Δικαίωμα στο Ναρκισσισμό και την Αισχρολογία

Κάποτε δημοσίευσα στη Lifo σχετικά με τη δήλωση της ορίτζιναλ για τον Κατίδη. Υποστήριξα λοιπόν, ότι στην προσπάθεια της να κράξει τον ποδοσφαιριστή, η Ορίτζιναλ αναπαρήγαγε ένα συντηρητικό λεξιλόγιο για την εικόνα του φύλου. Επικεντρώθηκα στη φράση με την οποία δήλωναν ότι το ποτήρι ξεχείλωσε.  Έλεγαν λοιπόν ότι“συγχώρησαν” “την φράντζα και τα  τατουάζ” του Κατίδη αλλά δε μπορούσαν να ανεχθούν και το νεο-ναζισμό του. Υποστήριξα ότι σε αυτήν την διατύπωση,  η εκκεντρική εμφάνιση του σώματος παρουσιάζεται ως ένα ηθικό παράπτωμα, μια εκτροπή από το πρότυπο του σωστού αθλητικού/ανδρικού ιδεώδους και μάλλον μια ήπια αντανάκλαση – αν όχι προμήνυμα-- της νεο-ναζιστικής χυδαιότητας.

Θεώρησα λοιπόν ότι στην προσπάθεια να χτυπηθεί ο φασισμός (ή ο καριερισμός ή η εγωμανία ή η βλακεία του Κατίδη), η ανακοίνωση αναπαρήγαγε ένα φασιστικό λεξιλόγιο. Σαν να προσπαθεί κάποιος να καταγγείλει το πρότυπο της γυναίκας στο νεο-ναζισμό, αποκαλώντας τις Χρυσαυγίτισσες ξανθιές ή χαζογκόμενες. Στο τελευταίο παράδειγμα ένας συγκεκριμένος τρόπος να είσαι γυναίκα μεταμορφώνεται σε βρισιά. Με ανάλογο τρόπο όταν στη δημόσια σφαίρα χρησιμοποιούμε με υβριστικό τρόπο λέξεις όπως ‘’τζιτζιφιόγκος,’’ “φλώρος’’ ή (όπως σε μια ατυχή τηλεοπτική στιγμή της Λιάνα Κανέλλη) ‘’πουσταριά’’, αναπαράγουμε μια συγκεκριμένη ιδεοληψία για το τι συνιστά σωστό φύλο. Στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες, το φύλο δεν νοείται ούτε ως μια βιολογική κατάσταση, ούτε ως ένας σεξουαλικός προσανατολισμός. Το αντιλαμβανόμαστε ως ένα είδος παράστασης -- μια θεατρική δράση – ένα διαρκές παιχνίδι αυτο-παρουσίασης. Με βάση αυτή τη λογική, το πρόβλημα με την αναφορά στο στιλ του Κατίδη δεν είναι ότι τον παρουσιάζει ως 'ομοφυλόφιλο', αλλά αντίθετα, ότι διευρύνει το ρεπερτόριο της σεξουαλικής παθολογίας πέραν της ομοφυλοφιλίας. Ένα συγκεκριμένο ύφος αυτο-παρουσίασης εξισώνεται με μια παρεκτροπή από τη ηθική νόρμα. Ένας τρόπος να είσαι -- δηλαδή να φαίνεσαι – άνδρας δαιμονοποείται, γίνεται παθολογικός, καταγέλαστος ή αλλιώς, ανώμαλος.

Μπορεί για τους ανθρώπους του ποδοσφαιρικού χώρου, αυτή η συγκεκριμένη αναφορά να παραπέμπει στα ψυχολογικά χαρακτηριστικά του Κατίδη. Να καταγγέλλει δηλαδή το προφίλ του εγωμανή, καριερίστα ποδοσφαιριστή, όπως αυτό εκφράζεται στα συνθήματα του τατουάζ. Ένα προφίλ που είναι ξένο με την πολιτισμική και προοδευτική παράδοση της ΑΕΚ. Όμως και σε αυτήν την περίπτωση δεν αλλάζει κάτι: η πρόθεση του συντάκτη της ανακοίνωσης δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Δεν μας απασχολεί τι θέλει να πει  η Ορίτζιναλ αλλά πώς το λέει. Η δημόσια σφαίρα δεν είναι υποχρεωμένη να είναι εξοικειωμένη με τα κουτσομπολιά και τους εσωτερικούς κώδικες της ΑΕΚ. Στα μάτια του μη ποδοσφαιρόφιλου κοινού τατουάζ και φράτζα εξισώνονται με με ηθική έκπτωση. Η εικόνα αυτή συνδέεται με μια ναρκισσιστική εκτροπή, της οποίας το απώτατο στάδιο είναι ένας νεο-ναζιστικός χαιρετισμός. Μην ξεχνάμε ότι το στιγμιότυπο του χαιρετισμού ενσαρκώνει μια πράξη πανηγυρισμού, αποθέωσης και αυτο-προβολής. Κάτι σαν την υπόκλιση του σταρ μπροστά στο κοινό του. Υπό αυτούς τους όρους νεο-ναζισμός, ναρκισσισμός και φράτζα αλληλοπλέχθηκαν καταφανώς και αξεδιάλυτα. Ο νεο-ναζισμός παρουσιάστηκε ως ένα ιδίωμα ναρκισσισμού και ο ναρκισσισμός ως ένα ιδίωμα παθολογικής αρρενωπότητας 

Γι όλους αυτούς τους λόγους, το τελευταίο επεισόδιο μοιάζει να λέει κάτι πολύ σημαντικό για τη σχέση σεξουαλικότητας και πολιτικής σήμερα. Το σεξουαλικό γίνεται πολιτικό – όχι μέσω του σεξ – αλλά μέσω μιας συγκεκριμένης τεχνολογίας αυτοπροβολής. Η σεξουαλική πολιτική της Χρυσής Αυγής  επενδύει στο “σταριλίκι’’  – στην αυτο-αποθεωτική πόζα – στην ικανότητα να μετομορφώνεσαι σε σούπερ ήρωα, πορνοστάρ και εθνικό ηγέτη. Να χτίζεις δηλαδή ένα μύθο μέσα από μια έκρηξη θεατρικότητας. Για να κάνω ακόμη πιο σαφές αυτό το σημείο αναφέρθηκα σε ένα παλιότερο άρθρο – συνέντευξη – με ένα ομοφυλόφιλο Χρυσαυγίτη. Η μαρτυρία του έδειχνε με πολύ γραφικό τρόπο ότι η Χρυσή Αυγή έχει βιωθεί ως ένα θελκτικός χώρος σεξουαλικής αυτο-έκφρασης, ακριβώς λόγω της θεαματικότητας της. Η σαδιστική βία βιώνεται σαν μια ατελείωτη αναπαράσταση της ομοφυλόφιλης μυθολογίας. Αντί να κάνεις σεξ με ένα άνδρα που υποδύεται το σαδιστή, βρίσκεις ένα πραγματικό τέρας στο χώρο της πολιτικής (σύμφωνα πάντα με τη μαρτυρία ενός ανθρώπου που από κάποιο σημείο και μετά απειλούσε ότι θα μαχαιρώσει το συνομιλητή του). 

Και εκεί ακριβώς έγκειται το νόημα της δικής μου –πολιτικής – ή αν θέλετε “αισθητικής’’ παρέμβασης. Για να αποδυναμώσουμε τη Χρυσή Αυγή πρέπει να απο-ενοχοποιήσουμε το ναρκισσισμό, τη θεατρικότητα και το καρναβάλι της καθημερινότητας – να αντιστρέψουμε δηλαδή τους όρους του παιχνιδιού. Όταν μάθουμε να είμαστε ακομπλεξάριστα 'κτήνη' στον σεξουαλικό πολιτισμό της φαντασίας και του στιλ, θα μπορέσουμε να εκμηδενίσουμε το ναζισμό και την κτηνωδία στον πολιτισμό της πολιτικής. Όταν όμως γίνεται το αντίστροφο – όταν δηλαδή το λεξιλόγιο της κερκίδας μπαίνει στο κοινοβούλιο -- και τα κτήνη της πολιτικής υποκαθιστούν τα κτήνη του σεξ – τότε δεν μπορούμε παρά να είμαστε ακάθεκτοι στην υπεράσπιση του πλουραλισμού.  Ο κίνδυνος του political correct έχει παρέλθει. Η έννοια αυτή δεν υφίσταται σε μια κοινωνία που φλερτάρει με το φασισμό. Το political correct αφορούσε άλλου τύπου ιστορικά περιβάλλοντα. Περιβάλλοντα όπου βασικές δημοκρατικές αξίες ήταν αυτονόητες. Σήμερα πρέπει να διεκδικούμε ισότιμα και φανατικά το δικαίωμα στο ναρκισσισμό, στα τατουάζ και στη φράντζα ακόμη και την ώρα που πεθαίνουμε της πείνας (ή μας σφάζουν στα πάρκα). Υπάρχει λόγος να το κάνουμε με ανεπανάληπτη εμμονή -- εξαντλώντας την παραμικρή ευκαιρία -- ακόμη και όταν συναντάμε μια ατυχή διατύπωση στην ανακοίνωση της Ορίτζιναλ. Χωρίς αυτές τις εμμονές – δηλαδή χωρίς το πρόσωπο μας -- δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε κανένα τύπο συλλογικού ή δημοκρατικού αυτο-προσδιορισμού. 

Απενοχοποίησε τον αισχρολόγο 'οπαδό'  μέσα σου – φώναξε πούστη, καριόλα, γαμιόλη, χοντρέ -- στην κερκίδα, στο παιχνίδι και στο κρεβάτι. 

Αλλά κλώτσα τον έξω από την πολιτική.

Το μίσος δεν έχει πρόσωπο

Πέταξα ένα εγκεφαλικό κοπλιμάν σ' ενα ακέφαλο σώμα που χε το ψηφιακό ψευδώνυμο: bored.

''Τα τατουάζ σου με ερεθίζουν.''
 Μου απάντησε: 
''Πας καλά'' και του  ξανα-μανα- ανταπάντησα -- 
''Μα γιατί; αφού τα είναι γνωστό ότι τα τατουάζ αντανακλούν το μυαλό μας: βάζουν πρόσωπο στο σώμα μας.''

Και τότε αυτός μίλησε και μου πε ''Λες μαλακίες.
 Μονο μαλακίες, get a fucking a grip (σφιχτή γροθιά)''

Και έτσι του είπα ''Είπε ένας άντρας χωρίς κεφάλι; ή μήπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο; ''

και τότε μου είπε ''με κάνεις και βαριέμαι''

Και τότε ξανα-μίλησα και είπα:

''Νομίζεις είναι σέξι να αυτο-αποκαλείσαι ο ''βαριέμαι''. Το όνομα σου ζέχνει έλλειψη οράματος και  εσωτερική σαπίλα

Ισως είναι καλύτερα να πεθάνεις. Και ύστερα να ανακύκλωσουμε το υπέροχα τατουαζ-μένο σώμα σου για να φτιάξουμε λαμπατέρ.

Να μια ωραία ιδεά!

 Να πεθάνεις.

 Θα κάνεις καλό στον πλανήτη και στον πολιτισμό''

Και κάπου εκεί με μπλόκαρε αφήνοντας με να απορώ:

Άραγε είναι τόσο εύκολο -- και ευχάριστο -- να μπαίνει στο σώμα σου η Λένι Ρίφενσταλ;

Έτσι πάντα θα τα χώνω σε ένα χιπστερο-ναζί μιλώντας σαν διακοσμήτρια των ναζί;

Απάντηση: Ναι, είναι τόσο ευκολο -- αλλά κυρίως πιο ευχάριστο.

Ο λόγος μας είναι πουλί κτηνώδες και ελεύθερο -- και έχει δικαίωμα στη μεταφορά και στην παροιμία -- στη βία και την τρικυμία -- στο τραύμα, την έκσταση και στη νηνεμία.   

 

 Ναι το ομολογώ: η αυτο-αθώωση είναι το πιο ερωτικό μου προτέρημα

-- το πιο ενάρετο μου βίτσιο.

Το μίσος δεν έχει πρόσωπο

Το όνομα στο απρόσωπο προφίλ του ήταν bored.

 Πήγα και πέταξα ένα εγκεφαλικό κοπλιμάν σ' ενα ακέφαλο σώμα:
''Τα τατουάζ σου με ερεθίζουν.''
 Μου απάντησε: 
''Πας καλά'' και του  ξανα-μανα- ανταπάντησα -- 
''Μα γιατί; αφού τα είναι γνωστό ότι τα τατουάζ αντανακλούν το μυαλό μας: βάζουν πρόσωπο στο σώμα μας.''

Και τότε αυτός μίλησε και μου πε ''Λες μαλακίες.
 Μονο μαλακίες, get a fucking a grip (σφιχτή γροθιά)''

Και έτσι του είπα ''Είπε ένας άντρας χωρίς κεφάλι; ή μήπως ένα αποκεφαλισμένο κοτόπουλο; ''

και τότε μου είπε ''με κάνεις και βαριέμαι''

Και τότε ξανα-μίλησα και είπα:

''Νομίζεις είναι σέξι να αυτο-αποκαλείσαι ο ''βαριέμαι''. Το όνομα σου ζέχνει έλλειψη οράματος και  εσωτερική σαπίλα

Ισως είναι καλύτερα να πεθάνεις. Και ύστερα να ανακύκλωσουμε το υπέροχα τατουαζ-μένο σώμα σου για να φτιάξουμε λαμπατέρ.

Να μια ωραία ιδεά!

 Να πεθάνεις.

 Θα κάνεις καλό στον πλανήτη και στον πολιτισμό''

Και κάπου εκεί με μπλόκαρε αφήνοντας με να απορώ:

Άραγε είναι τόσο εύκολο -- και ευχάριστο -- να μπαίνει στο σώμα σου η Λένι Ρίφενσταλ;

Έτσι πάντα θα τα χώνω σε ένα χιπστερο-ναζί μιλώντας σαν διακοσμήτρια των ναζί;

Απάντηση: Ναι, είναι τόσο ευκολο -- αλλά κυρίως πιο ευχάριστο.

Ο λόγος μας είναι πουλί κτηνώδες και ελεύθερο -- και έχει δικαίωμα στη μεταφορά και στην παροιμία -- στη βία και την τρικυμία -- στο τραύμα, την έκσταση και στη νηνεμία.   

 

 Ναι το ομολογώ: η αυτο-αθώωση είναι το πιο ερωτικό μου προτέρημα

-- το πιο ενάρετο μου βίτσιο.

Φοβόταν να δείξει το πρόσωπο του στο Grindr.

Φοβόταν να δείξει το πρόσωπο του στο grindr, επειδή λέει είναι διακριτικός, discreet. Ήρθε σπίτι με τη μηχανή και είδα το πρόσωπο του όταν έβγαλε το κράνος

Ήταν θεαματικά πράσινα τα μάτια του, ογκώδης, πρώην σφίχτης – με κρεμασμένους λαπαδιασμένους μύες και οπίσθια πιο φωσφορούχα από δύο σαμιαία ραδιενεργά πεπόνια.

Συνολική εντύπωση: απαστράπτουσα.

Στην ερωτική πράξη πάνω -- έσφιγγε τα δόντια του – τύπου ‘είμαι άγριος’.  Η γκριμάτσα του  θύμιζε κανίς που γρυλίζει από τα νεύρα του. Παραλίγο να βάλω τα γέλια.  Ευτυχώς όταν έχεις το στόμα  απασχολημένο,  είναι  εύκολο να κρατήσεις το χαχανητό γι αργότερα. Επιπλέον, το πράσινο φως στα μάτια αναβόσβηνε σαν σήμα οδικής χειραφέτησης  --  έλεγε  ‘πάτα γκάζι’ – και μετά στο ξανάλεγε, όταν σε έγλειφε στο αυτί.  Η υγρασία είναι καλός αγωγός του ηλεκτρισμού .   Έξω είχε αυγουστιάτικη μπόρα και μες στο σπίτι καύσωνα. Με τη γλώσσα του στο αυτί σου, η Λίβερπουλ αντηχούσε όπως εναέριο τροπικό δάσος (από τούβλα)

Δεν πειράζει που ούτε φέτος πήγα διακοπές  –  αφού τώρα πετάω

-- bye bye βαρύτητα.       

Όμως  τίποτα από όλα αυτά τα ωραία δεν μπορούσε να μου εξηγήσει γιατί αυτός ο-για-τα-δεδομένα-ενός-ψυχρού-καλοκαιριού-ερωτικός- άντρας φοβάταν να δείξει το πρόσωπο σε ένα ερωτικό ραντεβού

‘’Τι δουλειά κάνεις’ τον ρώτησα;

‘’Είμαι φυσικός σε σχολείο.’’

‘’Σε ποιο σχολείο;’’

‘’Δεν μπορώ να σου πω. Ένα middle class τελοσπάντων’’

Οκ μάλιστα. Μετά μου με ρώτησε τι κάνω για να βγάλω το ψωμί μου εγώ – και όταν του εξήγησα με τί τρέλα βγάζω μερικά ψίχουλα – πήρε θάρρος κι άρχισε να μου διηγείται πιπεράτες  νεανικές του περιπέτειες στη Νέα Υόρκη. Μπήκα στο πειρασμό να τις ξεράσσω με το νι και με το σίγμα στο φέισμπουκ. Τελικά αποφάσισα  να μην το κάνω – όχι από ντροπή ή από αίσθηση δικαίου. Απλά βαρέθηκα πια να μοιράζω δωρεάν το πιοτό της αμαρτίας. Θα τις κάνω τέχνη ή τίποτα – και μετά θα τις χύσω σαν εικαστικό παζλ σε τοίχους, οθόνες και περιοδικά ποικίλης ύλης.

Υπάρχει όμως κάτι που θέλω να οπωσδήποτε να μοιραστώ εδώ και τώρα με αφορμή την αφήγηση της ζωής του. 

Άνθρωποι που ζήσαν σαν  σοφά αλάνια -- σε μητροπόλεις και στενά -- διάγουν σήμερα βίο κρυφό, κλειστό και περιορισμένο – σαν θείτσες της επαρχίας -- για να μπορέσουν λέει ‘να επιβιώσουν’.

Κλειδώνουν τις  ιστορίες τους πίσω από γυάλινα βλέμματα, νεροβράζουν στο ζουμί τους και υποτάσσουν την ακμαία τέχνη της παρακμής τους κάτω από την μπότα της νεο-βικτοριανής ευπρέπειας.

Ναι μες στο 2016, επικρατεί το άδικο δίκαιο του πελάτη, του γονέα και του κηδεμόνα – και όχι οι αρετές του  εκπαιδευτή, του αλήτη και του εραστή.

Έτσι κάθε μέρα εδώ στην χώρα της ελευθερίας – μαθαίνεις να συνδιαλέγεσαι με ακέφαλα προφίλ, παντρεμένους  που πήραν τη ζωή τους λάθος, χωρισμένους που λιώνουν την παρασκευή, φοβισμένους που μεταδίδουν το φόβο τους και ποδοπατημένους που ποδοπατούν τα νεύρα σου.

Κυρίως με ανθρώπους ανελεύθερους, ανέκφραστους και αντι-ερωτικούς .

Πολύ συχνά είναι άνθρωποι με εξουσία, λεφτά, σπίτια – με ζωή στρωμένη, ασφαλή και ευπρόσωπη .

Έτσι όταν τους συναντάς στην τρύπια καλύβα σου – στο τέλος μιας σεξουαλικής τρικυμίας – αυτό που σου μένει στο τέλος είναι μια γλυκόπικρη διαπίστωση.

Όπου και να σαι, ό,τι και να κάνεις –η δική σου ερωτικότητα  –  δηλαδή η ερωτικότητα της αυθάδειας και της αυτο-εκθεσης --  θα είναι πάντα μια μάχη -- ένα ρίσκο – και τελικά, μια  γλυκιά χειρονομία αυτο-καταστροφής.

Παίξε με την Καφρίλα

Είναι αλήθεια ότι πρέπει να αποφεύγουμε να χαρακτηρίζουμε τους φασίστες ως καταπιεσμένες 'αδερφές'. Έτσι ενδίδουμε στο στερεότυπο της ομοφυλοφιλίας ως μια αρρώστιας του μυαλού. 
Από την άλλη όμως είναι γόνιμο να επισημαίνουμε τη βαθειά, ιστορική και πολυσήμαντη σεξουλικοποίηση φασιστικών συμπεριφορών στο εσωτερικό της queer κουλτούρας. Έχει σημασία να δείχνουμε τη πολυ-μέτωπη μετατροπή της κτηνωδίας  και της καφρίλας σε παιχνίδι, θέατρο και καύλα -- εν τέλει σε μια τακτική πολιτικού αντιπερισπασμού.

Η λατρεία του 'φασίστα' ή του 'ματσό' ή του κάφρου εραστή εκδηλώθηκε με εντελώς απο-ενοχοποιημένo τρόπο από πολλούς γκουρού της ομο-ερωτικής τέχνης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό -- μπες στις σελίδες του Ζενέ -- κάνε μια βόλτα στο Φασμπίντερ. Πρόκειται για μια ρετρό κουλτούρα που επιβιώνει ακόμη και σήμερα (με άλλους τρόπους). Μια τεράστια βιομηχανία από δερμάτινα, σβάστικες και αφέντες  παρουσιάζει το σεξ σαν ένα κρυφτό με την τεχνολογία της απαγόρευσης -- η απόλαυση της απόδρασης έχει ανάγκη από τη διαρκή παρουσία  κλουβιών. Στην Ελλάδα υπάρχει μια αντίστοιχη παράδοση -- εκπεφρασμένη με ιδιωματικό (αλλά όχι απαραίτητα κλειστό και τοπικιστικό) τρόπο. 

 Ο Γιώργος Ιωάννου, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο Ταχτσής, ο Τσαρούχης εναντιώνονταν σε μια γραμμική αντίληψη 'απελευθέρωσης'. Μέσα στο σύμπαν τους τα ματσό ανδρικά σώματα -- τα 'λαϊκά' αγόρια -- μετατρέπονταν σε ένα παιχνίδι. Η αφέλεια και η βλακεία ήταν μια συνταγή ευτυχίας.  Σε αυτήν την περίπτωση, η πάλη ενάντια στο σωβινισμό δεν είναι μια κατά μέτωπο επίθεση -- αλλά ένας έξυπνος αφοπλισμός του αντιπάλου -- αυτό που η Τζούντιθ Μπάτλερ ίσως αποκαλεί subversion. Μετατρέποτας τον άνδρα-σούπερμαν σε σεξουαλικό εξάρτημα-- διαστρέφεις το νόημα, τη χρήση και τη δυναμική του ρόλου του. Οικειοποιείσαι τα όπλα του εχθρού για να μετατρέψεις την κτηνωδία σε φάρσα.. Και έτσι αποκαλύπτεις ότι η πολιτική ισούται με μια ευφυή διαχείριση της ντροπής.

Γιατί είναι πολιτικό όλο αυτό;

Γιατί δείχνει πολύ γραφικά ότι ο αόρατος κόσμος της εσωτερικότητας --  η σκέψη ότι 'τώρα γίνομαι ρεζίλι', 'είμαι ένα τίποτα', 'είμαι μια ψωνάρα΄' -- έχουν υλικό αντίβαρο και πολιτικό εκτόπισμα. Ό,τι συμβαίνει μέσα στη μνήμη και στη φαντασία σου επεμβαίνει, παράγει και τακτοποιεί το σώμα σου και το χρόνο σου. Η εξουσία δεν είναι απλά ένας μηχανισμός που σε εκβιάζει να σκύβεις το κεφάλι. Είναι επίσης ένας μηχανισμός που σου υπαγορεύει να το σηκώνεις ψηλά -- για να δείξεις πως είσαι άντρας ή Έλληνας ή σωστή νοικοκυρά. Σεξουαλικοποιώντας αυτό το παιχνίδι εκβιασμών μετατρέπεις αυτόν τον   ''άνδρα'' ή ''γυναίκα'' ή ''Ελληνάρα'' σε μια παράσταση ψευδαισθήσεων -- μια παράσταση την οποία σιγά σιγά σκηνοθετείς εσύ