despediu Everman a mediados de 1990, despois de completar a xira de promoción de Louder Than Love; Thayil dixo que “Jason simplemente non funcionou”.[32] Louder Than Love deu lugar ao EP Loudest Love e á compilación en vídeo Louder Than Live, ambos publicados en 1990.

Máis ou menos nesa época, o vocalista de Mother Love Bone, Andrew Wood, morreu dunha sobredose. Era moi amigo do persoal de Soundgarden, e estes, ao lado dalgúns integrantes de Pearl Jam, deciden gravar algunhas cancións en homenaxe ao seu falecido amigo. Ese proxecto paralelo acabou nun disco, e a banda foi coñecida como Temple of the Dog.[33] O disco foi publicado pola propia A&M Records, en 1991.

Formación consolidada, Badmotorfinger, e aumento da popularidade

[editar | editar a fonte]

O baixista Ben Shepherd substituíu Jason Everman en 1990 e a nova formación gravou ao ano seguinte o terceiro álbum de Soundgarden. Cornell dixo que Shepherd achegou un enfoque “fresco e creativo” ás sesións de gravación,[34] e a banda en conxunto afirmou que o seu coñecemento musical e as súas habilidades de composición redefiniron o grupo.[32] O álbum resultante, Badmotorfinger, producido por Terry Date, publicouse o 8 de outubro de 1991.[35] Steve Huey, de AllMusic, dixo que a composición en Badmotorfinger “dá un salto cuántico en foco e consistencia”. Engadiu que era “música sorprendentemente cerebral e artística para unha banda que buscaba ao público do metal mainstream”.[36] Thayil suxeriu que as letras do álbum son “como ler unha novela sobre o conflito do home consigo mesmo e coa sociedade, ou co goberno, ou coa familia, ou coa economía, ou con calquera cousa”.[37]

O primeiro sinxelo, “Jesus Christ Pose”, chamou a atención cando MTV decidiu prohibir o seu vídeo en 1991.[11] A canción e o vídeo indignaron a moitos oíntes que o percibiron como anti-cristián, e a banda recibiu ameazas de morte durante a xira no Reino Unido.[38] Cornell explicou que as letras critican figuras públicas que usan a relixión (especialmente a imaxe de Xesús Cristo) para presentarse como perseguidas.[39]

Aínda que no momento da súa saída quedou eclipsado pola popularidade repentina de Nevermind de Nirvana, a atención que este disco trouxo á escena de Seattle axudou a que Soundgarden acadase máis visibilidade.[40] Os sinxelos “Outshined” e “Rusty Cage” atoparon público na radio de rock alternativo e na MTV. Badmotorfinger foi nomeado a un Grammy a Mellor Interpretación de Metal en 1992[17] e estivo entre os 100 discos máis vendidos do ano.[41]

Tras a publicación de Badmotorfinger, Soundgarden fixo unha xira por América do Norte en outubro e novembro de 1991.[20] Despois, Guns N' Roses escolleu á banda como abreconcertos na súa xira Use Your Illusion.[42] A banda tamén abriu para Skid Row en Norteamérica en febreiro de 1992 na súa xira Slave to the Grind,[43] e logo marchou a Europa para unha xira propia durante un mes. Despois volveron aos Estados Unidos para outra xira, e no verán de 1992 uníronse de novo a Guns N’ Roses en Europa como parte da Use Your Illusion Tour, xunto con Faith No More.[32] Falando de telonear a Guns N’ Roses, Cornell dixo: “Non era moi divertido saír diante de 40 000 persoas durante 35 minutos cada día. A maioría non escoitara as nosas cancións nin lles importaban. Era algo estraño”.[44] A banda participou na xira Lollapalooza de 1992 con Red Hot Chili Peppers, Pearl Jam, Ministry e Ice Cube, entre outros.

En previsión da súa aparición en Lollapalooza, publicaron en 1992 unha edición limitada de Badmotorfinger cun segundo disco que incluía o EP Satanoscillatemymetallicsonatas (un palíndromo), no que aparecía a versión de Soundgarden de “Into the Void” de Black Sabbath, titulada “Into the Void (Sealth)”, que foi nomeada a un Grammy a Mellor Interpretación de Metal en 1993.[17] A banda publicou tamén a compilación de vídeos Motorvision, gravada no Paramount Theatre de Seattle en 1992. Ademais, apareceron no filme Singles, interpretando “Birth Ritual”. A canción está incluída na banda sonora, igual que unha canción en solitario de Cornell, “Seasons”.[45]

En 1993 a banda contribuíu coa canción "Show Me" ao álbum No Alternative, en beneficio da SIDA, producido pola Red Hot Organization.[46]

O estoupido: Superunknown

[editar | editar a fonte]

Soundgarden comezou a traballar no seu cuarto álbum despois dunha xira de promoción de Badmotorfinger. Cornell dixo que mentres traballaban no álbum a banda se permitiu máis liberdade mutuamente que en discos anteriores,[47] e Thayil observou que pasaran moito máis tempo traballando na gravación das cancións que en discos anteriores.[48] Lanzado o 8 de marzo de 1994, Superunknown converteuse no álbum revelación da banda, debutando no número un da lista de álbums Billboard 200, e impulsado polos sinxelos "Spoonman", "The Day I Tried to Live", "Black Hole Sun", "My Wave" e "Fell on Black Days".[49]

As cancións de Superunknown capturaron a creatividade e a pesadez dos primeiros traballos da banda, ao tempo que mostraban o novo estilo en evolución do grupo. Liricamente, o álbum era bastante escuro e misterioso, e a miúdo interprétase como algo que trata sobre o abuso de substancias, o suicidio e a depresión. Naquel momento, a poeta e novelista Sylvia Plath inspirou a composición de Cornell.[50] O álbum tamén era máis experimental que os lanzamentos anteriores, con algunhas cancións que incorporaban música de Oriente Medio ou india. J. D. Considine, de Rolling Stone, dixo que Superunknown "demostra un rango moito maior do que moitas bandas conseguen nunha carreira completa". Tamén afirmou: "No seu mellor momento, Superunknown ofrece unha representación máis angustiosa da alienación e a desesperación que calquera cousa en [o último álbum de estudio de Nirvana] In Utero".[51] O vídeo musical de "Black Hole Sun" converteuse nun éxito na MTV e recibiu o premio ao Mellor Vídeo de Metal/Hard Rock nos MTV Video Music Awards de 1994,[52] e en 1995 o Premio Clio ao Vídeo Musical Alternativo.[53] Soundgarden gañou dous premios Grammy en 1995: "Black Hole Sun" recibiu o premio á mellor interpretación de hard rock e "Spoonman" o premio á mellor interpretación de metal.[17] O álbum foi nomeado a un premio Grammy ao mellor álbum de rock en 1995.[54] Superunknown foi certificado seis veces platino nos Estados Unidos e segue sendo o álbum máis exitoso de Soundgarden.

En 1996, a banda lanzou o disco Down on the Upside, máis longo e denso que os anteriores, e talvez por iso non tivo tanto éxito coma os outros. Un dos feitos que tamén influíu foi o feito de ser lanzado cando o grunge estaba comezando a perder folgos. Pero, entre os fans máis ardentes do grupo, é considerado o mellor de todos ata o momento. A pesar de non ser tan accesible posúe algúns hits, entre eles, "Blow Up the Outside World", "Burden in My Hand" e "Pretty Noose". Iniciaron outra longa xira, novamente tendo algunhas paradas por causa dos problemas de voz de Chris. Participaron tamén nunha nova edición do Lollapalooza.

Este último álbum (talvez unha despedida involuntaria), retrata como a banda se sentía na época. A pesar de estar na cima da fama e o recoñecemento, no lado da cima (up side), eles continuaban "down". A escada de discográficas subida pola banda (dende a Sub Pop, selo alternativo de Seattle, ata a A&M Records) comproba iso. Neste disco eles mesmos fixeron o labor de produción. Talvez por iso ese sexa considerado polos fans de Soundgarden o seu mellor disco.

Pouco a pouco os integrantes da banda foron envolvéndose noutros proxectos, e o fin da banda comezou a parecer próximo. En abril de 1997, a banda anunciou o seu fin. "They mutually decided to disband to pursue other interests" (algo como: "Eles [a banda] reciprocamente decidiron separarse para perseguir outros intereses"), dicía o comunicado oficial que a banda divulgou. A pesar de ser a versión oficial, houbo rumores de problemas entre Ben e o resto da banda.

O último lanzamento do grupo foi un recompilatorio chamado A-Sides, que reúne algúns dos seus maiores éxitos ao longo dos seus 10 anos de carreira.

Despois da ruptura

[editar | editar a fonte]

Cornell editou un álbum en solitario en setembro de 1999, Euphoria Morning. No ano 2001 formou o supergrupo Audioslave con tres dos membros de Rage Against the Machine, e a banda editou tres álbums de estudio ata a súa disolución en 2007 pola saída de Cornell. En xuño dese ano lanzou o seu segundo álbum en solitario, Carry On, e o terceiro, Scream, aparecería en maio de 2009.

Thayil uniuse ao antigo vocalista de Dead Kennedys Jello Biafra, ao antigo baixista de Nirvana Krist Novoselic, e ao batería Gina Mainwal para un concerto realizado o 1 de decembro de 1999 baixo o nome The No WTO Combo. Thayil tamén tocaría nalgúns álbums, como o proxecto de Dave Grohl Probot.

Cameron inicialmente centrouse no seu proxecto paralelo Wellwater Conspiracy. Tamén traballou no álbum de The Smashing Pumpkins Adore e en 1998 fíxose cargo da batería de Pearl Jam debido aos problemas de saúde de Jack Irons. Finalmente quedaría na banda como membro permanente e gravaría catro álbums de estudio.

Shepherd foi o vocalista de Wellwater Conspiracy no seu álbum de estrea, Declaration of Conformity, pero deixou o grupo en 1998. Xirou con Mark Lanegan e tocou o baixo nos dous álbums deste.

Reunión

[editar | editar a fonte]

O 1 de xaneiro do 2010, Cornell falou dunha reunión de Soundgarden cunha mensaxe a través de Twitter: "The 12-year break is over and school is back in session. Sign up now. Knights of the Soundtable ride again!". A mensaxe ligaba cunha páxina que contiña unha fotografía da banda actuando e un espazo para que os seareiros deixasen o seu enderezo electrónico para manterse actualizados coa reunión do grupo. Introducindo esa información desbloqueábase un vídeo para a canción "Get on the Snake", do seu segundo álbum de estudio Louder Than Love.[55]

Image
A banda no festival Lollapalooza

O 10 de marzo Soundgarden anunciou á xente que introducira o seu enderezo electrónico que re-editarían o sinxelo "Hunted Down" coa canción "Nothing to Say" en vinilo de 7" o 17 de abril, só durante o "Record Store Day". Tamén publicaron "Spoonman" ao vivo nunha actuación de 1996 en Del Mar Fairgrounds, en San Diego (California). A banda realizaría o seu primeiro concerto dende 1997 o día 16 de abril no Showbox at the Market da súa cidade natal, Seattle.[56] Soundgarden sería cabeza de cartel na escisión dese ano do festival Lollapalooza o 8 de agosto.[57]

Telephantasm: A Retrospective, un novo recompilatorio de Soundgarden, foi empaquetado cos primeiros envíos do videoxogo Guitar Hero: Warriors of Rock e publicado o 28 de setembro do 2010.[58] Esta era a primeira vez que un CD de música de venda polo miúdo era empaquetado cun videoxogo, e fíxose unha semana antes de que o mesmo CD estivese dispoñible nas tendas, o día 5 de outubro.[58] Editouse tamén unha versión estendida de Telephantasm formada por 2 CDs e 1 DVD. Unha canción da banda non editada anteriormente, "Black Rain", estreouse no Guitar Hero e aparece no recompilatorio, e puido escoitarse nas radios a partir do 10 de agosto, converténdose no primeiro sinxelo da banda dende 1997. O traballo acadou o status de disco de platino despois do seu primeiro día de vendas.

No mes de novembro do 2010 Soundgarden foi o segundo convidado musical no programa Conan, sendo a súa primeira aparición en televisión en 13 anos. Ese mes tamén editaron o vinio de 7" "The Telephantasm" para o Black Friday Record Store Day. En marzo do 2011 a banda publicou o seu rimeiro álbum ao vivo, Live on I-5.

En febreiro de 2011 anunciouse na páxina web da banda que comezaran a gravación dun novo álbum. O 1 de marzo dese ano Chris Cornell confirmou que Adam Kasper sería o encargado de producir o disco.[59] Catro días despois, o grupo dixo que estaría formado por materíal novo nun 90%, e o resto serían versións meloradas de vellas ideas. Tamén destacaron que tiñan de 12 a 14 cancións case listas.[60] Aínda que Cameron afirmou que o álbum se lanzaría en 2011,[61] a gravación prolongouse xa que Thayil dixo que "canto máis o gocemos, máis deberían acabar gozándoo os nosos fans".[62][63] Thayil tamén informou de que algunhas cancións soan "similares nun sentido a Down on the Upside" e que o álbum "retomaría onde o deixamos. Hai algúns momentos pesados ​​e hai algunhas cancións rápidas".[64] Ao día seguinte, Cornell informou de que o novo álbum non se lanzaría ata a primavera de 2012.[65]

En abril de 2011 Soundgarden anunciou unha xira de verán que consistiría en 16 concertos polos Estados Unidos con varios abreconcertos. Posteriormente, a banda foi cabeza de cartel en Voodoo Experience no City Park de Nova Orleáns durante a fin de semana de Halloween de 2011.[66] En marzo de 2012, unha publicación na páxina oficial de Facebook da banda dicía que unha nova canción, "Live to Rise", sería incluída na banda sonora da película The Avengers, baseada na franquía de Marvel Comics. Foi a primeira canción nova que a banda lanzou desde a súa reforma en 2010. "Live to Rise" foi publicada como descarga gratuíta en iTunes o 17 de abril.[67] Tamén en marzo anunciouse que Soundgarden encabezaría a noite do venres do Hard Rock Calling Festival o mes de xullo seguinte en Londres, Inglaterra.[68] En abril, Soundgarden anunciou o lanzamento dunha caixa titulada Classic Album Selection para celebrar a súa primeira xira en Europa en 14 anos, que contiña todos os seus álbums de estudio agás Ultramega OK e o álbum en directo Live on I-5.[69] O 5 de maio, xusto antes de que The Offspring comezase a tocar, a banda apareceu como convidada especial na 20ª edición anual de KROQ Weenie Roast en Irvine, California.[70] Máis tarde ese mesmo mes, Soundgarden díxolle a Rolling Stone que estaban a pensar nun lanzamento en outubro para o seu novo álbum.[71] Ese xuño a banda apareceu no Download Festival en Donington, Inglaterra. O grupo lanzou "Been Away Too Long", o primeiro sinxelo do seu novo álbum, King Animal, o 27 de setembro; o álbum foi lanzado o 13 de novembro de 2012.[72] A banda lanzou un vídeo para "By Crooked Steps", dirixido por Dave Grohl, a principios de 2013.[73] "Halfway There" foi o terceiro e último sinxelo lanzado do álbum.

Echo of Miles... e morte de Cornell

[editar | editar a fonte]

O 15 de novembro de 2013 o batería Matt Cameron anunciou que non estaría de xira con Soundgarden en 2014 debido a compromisos previos para promover o álbum Lightning Bolt de Pearl Jam.[74] O 16 de marzo de 2014 Soundgarden e Nine Inch Nails anunciaron que ían facer unha xira xuntos por América do Norte, xunto co abreconcertos Death Grips.[75] O ex-batería de Pearl Jam, Matt Chamberlain, substituíu a Cameron en concertos en América do Sur e Europa a partir do 27 de marzo de 2014.[76][77]

O 28 de outubro de 2014 Soundgarden anunciou que lanzaría un recompilatorio de 3 CD, Echo of Miles: Scattered Tracks Across the Path, o 24 de novembro. O conxunto inclúe rarezas, temas en directo e material inédito que abrangue a historia do grupo. Inclúe tamén cancións xa lanzadas, como "Live to Rise", "Black Rain", "Birth Ritual" e outras, así como unha versión recentemente gravada do tema "The Storm", da maqueta da banda de 1985 anterior a Matt Cameron, agora titulada simplemente "Storm", que foi, como a orixinal, producida por Jack Endino.[78] Un día antes do seu anuncio oficial, o 27 de outubro, a banda publicou unha copia de "Storm" en YouTube.[79]

Thayil mencionou en varias entrevistas que era probable que a banda comezase a traballar en material para un novo álbum en 2015,[80][81] e, en agosto de 2015 Cornell afirmou que o farían.[82] O 19 de xaneiro de 2016, The Pulse Of Radio anunciou que Soundgarden volvera ao estudio para continuar traballando no seu novo álbum.[83] O 14 de xullo de 2016 o baixista Ben Shepherd e Cameron afirmaron que a banda escribira "seis temas sólidos" para o novo álbum, e que habería máis composición en agosto.[84]

O 18 de maio de 2017 Cornell foi atopado morto "cunha banda arredor do pescozo", segundo o seu representante, Brian Bumbery. Cornell estaba na súa habitación no hotel e casino MGM Grand en Detroit, Míchigan, despois de actuar no Fox Theatre con Soundgarden.[85] Dende o principio, a investigación sobre a morte do cantante foi descrita por un portavoz da policía local como a dun "posible suicidio", baseándose en detalles non especificados na habitación onde se descubriu o seu corpo.[86] Posteriormente, a Oficina do Médico Forense do Condado de Wayne determinou que a causa da morte foi o suicidio por aforcamento. Porén, a viúva de Cornell, Vicky, cuestionou se acabaría deliberadamente coa súa propia vida,[87] e dixo que o medicamento Ativan, que estaba a tomar o seu marido, podería telo levado ao suicidio. Ela dixo: "Sei que amaba aos nosos fillos e non os faría dano quitándose a vida intencionadamente".[88]

Tras a morte de Cornell, Soundgarden cancelou o resto da súa xira de 2017,[89] incluíndo as actuacións como cabezas de cartel en Rock on the Range e Rocklahoma a finais dese mes.[90]

Consecuencias, disolución e reencontros

[editar | editar a fonte]

En setembro de 2017, o batería Matt Cameron díxolle a Billboard que el e os outros membros sobreviventes de Soundgarden aínda non tomaran unha decisión sobre o futuro da banda tras a morte de Cornell. Foi citado dicindo: "Non creo que esteamos preparados para dicir nada máis que... Kim, Ben e máis eu somos plenamente conscientes de canto están a sufrir os nosos seguidores, e nós tamén estamos sufrindo xunto con eles. Pero somos persoas extremadamente reservadas, e todos seguimos procesando o noso dó á nosa maneira e ao noso ritmo. Pero, definitivamente, estamos pensando nos nosos fans e querémolos moitísimo".[91]

En setembro de 2018 o guitarrista Kim Thayil díxolle tamén a Billboard que el e os outros membros sobreviventes de Soundgarden aínda non tiñan claro o futuro da banda. Aclarou: "A miúdo facemos referencias á historia do rock e comentamos o que outras bandas en situacións semellantes fixeron, non como un plan nin nada parecido, senón simplemente comentando como xestionaron situacións así e que bandas pareceron ser elegantes e dignas á hora de administrar os seus futuros proxectos musicais, e como outras, quizais, foron torpes e insensibles. Pensamos nesas cousas. Tentamos non profundar demasiado nestas conversacións, pero algunhas saen despois dunhas cantas cervexas".[92] Un mes despois, Cameron díxolle a Rolling Stone que os membros sobreviventes de Soundgarden "certamente estarían encantados de intentar seguir facendo algo, de atopar algo que facer xuntos". O baixista Ben Shepherd engadiu: "Aínda nin sequera tivemos a oportunidade de xuntarnos só nós os tres. Estamos pasando por un proceso natural de sanación e logo pensaremos no seguinte paso natural".[93]

Nunha entrevista de outubro de 2018 co Seattle Times, Thayil afirmou que o nome da banda Soundgarden retiraríase. Explicou: "Non sei realmente que tipo de cousas son posibles ou que consideraríamos no futuro. Probablemente non sexa nada. Nós catro eramos iso. Éramos catro e agora somos tres, polo que simplemente non é probable que haxa moito máis que facer ademais do traballo de catálogo neste momento". Thayil tamén afirmou que, aínda que non descartaba a posibilidade de traballar con Cameron e Shepherd noutro contexto, volver escribir ou xirar baixo o nome de Soundgarden era pouco probable: "Non, non creo que sexa algo que consideremos razoablemente neste momento. Cando digo 'neste momento', refírome a quizais nunca".[94]

En xaneiro de 2019 os membros restantes da banda reuníronse nun concerto tributo e evento de recadación de fondos no Forum de Inglewood, California, organizado pola viúva de Cornell, Vicky Cornell. Membros de Soundgarden, Temple of the Dog, Audioslave, Alice in Chains, Melvins, Foo Fighters e Metallica, xunto con outros artistas notables, interpretaron cancións da carreira de Cornell. Taylor Momsen, Marcus Durant, Brandi Carlile e Taylor Hawkins contribuíron coas voces e interpretaron "Rusty Cage", "Flower", "Outshined", "Drawing Flies", "Loud Love", "I Awake", "The Day I Tried to Live" e "Black Hole Sun", sendo esta a súa primeira actuación dende a morte de Cornell.[95]

En xullo de 2019 Thayil dixo nunha entrevista con Music Radar que os membros superviventes de Soundgarden estaban a tentar rematar e lanzar o álbum no que estaban a traballar con Cornell. Porén, os arquivos mestres das gravacións vocais de Cornell están retidos actualmente, e cando Thayil solicitou permiso para usar estes arquivos, denegóuselle.[96]

En decembro de 2019 a viúva de Cornell demandou aos membros superviventes de Soundgarden por sete gravacións inéditas que Cornell fixo antes da súa morte en 2017, alegando que "conspiraron descaradamente para reter indebidamente centos de miles de dólares que se lles debían indiscutiblemente á viúva e aos fillos menores de Chris nun intento ilegal de forzar aos herdeiros de Chris para que entregasen certas gravacións de son creadas por Chris antes do seu falecemento". A demanda afirmaba que Cornell fixo as sete gravacións no seu estudo persoal en Florida en 2017, sen que nunca houbese ningún acordo explícito de que estas cancións fosen destinadas a Soundgarden, e que Cornell era o único propietario das pistas.[97] En febreiro de 2020, Thayil, Cameron e Shepherd esixíronlle a Vicky que entregase as gravacións inéditas, afirmando que traballaran conxuntamente con Chris neses temas finais e que Vicky non tiña dereito a reter o que eles consideran o “álbum final de Soundgarden”. Os membros da banda sinalaron entrevistas de Chris e dos propios músicos nas que confirmaban que estaban a traballar xuntos no que sería o oitavo álbum do grupo.[98] En marzo de 2020, Soundgarden pediu ao tribunal que desestimase a demanda, e en maio de 2020 a banda presentou unha contrademanda contra Vicky alegando que incorrera en “indución fraudulenta” ao intentar empregar os ingresos do concerto benéfico I Am the Highway: A Tribute to Chris Cornell de xaneiro de 2019 (que debía destinarse á Chris and Vicky Cornell Foundation) para “fins persoais para ela e a súa familia”.[98] A banda retirou esta parte da demanda relacionada co concerto benéfico en xullo de 2020.[98]

O 10 de agosto de 2020 a empresa Hipgnosis Songs Fund, de Nile Rodgers e Merck Mercuriadis, adquiriu o 100 % do catálogo de dereitos de composicións de Chris Cornell (241 cancións),[99] incluído o catálogo de Soundgarden.[100] Rodgers é amigo da viúva de Cornell.[101]

O 1 de decembro de 2020 Thayil, Shepherd e Cameron actuaron como "membros de Soundgarden" xunto a Tad Doyle de Tad, Mike McCready e Meagan Grandallat na homenaxe a Alice in Chains polos MoPOP Founders Awards.[102]

En febreiro de 2021 Vicky Cornell presentou outra demanda alegando que os membros restantes de Soundgarden infravaloraran a súa parte da banda, ofrecéndolle "a vilmente baixa cifra de menos de 300 000 dólares".[98] Vicky afirmou que a banda lle ofreceu 300 000 dólares a pesar de recibir unha oferta de 16 millóns de dólares doutro inversor polas gravacións maxistrais do artista. Vicky dixo que contraofertou 12 millóns de dólares polos intereses colectivos da banda, o que equivale a 4 millóns de dólares por membro sobrevivente, o que eles negaron. Despois ofreceulles 21 millóns de dólares polos intereses da banda, e esa oferta tamén foi rexeitada.[98] Soundgarden dixo nun comunicado que "a oferta de compra que esixiu a herdanza foi mal caracterizada e confiamos en que se aclarará a situación nos tribunais. Todas as ofertas para comprar os nosos intereses non foron solicitadas e rexeitadas directamente". A banda tamén sinalou que tampouco tiveran acceso ás súas contas das redes sociais, o que resultou en "enganar e confundir aos nosos fans", o que levou á banda a crear novas contas de Twitter, Instagram e Facebook baixo o nome "Nude Dragons", un anagrama de Soundgarden.[98] O 19 de marzo de 2021 un xuíz federal recomendou que se desestimasen as acusacións de que os membros superviventes da banda retiveron indebidamente "centos de miles de dólares" e de que o representante da banda incumpriu o seu deber de coidar os intereses de Vicky, alegando falta de probas de que a banda retivese regalías.[98] O 25 de marzo de 2021 Soundgarden esixiu os contrasinais das súas redes sociais e do seu sitio web.[98] O 15 de xuño de 2021 a banda recuperou o seu sitio web e as súas contas de redes sociais nun acordo temporal con Vicky.[103]

O 17 de abril de 2023 revelouse oficialmente que se publicarían sete gravacións finais con Cornell despois de que rematase a disputa entre os membros da banda e Vicky Cornell.[104] Nunha entrevista con Billboard en setembro de 2025, Cameron confirmou que el, Thayil e Shepherd tiñan “definitivamente máis da metade feito” dos oito temas restantes nos que a banda traballara antes da morte de Cornell.[105] En novembro de 2025 anunciouse que, durante as sesións do álbum, a banda se reunira de novo co produtor Terry Date.[106]

O 14 de decembro de 2024 os membros sobreviventes de Soundgarden, xunto coa vocalista Shaina Shepherd, actuaron xuntos baixo o nome Nudedragons (xa empregado en 2010) nun concerto benéfico en Seattle para o Seattle Children’s Hospital.[107] Os membros sobreviventes da banda estaban programados para actuar o xullo seguinte no concerto benéfico Back to the Beginning, pero non apareceron debido a conflitos de axenda.[108][109]

O 8 de novembro de 2025 Soundgarden foi incluído no Rock and Roll Hall of Fame por Jim Carrey.[110] Na cerimonia, os membros sobreviventes da banda reuníronse co baixista orixinal Hiro Yamamoto por primeira vez en 36 anos e interpretaron un set de dúas cancións: Taylor Momsen e Mike McCready uníronse para “Rusty Cage”, mentres que Brandi Carlile e Jerry Cantrell participaron en “Black Hole Sun”.[111] A filla de Cornell, Toni, tamén actuou na cerimonia, cantando “Fell on Black Days”.[112]

Discografía

[editar | editar a fonte]

Álbums de estudio

[editar | editar a fonte]
ÁlbumAnoSelo
Ultramega OK1988SST Records
Louder than Love1989A&M Records
Badmotorfinger1991A&M Records
Superunknown1994A&M Records
Down on the Upside1996A&M Records
King Animal2012Seven Four Entertainment, Republic

Recompilatorios

[editar | editar a fonte]
ÁlbumAnoSelo
Screaming Life/Fopp1990Sub Pop
A-Sides1997A&M
Telephantasm2010A&M
The Classic Album Selection2012A&M
Echo of Miles: Scattered Tracks Across the Path2014A&M

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ Anuncio da reunión da banda Soundgarden Reunion Planned for 2010 en Billboard.com
  2. 1 2 3 4 Anderson, Kyle (2007). Accidental revolution : the story of grunge. New York : St. Martin's Griffin. pp. 112–116. ISBN 978-0-312-35819-8.
  3. ↑ DeRogatis, Jim. Milk It!: Collected Musings on the Alternative Music Explosion of the 90's. Cambridge: Da Capo, 2003. p. 69. ISBN 0-306-81271-1
  4. ↑ Corcoran, Michael (decembro de 1989). "Northwest of Hell". SPIN. p. 42
  5. ↑ "Nirvana and the Story of Grunge". Q. p. 102. Decembro de 2005
  6. ↑ George-Warren, Holly, Patricia Romanowski, and Jon Pareles. The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll. Rolling Stone Press. 2001. ISBN 0-671-43457-8
  7. ↑ "Deep Six - Various Artists". AllMusic (en inglés). Consultado o 2026-03-27.
  8. ↑ "The Age of Innocents". Billboard (en inglés) (Nielsen Business Media, Inc.). 2011-07-02. p. 20.
  9. ↑ Azerrad, Michael. Our Band Could Be Your Life. Little Brown and Company, 2001, p. 422. ISBN 0-316-78753-1
  10. ↑ Berkenstadt, Jim, Charles R. Cross. Classic Rock Albums: Nevermind. Schirmer, 1998, p. 19. ISBN 0-02-864775-0
  11. 1 2 Gilbert, Jeff. "Primecuts: Kim Thayil". Guitar School. Maio de 1994
  12. ↑ "Screaming Life/Fopp - Soundgarden". AllMusic (en inglés). Consultado o 2026-03-27.
  13. ↑ "Yeah! I'm a Moody Bastard". Kerrang!. 19 de agosto de 1995
  14. ↑ Alexander, Phil. "Soundgarden". Raw. 1989
  15. ↑ "Ultramega OK - Soundgarden : Songs, Reviews, Credits, Awards : AllMusic". Consultado o 2026-03-27.
  16. ↑ "Haughty Culture". Kerrang!. 8 de abril de 1989
  17. 1 2 3 4 "Awards Database". Los Angeles Times. Consultado o 2026-03-27.
  18. ↑ Renton, Johnny (1 de agosto de 1988). "Soundarden". The Rocket. p. 7
  19. ↑ Gilbert, Jeff. "Soundgarden". Guitar World. Decembro de 1995
  20. 1 2 "Colour Me Badmotorfinger!". Raw. 30 de outubro de 1991
  21. ↑ "Louder Than Love - Soundgarden". AllMusic (en inglés). Consultado o 2026-03-27.
  22. ↑ Barber, Patrick. "Soundgarden". Pit. 1990
  23. ↑ "Soundgarden". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-27.
  24. ↑ "Headbangers Ball- The Unofficial Tribute Site". Headbangers Ball- The Unofficial Tribute Site. Arquivado dende o orixinal o 29 de maio de 2017. Consultado o 2026-03-27.
  25. ↑ "Unofficial SG Homepage: Articles: The Rocket, March 1990". web.stargate.net. Arquivado dende o orixinal o 09 de febreiro de 2023. Consultado o 2026-03-27.
  26. ↑ Clinch, Danny (2011-03-30). "Chris Cornell, Kim Thayil Discuss Soundgarden's Future". Guitar World (en inglés). Consultado o 2026-03-27.
  27. ↑ ""Radio Reports"" (PDF). The Hard Report. Consultado o 27 de marzo de 2026.
  28. ↑ "How Does Your Garden Grow?" Sounds. 21 de outubro de 1989
  29. 1 2 Loera, Carlos. "Soundgarden". Loud. 1990
  30. ↑ Greg Prato, Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music, ECW Press, 2009
  31. ↑ Boehm, Mike (1989-12-08). "Big F Turns Back on Heavy Metal Fashion Mode". Los Angeles Times (en inglés). Consultado o 2026-03-27.
  32. 1 2 3 Neely, Kim. "Soundgarden: The Veteran Band from Seattle Proves There's Life After Nirvana". Rolling Stone. 9 de xullo de 1992
  33. ↑ Turman, Katherine. "Life Rules." RIP. Outubro de 1991
  34. ↑ "'Garden of Eden". Kerrang!. 31 de agosto de 1991
  35. ↑ Peacock, Tim (2025-10-08). "‘Badmotorfinger’: How Soundgarden’s Third Album Pointed Towards Stardom". uDiscover Music (en inglés). Consultado o 2026-03-28.
  36. ↑ "Badmotorfinger - Soundgarden". AllMusic. Consultado o 2026-03-28.
  37. ↑ "Soundgarden". Guitar for the Practicing Musician. Decembro de 1992
  38. ↑ "I Don't Care About Performing for 20,000!". Raw. 15 de setembro de 1993
  39. ↑ Magnuson, Ann. "Sub Zep?". Spin. Febreiro de 1992
  40. ↑ "Soundgarden Songs, Albums, Reviews, Bio & More...". AllMusic (en inglés). Consultado o 2026-03-28.
  41. ↑ Lyons, James. Selling Seattle: Representing Contemporary Urban America. Wallflower, 2004. ISBN 1-903364-96-5, pp. 136
  42. ↑ Sherry, James. "Soundgarden". Metal Hammer. Decembro de 1991
  43. ↑ Jones, Alison F. "Pounding for Pot: Soundgarden's Matt Cameron". High Times. Xullo de 1992
  44. ↑ "I Don't Care About Performing for 20,000!". Raw. 15 de setembro de 1993
  45. ↑ Cook-Wilson, Winston (2017-05-18). "Rare Chris Cornell Music From Cameron Crowe's 1992 Film Singles Out Tomorrow". SPIN (en inglés). Consultado o 2026-03-28.
  46. ↑ "No Alternative". redhot.org (en inglés). Consultado o 2026-04-03.
  47. ↑ Thompson, Dave. "I Slept With Soundgarden and Other Chilling Confessions". Alternative Press. Marzo de 1994
  48. ↑ "Let's Make a Grunge Album!". Raw. 8 de decembro de 1993
  49. ↑ "Changing of the garden". Entertainment Weekly. Arquivado dende o orixinal o 30 de agosto de 2008. Consultado o 2026-04-03.
  50. ↑ Lanham, Tom. "In Search of the Monster Riff". Pulse!. Marzo de 1994
  51. ↑ "Soundgarden: Superunknown : Music Reviews : Rolling Stone". www.rollingstone.com. Arquivado dende o orixinal o 06 de xaneiro de 2007. Consultado o 2026-04-03.
  52. ↑ "VH1.com : Soundgarden : Soundgarden's Kim Thayil - Rhapsody Music Downloads". www.vh1.com. Consultado o 2026-04-03.
  53. ↑ "CLIO Awards". CLIO Awards (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 12 de febreiro de 2008. Consultado o 2026-04-03.
  54. ↑ Pareles, Jon (1995-02-26). "POP VIEW; Playing Grammy Roulette". The New York Times (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2026-04-03.
  55. ↑ Kaufman, Gil. "Soundgarden's Chris Cornell Announces Reunion". MTV News (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 17 de outubro de 2020. Consultado o 2019-12-17.
  56. ↑ "Reunited Soundgarden To Do Seattle Club Show". Billboard. Consultado o 2019-12-17.
  57. ↑ "BLABBERMOUTH.NET - It's Official: Reunited SOUNDGARDEN Among LOLLAPALOOZA Headliners". web.archive.org. 2010-04-07. Archived from the original on 07 de abril de 2010. Consultado o 2019-12-17.
  58. 1 2 "Soundgarden's 'Telephantasm' gets 'Guitar Hero' welcome - USATODAY.com". usatoday30.usatoday.com. Consultado o 2019-12-17.
  59. ↑ Spin (ed.). "Chris Cornell Talks New Soundgarden Album". Consultado o 11 de febreiro de 2014.
  60. ↑ NME (ed.). "Soundgarden's new album will feature 'updated old material'". Consultado o 11 de febreiro de 2014.
  61. ↑ "NEW SOUNDGARDEN ALBUM WILL BE FINISHED BY THE END OF MAY". grungereport.net (en inglés). Consultado o 2026-01-03.
  62. ↑ Goodman, Dean. "Soundgarden reunion fell into place by chance". U.S. (en inglés). Consultado o 2026-01-03.
  63. ↑ "BLABBERMOUTH.NET - SOUNDGARDEN Guitarist Says New Album Won't Surface Before 2012". www.roadrunnerrecords.com. Consultado o 2026-01-03.
  64. ↑ "KIM THAYIL SAYS NEW SOUNDGARDEN ALBUM HAS ELEMENTS OF DOWN ON THE UPSIDE & LED Zeppelin". grungereport.net (en inglés). Consultado o 2026-01-03.
  65. ↑ "KIM THAYIL Says New Soundgarden Album Is Being Mastered". Blabbermouth. Archived from the original on 10 de xullo de 2015. Consultado o 3 de xaneiro de 2026.
  66. ↑ "VOODOO Music Experience 2011 :: Worship the Music :: October 28.29.30". thevoodooexperience.com (en inglés). Arquivado dende o orixinal o 05 de xullo de 2011. Consultado o 2026-03-07.
  67. ↑ "Soundgarden - Here's an exclusive preview of the new...". www.facebook.com (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  68. ↑ "News and Announcements". Hard Rock Calling Festival. Arquivado dende o orixinal o 25 de abril de 2012. Consultado o 2026-03-07.
  69. ↑ Stickler, Jon. "Soundgarden To Release Classic Album Selection Box Set - Stereoboard". Stereoboard.com (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  70. ↑ "SOUNDGARDEN live at the KROQ Weenie Roast, May 2012 - IDIOTEQ.com" (en inglés). 2012-05-07. Consultado o 2026-03-07.
  71. ↑ Hyman, Dan (2012-05-06). "Soundgarden Eyeing October Release for New LP". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  72. ↑ "King Animal :: Soundgarden :: Nov.13". SOUNDGARDEN :: King Animal. Consultado o 2026-03-07.
  73. ↑ "Dave Grohl Directs Soundgarden's Raucous 'By Crooked Steps'". Rolling Stone. 2013-01-29. Consultado o 2026-03-07.
  74. ↑ Letkemann, Jessica (2013-11-15). "Soundgarden to Tour in 2014 Without Matt Cameron". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  75. ↑ Coleman, Miriam (2014-03-16). "Nine Inch Nails, Soundgarden Embarking on Joint Tour". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  76. ↑ "SOUNDGARDEN Plays First Show With New Touring Drummer MATT CHAMBERLAIN; Video Available". BLABBERMOUTH.NET (en inglés). 2014-03-28. Consultado o 2026-03-07.
  77. ↑ Childers, Chad (2014-03-28). "Soundgarden Welcome Matt Chamberlain on Drums in Peru". Loudwire (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  78. ↑ Kreps, Daniel (2014-10-28). "Soundgarden Unveil Three-Disc Rarities Collection". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-03-10.
  79. ↑ "SOUNDGARDEN: New Song 'Storm' Available For Streaming". Blabbermouth. Arquivado dende o orixinal o 11 de marzo de 2021. Consultado o 10 de marzo de 2026.
  80. ↑ "Soundgarden talk Soundwave2015 and Superunknown". Faster Louder. Archived from the original on 10 de decembro de 2014. Consultado o 10 de marzo de 2026.
  81. ↑ Bienstock, Richard (2014-11-24). "Soundgarden's Kim Thayil Talks 'Echo of Miles,' a New Collection of Originals, Covers and Oddities". Guitar World (en inglés). Consultado o 2026-03-10.
  82. ↑ "CHRIS CORNELL Says Work Has Started On New SOUNDGARDEN Music". BLABBERMOUTH.NET (en inglés). 2015-08-25. Consultado o 2026-03-10.
  83. ↑ "SOUNDGARDEN Returns To The Studio". BLABBERMOUTH.NET (en inglés). 2016-01-19. Consultado o 2026-03-10.
  84. ↑ "Soundgarden’s Matt Cameron and Ben Shepherd Look Back at Hater". radio.com. Archived from the original on 24 de xullo de 2016. Consultado o 10 de marzo de 2026.
  85. ↑ "Soundgarden and Audioslave singer Chris Cornell dies aged 52". The Independent (en inglés). 2017-05-18. Consultado o 2026-03-12.
  86. ↑ Fekadu, Mesfin; Williams, Corey (2017-05-18). "Lauded rocker Chris Cornell killed himself by hanging". AP News (en inglés). Consultado o 2026-03-12.
  87. ↑ Oldham, Stuart (2017-05-19). "Chris Cornell’s Family: Prescription Drugs May Have Influenced Suicide". Variety (en inglés). Consultado o 2026-03-12.
  88. ↑ Kaufman, Gil (2017-05-19). "Chris Cornell’s Wife Questions Cause of Death, Says Loss Has Created ‘Emptiness in My Heart’". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-12.
  89. ↑ Brooks, Dave (2017-05-18). "Remainder of Soundgarden’s Tour Canceled After Chris Cornell’s Death, Organizers Pay Tribute". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-12.
  90. ↑ Kaufman, Gil (2017-05-18). "Soundgarden Was to Headline Rock on the Range, Fest Promises to Honor Chris Cornell". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-12.
  91. ↑ Graff, Gary (2017-09-29). "Pearl Jam’s Matt Cameron Premieres ‘Time Can’t Wait’ Lyric Video: Watch". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-17.
  92. ↑ Graff, Gary (2018-09-05). "Soundgarden’s Kim Thayil Says MC5 Anniversary Tour Helped Him ‘Come Out of the Fetal Position’". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-17.
  93. ↑ Chen, Joyce (2018-10-08). "Soundgarden and Family Honor Chris Cornell at Seattle Statue Unveiling". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-03-17.
  94. ↑ "Kim Thayil: Soundgarden 'not likely' to tour, record again". The Seattle Times (en inglés). 2018-10-11. Consultado o 2026-03-20.
  95. ↑ "Chris Cornell honored with five-hour, 42-song tribute concert: Video + Setlist". Consequence (en inglés). 2019-01-17. Consultado o 2026-03-20.
  96. ↑ Astley-Brown, Michael (2019-07-23). "Soundgarden’s Kim Thayil: “I’m not on a first-name basis with my gear; I just know it’s Mr Mesa/Boogie and Mr Guild!”". MusicRadar (en inglés). Consultado o 2026-03-20.
  97. ↑ Blistein, Jon (2019-12-09). "Chris Cornell's Widow Sues Soundgarden Over Unreleased Recordings". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-03-20.
  98. 1 2 3 4 5 6 7 8 Aniftos, Rania (2021-03-23). "A Timeline of the Legal Battle Between Chris Cornell’s Widow & Soundgarden". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-20.
  99. ↑ "Financial and Operational Highlights - Hipgnosis Songs Fund" (PDF). Hipgnosis Songs Fund. Archived from the original on 09 de outubro de 2022. Consultado o 2026-03-20.
  100. ↑ "Notice of Extraordinary General Meeting Disapplication of Pre-Emption Rights - Hipgnosis Songs Fund" (PDF). Hipgnosis Songs Fund. Archived from the original on 09 de outubro de 2022. Consultado o 2026-03-20.
  101. ↑ "Last week at #NoTimeToDie #jamesbond007 premier w my dear friend Vicky, the wife of @chriscornell who sang #YouKnowMyName the #casinoroyale theme & the 1st #danielcraig007 appearance. Chris and I adored each other. I'm so proud of how the family has come since his tragic passing.". Twitter. Consultado o 20 de marzo de 2026. Carácter salto de liña en |título= na posición 98 (Axuda)
  102. ↑ "MOPOP". www.mopop.org. Consultado o 2026-03-21.
  103. ↑ Kaufman, Gil (2021-06-16). "Soundgarden Gets Its Social Media Accounts Back in Temporary Agreement With Vicky Cornell". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-21.
  104. ↑ Blistein, Jon (2023-04-17). "Soundgarden, Chris Cornell Estate Settle Lawsuits, Pave Way for Final Recordings". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-03-24.
  105. ↑ Graff, Gary (2025-09-16). "Soundgarden Unlikely to Release Final Album Before Rock Hall Induction, Drummer Says". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-03-24.
  106. ↑ "SOUNDGARDEN Is 'Pretty Close' To Finishing Final Album With CHRIS CORNELL: We're 'Really Excited For People To Hear It'". BLABBERMOUTH.NET (en inglés). 2025-11-19. Consultado o 2026-03-24.
  107. ↑ "SOUNDGARDEN members to reunite for benefit show with SHAINA SHEPHERD on vocals". Revolver (en inglés). Consultado o 2026-03-24.
  108. ↑ "STEVEN TYLER And Members Of SOUNDGARDEN Added To BLACK SABBATH's Final Concert". BLABBERMOUTH.NET (en inglés). 2025-05-02. Consultado o 2026-03-24.
  109. ↑ Hunter, Lauren (2025-07-14). "Soundgarden explain absence from Black Sabbath farewell concert". faroutmagazine.co.uk (en inglés). Consultado o 2026-03-24.
  110. ↑ "2025 Induction". Rock & Roll Hall of Fame (en inglés). Consultado o 2026-03-24.
  111. ↑ "Watch: SOUNDGARDEN Reunites For All-Star Performance At ROCK AND ROLL HALL OF FAME Induction Ceremony". BLABBERMOUTH.NET (en inglés). 2025-11-09. Consultado o 2026-03-24.
  112. ↑ "Chris Cornell’s daughter sings an emotional Fell On Black Days as Soundgarden are inducted into the Rock And Roll Hall Of Fame". Louder (en inglés). 2025-11-09. Consultado o 2026-03-24.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Soundgarden&oldid=7403029»