Η πρωτοχρονιά είναι μια σύμβαση. Μια ε
γκοπή στη ροή του χρόνου. Μια ευκαιρία να δώσουμε, ακόμα μια φορά, υποσχέσεις στον εαυτό μας. Να ανασυνταχθούμε. Να δηλώσουμε ότι, επιτέλους, θα αλλάξουμε. Να βάλουμε καινούργιους στόχους· να ανανεώσουμε παλιές ελπίδες. Να αισθανθούμε ότι ξεκινάμε από την αρχή· να προγραμματίσουμε. Παράλληλα, αυτή η εγκοπή, μας επιτρέπει πολλούς και ποικίλους απολογισμούς. Επαγγελματικούς, οικονομικούς, συναισθηματικούς. Τι χάσαμε, τι κερδίσαμε. Τι δώσαμε, τι πήραμε. Πότε, πόσο και πώς. Μας δίνει, ακόμα, μια καλή ευκαιρία να ευχηθούμε. Σε φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Να θυμηθούμε σχέσεις που ατόνησαν και, εφόσον το επιθυμούμε, να επιχειρήσουμε μια προσέγγιση που δεν θα μας εκθέσει. Ένα, “Γεια σου, βρε ψυχή! Τι γίνεσαι;”, που καιρό, ίσως, μας βασάνιζε και δεν τολμούσαμε να ξεστομίσουμε. Μια ευκαιρία, ακόμα, να “καθίσουμε” σε τραπέζια γιορτινά, με πρόσωπα κοντινά και αγαπημένα, και να υψώσουμε γεμάτα ποτήρια δίνοντας και παίρνοντας ευχές. Μια εγκοπή που, από την άλλη, μεγιστοποιεί την απουσία προσώπων αγαπημένων ή επιθυμητών. Παραμονή πρωτοχρονιάς σήμερα. Πάμε για άλλα (που θα είναι τα ίδια). Πολλές ευχές ευγενικές αναγνώστριες και ευγενικοί αναγνώστες για ένα 2010 όπως το ονειρευτήκατε! Να είσαστε όλες και όλοι Καλά!