bez3manki

Różne ścieżki prowadzą nas do dzieł kultury. Mnie do brytyjskiego serialu Big Boys doprowadził wpis na X. Nie napisze czego ten wpis konkretnie dotyczył, bo wyjdę na wyjątkowo płytką istotę. 😉 Ale właśnie dzięki temu trafiłem na ten ciekawy i cudowny serial.

Jack (Dylan Llewellyn znany z hitu Derry Girls) jest 19-latkiem, który rozpoczyna studia. Powoli dochodzi do siebie po śmierci ojca, który zmarł na raka. A także dorasta do chwili, by ujawnić się jako gej. Danny (Jon Pointing) ma 25 lat i też zaczyna studia. Wydaję się bardzo rozrywkowym facetem, ale ma swoje traumy i problemy z psychiką. Ta dwójka zostaje zakwaterowana razem w studenckiej kanciapie. I tak zaczyna się ich przyjaźń. Do tej dwójki dołączą Corinne (izuka Hoyle) ambitna dziewczyna ze Szkocji oraz Yemi (Olisa Odele) student wydziału mody i na swój sposób mentor Jacka w odkrywaniu świata homoseksulaizmu.

Serial Jacka Rooke’a (jest autorem scenariusza i reżyserem) sprawia, że widzowie płaczą zarówno ze śmiechu jak i wzruszenia. Ten ciepły, zabawny serial porusza tak ważne kwestię jak zdrowie psychiczne, odkrywanie własnej seksualności, radzenie sobie z utratą bliskich osób, współczesne randkowanie osób w średnimi wieku. Robi to w ciekawy, niebanalny i dyskretny sposób. A że czasami można płakać z dwóch powodów, może świadczyć np. taka scena w której na pierwszym planie Danny otrzymuje od matki Jacka, klucz do ich domu, a na drugim planu Jack nokautuję ojca swojego przyjaciela, na co ten sobie zasłużył. To też wspaniałe postaci zarówno te pierwszoplanowe, jak i drugo. I tam nie ma źle obsadzonej roli. Do tego świetna ścieżka muzyczna w tle.

Big boys to jeden z najciekawszych seriali jakie ostatnio widziałem. Łatwo można polubić bohaterów, kibicować im, ściskać za nich kciuki. Bawimy się w ich towarzystwie.

Mam nadzieję, że też tak macie, że oglądając n-ty raz swój ulubiony film/serial nagle odkrywać w nim coś nowego. Coś fascynującego, coś co sprawia, że miłość do danej produkcji tylko się wzmacnia.

Mnie tak ostatnio się stało z Wojną domową. Serial Jerzego Gruzy w moim rankingu polskich produkcji zajmuję 1. miejsce. Od lat zachwyca mnie humor i aktorzy. Ja już niemalże mogę z ekranem dialogi prowadzić. I ostatnio napotkałem na kolejną jego emisję. I zauroczyłem się jego elegancją. Jak Alina Janowska i Irena Kwiatkowska noszą się. Niby zwyczajnie, ale z klasą. Te chustki na głowie, nawet chora bohaterka Kwiatkowskiej, leżąc w łóżku wygląda elegancką. Młodzież i panowie niczym nie ustępują.

Od kilku dni, gdy przypadkowo usłyszałem tę piosenkę, nie mogę się od niej uwolnić.

Pojawił się zwiastun nowego filmu z udziałem Ryana Reynoldsa Kennetha Branagha. Pojawia się w nim Jadwiga Smosarska, bardziej znany jako Marcin Dorociński. Bo dla mnie on gra właśnie jak aktorzy z przedwojennego kina.

Zwiastun jest dość wybuchowy, co z tego będzie nie wiadomo. Reynolds nie ma ostatnio dobrej passy, bo skandalach związanych z jego żoną. Więc i to może mieć wpływ na odbiór tego filmu.

Smutną wiadomością ten tydzień się zaczyna. W wieku 78 lat zmarł aktor Sam Neill.

Urodził się w Irlandii Północnej, ale od 7 roku życia mieszkał w Nowej Zelandii. Stal się jednym z pionierów kina w tej części świata. Zagrał w filmie Rogera Donaldsona Sleeping Dogs z 1977, pierwszym pełnometrażowym filmie kinowym nakręconym na taśmie 35 mm w Nowej Zelandii.

U boku Isabelle Adjani (laureatka nagrody dla najlepszej aktorki w Cannes) wystąpił w horrorze Andrzeja Żuławskiego Opętanie. Inny jego związek z Polską to występ u boku Andrzeja Seweryna w filmie Rewolucja francuska. Wystąpił też w filmie Krzysztofa Zanussiego Z daleko kraju.

Zdobył nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora w miniserialu i filmie telewizyjnym w 1983 roku, grając prawdziwego brytyjskiego agenta Sidneya Reilly’ego w 12-odcinkowym serialu Reilly: Ace of Spies. To mogło sprawić, że stał się kandydatem do roli Jamesa Bonda. Jednak agentem 007 został wtedy Timothy Daltonowi, a kilka lat później Neill ponownie przegrał z Piercem Brosnanem.

Dwa razy wystąpił u boku Meryl Streep. W filmach Obfitość i Krzyk w ciemności.

W 1990 roku Neill zagrał w prawdziwym hicie kasowym: Polowaniu na Czerwony Październik, pierwszej adaptacji thrillerów z serii powieści Toma Clancy’ego o Jacku Ryanie, wcielając się w oficera tytułowego rosyjskiego okrętu podwodnego dowodzonego przez kapitana Marko Ramiusa (Sean Connery), śledzonego przez agenta CIA Ryana (Alec Baldwin). Film zarobił ponad 200 milionów dolarów na całym świecie.

Przełom w jego karierze to rok 1993. Wtedy pojawił się w dwóch filmach. Dramacie kostiumowym Jane Campion Fortepian. Film ten, był niespodziewanym sukcesem kasowym, uzyskał też uznanie krytyków i trzy Oscary. Kolejny film Park Jurajski Spielberga. Był to hit roku. Neill powrócił jako Grant w dwóch z pięciu kontynuacji oryginalnego filmu: Jurassic Park III (2001) i Jurassic World Dominion, trzeciej części drugiej trylogii.

Ja polecić mogę Dzikie łowy. Komediodramat z 2016 roku, nakręcony przez Taikę Waititiego.

Jego ostatnie role filmowe to serial Netflixa „Untamed” i oryginalna produkcja Binge „The Twelve”.

W czasie swoje wieloletniej kariery wystąpił także w takich serialach jak: Kane i Abel, Na Koniec świata, Dynastia Tudorów, Peaky Blinders,I nie było już nikogo.

Był brany pod uwagę do roli złoczyńcy Doktora Octopusa w filmie Spider-Man 2 Jego żona została główną charakteryzatorką i fryzjerką Kirsten Dunst w tym filmie.

Był brany pod uwagę do roli Indiany Jonesa w Poszukiwaczach zaginionej Arki.

Z Alanem Rickmanem przegrał dwie rolę. W Szklanej pułapce oraz w Robin Hood książę ciemności.

Neill prowadził winiarnię Two Paddocks niedaleko swojego domu w Central Otago. Był również właścicielem farmy w tym regionie.

Ach, gdyby tak Nietykalnych De Plamy, móc obejrzeć, tylko z muzyką w tle, z wyłączonymi dialogami. Wtedy byłoby to arcydzieło niemalże. Jakże te film jest wysmakowany wizualnie. Kostiumy, wnętrza i zdjęcia. A w tle muzyka Morricone. Niestety aktorzy zjebali to koncertowo. Choć i scenariusz im tego nie utrudniał zbytnio. Absurdalny dość (scena na moście, śmierć Conneryego, scena na schodach). I widz na przemian zachwyca się i irytuję przez prawie 2 godziny.

Zapraszamy do reklamy. Reklamy, której twórca jest Stephen Frears, dwukrotnie nominowany do Oscara za reżyserię Niebezpiecznych związków i Królowej.

Andrzej Rosiewicz wycofuję się z występów w najnowszym sezonie Tańca z gwiazdami. Swoją decyzję tłumaczy stanem zdrowia. Że treningi mogą źle na nie wpłynąć. Mnie od razu przypominają się uczestniczki Top Model. Te, które robią dramę w dniu metamorfozy. Albowiem to nie jest pierwszy sezon jednego i drugiego i wiadomo od lat, z czym to się je.

Ogólnie decyzja, by tego piosenkarza zaprosić do tego programu jak na mój gust była dziwaczna. Nie tylko chodzi o wychwalanie Zbigniewa Ziobry, ale też o homofoniczne jego wypowiedzi. Więc zapraszać kogoś takiego, do programu, który śmiało można nazwać jednym z ulubionych programów gejów, to chyba mało ktoś rozumie publiczność.

W wieku 75 lat zmarła brytyjska wokalistka Bonnie Tyler.

Zyskała sławę dzięki takim hitom jak Total Eclipse of the Heart i Holding Out for a Hero.

Gaynor Hopkins, bo tak na prawdę się nazywała, była jednym z siedmiorga dzieci, a jej ojciec został inwalidą walcząc w II wojnie światowej.

W wieku 17 lat Tyler odpowiedziała na ogłoszenie w gazecie, w którym poszukiwano wokalistek do występów w lokalnym klubie. W 1973 roku wyszła za mąż za Roberta Sullivana, menedżera klubu. Śpiewając sześć razy w tygodniu, nabawiła się guzków na strunach głosowych i w 1976 roku musiała poddać się operacji gardła. Po czterech miesiącach rekonwalescencji jej głos stał się silniejszy, zyskując charakterystyczny dla niej chrapliwy głos.

Nie przebadała za swoim pierwszym hitem z 1977 It’s a Heartache. Przełomem okazał się rok 1983. Wtedy to ukazał się hit, który dał jej popularność, Total Eclipse of the Heart. Piosenka odniosła ogromny sukces, osiągając pierwsze miejsce na listach przebojów w USA i Wielkiej Brytanii. Promowała album „Faster Than the Speed ​​of Night” , który osiągnął pierwsze miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i czwarte miejsce w USA.

Rok później Tyler odniosła kolejny sukces, dzięki piosence Holding Out for a Hero, który pojawił się w filmie Footloose

W 2013 roku reprezentowała Wielką Brytanię w Konkursie Piosenki Eurowizji

W sumie Tyler wydała 18 albumów i otrzymała trzy nominacje do nagrody Grammy. W 2022 roku została odznaczona Orderem Imperium Brytyjskiego za zasługi dla muzyki.

Była gwiazdą festiwalu w Sopocie w 1986 roku. Jej koncert zapowiadali Grażyna Torbicka i Tomasz Raczek. Przed rozpoczęciem koncertu okazało się, że obie panie mają taką samą sukienkę. Raczek postanowił zażartować z tego pod czas zapowiedzi, tylko, że piosenkarka w między czasie przebrała się. Sytuację uratowała Torbicka, mówiąc, ze Raczek, jak to facet nie bardzo zwraca na ubiór kobiety.

Nadrobiłem pewne teatralne zaległości. Obejrzałem mianowicie spektakl Upiór w kuchni, pierwotną wersję z 1976 roku. Bardzo lubię wersję z 1993 roku, więc z chęcią obejrzałem pierwowzór. Muszę przyznać, ze zarówno Zofia Mrozowska, jak Irena Kwiatkowska fenomenalnie zagrały Laurę. Nie mogę wskazać, którą jest lepsza. Za to Hanna Śleszyńska, jako Cynthia, jest lepsza niż Grażyna Staniszewska. Trochę mocniejsza i chyba też lepszy duet tworzy z Kwiatkowską, niemalże równo partnerski. Ta z 1976, jest krótsza, nie ma dwóch późniejszych gości pensjonatu. Obie zaś łączy Wiktor Zborowski, w obu gra policjanta. No i w tej starszej, wybitna rola Romana Wilhelmiego. Oba przedstawienia ogląda się jednak z dużą przyjemnością.