ΕργΔημΈργ

Δεν είστε συνηθισμένοι να διαβάζετε τέτοια πράγματα εδώ· ούτε κι ο γράφων συνηθίζει να παραφέρεται. Ωστόσο από χθές θέλω να δω ανθρώπους («ανθρώπους»;;; ) να ψοφάνε σαν τα κουνούπια μετά από ψέκασμα με εντομοκτόνο.

Ο λόγος;

Ο λόγος… Διαβάστε πρώτα το μικρό κείμενο της καλής δημοσιογράφου Μαρίας Δεναξά, καί τα λέμε παρακάτω.

. . . . . . . . . . .

Εκείνο που δεν λέει το κειμενάκι, αλλά τα λένε αρκετά κείμενα (καί της ΜΔ, καί άλλων σχολιαστών του -πρώην- Τουΐττερ), μόνο που δεν χωράνε εδώ, είναι το βρωμερό παρασκήνιο του ψηφίσματος αυτού.

Εξηγώ.

Λοιπόν, μέχρι στιγμής (κι αν παρακολουθείτε ειδησεογραφία) σίγουρα έχετε ακούσει γιά τον έλεγχο ηλικίας των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (ΜΚΔ / social media, όπως το φατσομπούκ, κτλ), τον οποίο ήθελε να επιβάλει η «Ε»Ε, με πρόσχημα την προστασία των ανηλίκων. (Αυτός είναι πιό γνωστό στας Ευρώπας ως «Chat Control».)

Βέβαια, ο κάθε λογικός άνθρωπος αμέσως ξέρει ότι η «Ε»Ε χέστηκε γιά τα ανήλικα… διότι, όταν τα βιάζουν καί τα κατασφάζουν διάφορα τέρατα (από τον Επστάϊν καί τους καλεσμένους του, μέχρι τα λαθρομουσλίμια), η «Ε»Ε δεν κάνει καί πολλά πράγματα γι’ αυτό. Άρα, δεν πρόκειται (τόσο πολύ) γιά τον κίνδυνο να «παρασυρθούν» ανήλικα από πονηρούς μέσα από τα ΜΚΔ, όσο γιά την επιβολή λογοκρισίας στους ενήλικες, καί συνακολούθως προστίμων καί φυλακίσεων. (Βλέπε πχ τί γίνεται στην αγγλίτσα, όπου μιά καταγγελτική ανάρτηση στο φατσομπούκ επισύρει ποινή …δεκαετούς φυλακίσεως, αλλά το λαθρομούσλιμ που σφάζει κόσμο καταδικάζεται σε …μερικούς μήνες φυλακή… καί το ξαναφήνουν αμολητό.)

Φυσικά, το Chat Control δεν στέκει μόνο του· έχει άξιους συμπαραστάτες κι άλλα νομικά σκουπίδια, όπως το πρόσφατο νομοθέτημα περί «ρητορικής μίσους».

[Καί ποιός καθορίζει τί είναι καί τί δεν είναι «ρητορική μίσους», ρέ Ευρω-Ζά, που το ψηφίσατε; Έ; Εσείς το καθορίζετε; Δεν το νομίζω. Ρωτήστε, όμως, πρώτα, τη λέσχη Μπίλντερμπερκ, να σας δώσει μιά …συγκροτημένη απάντηση, πρίν μου την πήτε κι εμένα. Να μή μπερδεύεστε καί ρεζιλεύεστε με ασύμφωνες μεταξύ τους ατομικές εμπνεύσεις, βραδερφέ.

Ούστουδγιάλου, τσόκαρα!…]

Καθώς καί παλιότερα νομικά σκουπίδια, όπως ο κατά χώρες «αντιρρατσιστικός νόμος». Όπου, βεβαίως-βεβαίως, σε μερικές φυλετικές ομάδες επιτρέπεται μιά χαρά να βρίζουν άλλες· πλην όμως, όταν οι άλλες βρίζουν αυτές, τότε οι λεγάμενες κλαίγονται, καί επικαλούνται τον «αντιρρατσιστικό νόμο», γιά να κάνει ντά ντά ντά τα κακά παιδιά που βρίζουν.

. . . . . . . . . . .

Πάμε, λοιπόν, να σας περιγράψω καί το καθ’ αυτό παρασκήνιο του ψηφίσματος.

Λοιπόν, η «Ευρωβουλή» ήδη έφερε το Chat Control γιά ψήφισμα μία φορά, καί απερρίφθη. Εσείς, βέβαια, γνωρίζετε πως, μετά από καταψήφιση, δεν επιτρέπεται (καί, κατά χώρες, απλώς δεν είναι εθιμικώς σωστό) να επανέλθει τέτοιο νομοθέτημα προς ψήφιση. Εάν επανέλθει, θα επανέλθει μόνον -υπό άκρα πονηριά- καί υπό παραλλαγμένη μορφή (μεταμφιεσμένο, να μην γνωρίζεται) από «την πίσω πόρτα»· «στην π@υστιά», που λέει κι ο λαός μας.

Επειδή, όμως, τα άτομα που κάνουν σήμερα κουμάντο στον πλανητάκο μας είναι καί εμμονικά, καί φρενοβλαβή, καί σκατόψυχα, ξαναέφεραν το ήδη απορριφθέν Chat Control προς ψήφιση, αλλά προσέξτε: όχι αν το θέλουν οι Ευρωπαίοι πολίτες, αλλά …αν δεν το θέλουν!!!

[Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται γιά καθαρή νομικίστικη π@υστιά· λες κι όταν αρνείσαι κάτι, δεν είναι σαφές αυτό που λες. Πρέπει καί να πείς …ότι δεν το θες.

Μαντέψτε την πηγή τέτοιων σκέψεων! Δεν είναι δύσκολο, θα έλεγα.]

Ταυτόχρονα, επειδή ήξεραν πως έχει ήδη αρχίσει η περίοδος των διακοπών γιά τα μέλη του Ευρωκυνοβουλίου, ήξεραν εξ αρχής καί πώς δεν θα βγούν τα κουκκιά, διότι έπρεπε να συγκεντρωθούν αρκετές παραπάνω ψήφοι υπέρ του «δεν το θέλουμε», ώστε να γίνει δεκτό το αποτέλεσμα ως νόμος «δεν το θέλουμε». Συνεπώς, καί με το σόφισμα, του τύπου: «Ράβδος ες γωνίαν, άρα βρέχει!», το σκατονομοσχέδιο πέρασε.

Τελικώς: Ευρωπαίοι πολίτες, φορέστε φίμωτρο!

[Παρένθεση: μαντέψτε, ξανά, ποιοί είναι γατόνια στην πρακτική αριθμητική… γιά να καταλάβετε καί το πως έχουν προβλέψει στα διάφορα Συντάγματα το τί θα γίνεται με τα εκλογικά ποσοστά. (Καί κάτσε εσύ, Ζό, να νομίζεις πως με την ψήφο σου βελτιώνεις το μέλλον της χώρας σου.) Ναί, είναι οι ίδιοι που κλαίγονται γιά «ρατσισμό» εις βάρος τους, όταν τους βρίζουν.]

Οίκοθεν νοείται πως, αφού έχουν (από μόνοι τους) την άδεια να βλέπουν τί γράφεις στα ΜΚΔ, έχουν (πάλι από μόνοι τους) καί την άδεια να σε χώνουν μέσα γιά όσο γουστάρουν, με νόμους που αυτοί ψηφίζουν (κι όχι εσύ, ταλαίπωρε· εσύ δεν ερωτήθηκες ποτέ -κι ούτε πρόκειται- να πείς τη γνώμη σου γιά τα νομικίστικα σκουπίδια τους)… ή ακόμη καί να σε στέλνουν στους προγόνους σου, άμα τους παραζορίσεις.

. . . . . . . . . . .

Εκτός απ’ τους ηλίθιους, όλοι οι υπόλοιποι βλέπουμε καθαρά πού πάει το πράγμα: προς μία Ευρώπη, που θα είναι φυλακή με βασανιστήρια γιά τον καθέναν, που δεν θα γονατίζει καί δεν θα φιλάει τα παπούτσια των «ισχυρών». Ποιά «ΕΣΣΔ», που λένε μερικοί;! Η μακαρίτισσα η Σοβιετική Ένωση ήταν απλώς η γενική δοκιμή, η πρόβα τζενεράλε. Τώρα έρχεται καί η επίσημη πρεμιέρα …αν δεν αντιδράσουμε.

Καί, φυσικά, το νερό βράζει σιγά σιγά, γιά να μην αντιδράσει ο βάτραχος καί σαλτάρει όξω απ’ την κατσαρόλα.

Ξεκίνησαν από τις (…»σοβιετικές») ποσοστώσεις στην παραγωγή:

• Ξεπατώστε ελιές, γιά να μην θίγονται Ιταλοί καί Ισπανοί (που επίσης παράγουν λάδι).
• Σταματήστε εντελώς να καλλιεργείτε βαμβάκι, δεν συμφέρει, βρίσκουμε φτηνότερο απ’ αλλού. (Είναι που η «Ε»Ε θα προστάτευε το εμπόριο ειδών μεταξύ των χωρών-μελών της!)
• Τα ίδια καί με τη ζάχαρη.
• Κάντε καυσόξυλα τα καΐκια σας, δεν επιτρέπονται ξύλινα αλιευτικά. (Γιατί; )
• Κλείστε τη βιομηχανία σας, δεν χρειάζεται, ό,τι θέλουμε το βρίσκουμε από Κίνα. (Η «προστασία» των μελών της Ευρώπης, που λέγαμε. «Προστασία», με τη γκανγκστερική έννοια πλέον.)
• Κτλ, κτλ.

Το μόνο, στο οποίο άφησαν λάσκα τους κατά τόπους διεφθαρμένους, είναι οι επιδοτήσεις. Κι αυτό, όχι από καλή καρδιά, αλλά γιά να τους έχουν στο χέρι καί να τους εκβιάζουν – διότι ήταν απόλυτα βέβαιο πως οι παλιάνθρωποι θα έκαναν κατάχρηση των επιδοτήσεων υπέρ της τσέπης τους. (Όρα ΟΠΕΚΕΠΕ κι «Ευρωπαϊκή Εισαγγελία».)

Τώρα, όπως είδατε, φτάσαμε στην αν-ελευθερία του λόγου, καί σε λίγο θα φτάσουμε στην υποχρεωτική στράτευση… να πάμε, δηλαδή, να μας κάνουν κιμά οι Ρώσσοι, μπάς καί ξαναφτιάξουν κράτος οι Χάζαροι. (Το οποίο σχεδιάζεται να χρησιμεύσει ως νταβατζής, ούτως ειπείν, στα πετρέλαια του Καυκάσου καί σε κάποια παρακλάδια του «Δρόμου του Μεταξιού». Αυτά, γιά να ξυπνάνε μερικοί-μερικοί.)

Στο μεταξύ, βγάζει μάτια πως υπάρχει ένα μίσος των κρατούντων γιά τη λευκή φυλή, το οποίο προσώρας εκδηλώνεται περισσότερο εναντίον του έθνους των Ελλήνων. (Όπως πάμε, η καλπάζουσα ακρίβεια θα μας μεταβάλει σε …απεργούς πείνας, οι δε ληστρικοί πλειστηριασμοί κατοικιών από τις κωλοτράπεζες σε κατοίκους σπηλαίων.) Κατάσταση, δηλαδή, μπροστά στην οποία το τί θα γράψεις στα ΜΚΔ είναι ασήμαντο.

[Απλώς, ήθελα να σας δείξω τί παίζεται στα παρασκήνια, όσο στα φανερά …παίζεται το Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου.]

. . . . . . . . . . .

Καί τί μπορεί να γίνει, γιά να μην καταλήξουμε στην Άβυσσο; Πώς μπορούμε να αντιδράσουμε;

Τώρα… τί να σας πω. Με νόμιμες οδούς, ψηφοφορίες ξέρω ‘γώ, τίποτε δεν πρόκειται να γίνει. Αφού το βλέπετε, έχουν το πεπόνι, έχουν καί το μαχαίρι. Μόνον οι ηλίθιοι δεν βλέπουν πως η ψήφος των πολιτών μία στις τόσες δεν αποτελεί ελευθερία, ούτε συνιστά δημοκρατική πρακτική· είναι απλώς επιλογή τυράννου.

[Υπερβολή; Γιατί; Εσύ κι εγώ μπορούμε να βγούμε έστω βουλευτές; Ναί, οκέϋ, θεωρητικώς μπορούμε, αλλά καί μόνο να το τολμήσουμε, θα δούμε πως πρόκειται γιά …ακριβό σπόρ. Μόνον άμα βρούμε πολύ καί χοντρό παραδάκι, μπορούμε να κάνουμε τέτοια απόπειρα. Καί …ποιοί τό ‘χουν το παραδάκι; Έ; Καί υπό ποιές προϋποθέσεις θα μας το δώσουν; Έ;

Δηλαδή, ουσιαστικά μας μένει να διαλέξουμε από μιά βιτρίνα το (από πρίν έτοιμο – παρασκηνιακώς) ανθρωπάκι, που θα μας καβαλλήσει την καμπούρα γιά τα επόμενα χρόνια. (Νά γιατί μας κυβέρνησαν καί μας κυβερνούν διανοητικώς καθυστερημένα πιθήκια.) Αν αυτά εσείς τα θεωρείτε ελευθερία καί δημοκρατία, χρειάζεστε επειγόντως μακροχρόνιες διακοπές – μπορεί καί σε ίδρυμα με καταπράσινο γκαζόν στην αυλή.]

Με εξέγερση των πολιτών; με επανάσταση;

Παρεκτός του ότι ιστορικώς οι επαναστάσεις -με ελάχιστες εξαιρέσεις, πχ την εξέγερση του Σπάρτακου- ήσαν παρασκηνιακώς ελεγχόμενες (δες καί τί λένε σχετικά τα «πορδόκολλα» περί ταυτόχρονης εξεγέρσεως ανέργων σε όλη την Ευρώπη – ποιός θα τους εξεγείρει ταυτοχρόνως τους ανέργους καί πώς, αναρωτηθήκατε ποτέ; ), τον λαό δέεεεν τον βλέπω καί πολύ πρόθυμο να ξεβολευτεί καί να επαναστατήσει. Άσε που η όποια μή-ελεγχόμενη επανάσταση θα πνιγεί στο αίμα μέσα σε λίγες μέρες! (Γιατί, τί ρόλο νομίζετε παίζουν οι λάθρο, οι τζίπσυζ, ο υπόκοσμος; καθαρά έτοιμοι ανά πάσα στιγμή βοηθητικοί στρατοί σφαγέων είναι, στην υπηρεσία των κυρίως πραιτωριανών των «ισχυρών».)

Κοινώς, μή φάτε επανάσταση, έχουμε γλαρόσουπα!

«- Καί, τί λες, ρέ Εργοδότη; Δεν υπάρχει καμμία ελπίδα; Δηλαδή πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι καί να πούμε στον αγά να μας σφάξει, ν’ αγιάσουμε;»

Ξέρω καί γώ; Άμα το θέλετε, δεν σας εμποδίζω! 🙂

Αν, όμως, δεν το θέλετε, η μόνη λύση είναι να γίνουν όλα π@υτάνα. Καί τούτο μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη γενικευμένη ένοπλη φάση του Γ’ ΠΠ. Όθεν να παρακαλάτε να έρθει ο Γ’ ΠΠ όσο το δυνατόν πιό γρήγορα, κι όσο το δυνατόν πιό άγριος. Ώστε να τσακιστούν τα δεκανίκια της ανομίας: στοές, «λέσχες», κρυφά «κονκλάβια» καί τα ρέστα.

. . . . . . . . . . .

[…Δεν είμαι αφελής. Αν τσακιστούν όλ’ αυτά, κι αν κυριαρχήσουν άλλοι -όχι Δυτικοί- μετά τον πόλεμο, θα θελήσουν απλώς να επιβάλουν …τα δικά τους αντίστοιχα. (Πχ οι Κινέζοι έχουν τις διαβόητες «Τριάδες».) Συν το αντίστοιχο της δικής μας Κρυπτείας: αν λες πολλά κι ενοχλητικά, θα βρεθείς υπό το έδαφος – ενδεχομένως καί υπό την θάλασσα. (Καί σήμερα γίνεται αυτό …απ’ όλους.) (*)

Σύμφωνοι, αλλά στη βράση κολλάει το σίδερο. Εκεί, στη «βράση» πρέπει να τα δώσουμε όλα, ως Έλληνες, κι ό,τι πετύχουμε. Βλέπετε, το 1912-1920 η Ελλάς δεν απελευθέρωσε τα σκλαβωμένα εδάφη της με …ομαλές διαδικασίες. Ούτε με παρακάλια στους τότε «ισχυρούς».

(*) Ο τεκτονισμός δεν είναι απλά μιά «παραθρησκεία» (σύμφωνα με την Εκκλησία μας), ούτε μιά μάζωξη ψυχοπαθών, ούτε γραφικών γερόντων· κυρίως αποτελεί την αιχμή του δόρατος του αγγλοφώνου ιμπεριαλισμού, καί ιστορικώς απεδείχθη πολύ ισχυρό κατακτητικό εργαλείο. Πιό ισχυρό από τα κανόνια.

(Πώς, νομίζετε, κατακτήθηκε καί δέχθηκε κατοχή επί τρείς αιώνες κοτζάμ Ινδία από την αγγλίτσα; με τη «μύηση» των μαχαραγιάδων στη μασωνία. Οπότε, ο λαός τί να πεί καί τί να κάνει; Καί σήμερα, γιατί δεν τολμάει κανένας «ηγέτης» να τους τα πεί χύμα των Δυτικών; απλούστατα, επειδή είναι όλοι τους «μυημένοι». Οπότε, ο λαός τί να πεί καί τί να κάνει;)

Πράγμα που οι (πραγματικοί ή γιαλαντζή) αριστεροί επιμένουν να το κάνουν γαργάρα. (Όπως καί οι πραγματικοί ή γιαλαντζή δεξιοί.) Όσοι, δέ, σκέφτηκαν να οικειοποιηθούν αυτό το «εργαλείο» (τσάρος Παύλος Α’, Ι. Μεταξάς), το πλήρωσαν με τη ζωή τους.]

. . . . . . . . . . .

Εκτός από το να μην είμαι αφελής, δεν είμαι ούτε ανάλγητος. Φυσικά, κάθε εν όπλοις πόλεμος έχει θύματα ζωές. (Εδώ, έχει θύματα ζωές ο οικονομικός πόλεμος, ο εν όπλοις δεν θα έχει; ) Κι άλλο τόσο φυσικά, θα την πληρώσει καί αθώος κόσμος, πράγμα που δεν θα μας αρέσει καθόλου. Αλλά, τί θέλετε να γίνει;

Καί πες πως εγώ είμαι ολιγόμυαλος· τί βλέπετε εσείς πως μπορεί να γίνει, ώστε να ανατραπεί αυτή η πορεία (τουλάχιστον του έθνους των Ελλήνων) προς την Κόλαση; Στο κάτω-κάτω, αυτό το αργό βράσιμο του βατράχου, που περνάμε σήμερα, αυτή την αργή έγχυση δηλητηρίου στο είναι μας, την αποκαλείτε «ζωή»; Δεν βλέπετε πως πρόκειται γιά αργό θάνατο;

Όσο το δυνατόν πιό γρήγορα, λοιπόν. Να τελειώνουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δεν πάει άλλο.

ΤΕΛΟΣ

. . . . . . . . . . .

Υγ 1 – το αλαφρό:

Καί με τα ΜΚΔ, τί θα γίνει; Τί θα επιτρέπεται πλέον να γράφουμε;

Θα επιτρέπονται μόνον όσα δεν πειράζουν το καθεστώς. Συνταγές γιά φαγητά, γούτσου-γούτσου σε ζωάκια, λουλούδια στο μπαλκόνι, σπόρ, τέτοια πράγματα. Άντε καί τα πιό τολμηρά άτομα να στέλνουν φωτογραφίες με το περιεχόμενο του βρακιού τους στα ταίρια τους. Μέχρις εκεί, όμως. Μετά, τα αφεντικά θυμώνουν.

Υγ 2 – το απολύτως σοβαρό:

Όταν τά ‘λεγε η μή-εκλεγμένη σκατόγρια Αρκουδίτσα ( = Ούρσουλα) περί ευρωπαϊκών αξιών του …Ταλμούδ, οι περισσότεροι νόμιζαν πως κάνει πλάκα· τόσο της κόβει, δηλαδή, τόσα λέει. (Αν καί δεν ήταν θέμα να της κόβει αυτηνής· ραβασάκι διάβαζε.)

Άμ, έλα που μιλούσε απολύτως σοβαρά!…

Ποιός νομίζετε, μωρέ, ότι κάνει κουμάντο στον πλανητάκο μας; Ο σκληρός πυρήνας του Χαλδαϊκού μαύρου ιερατείου, ως κληρονόμος του κατάμαυρου (χρονικώς τελευταίου πρό καταβυθίσεως) Ατλάντειου ιερατείου, μέσω διαφόρων «μπροστινών» («λεσχών», κτλ).

Όταν, όμως, σας λέει ο γράφων ότι κάθε τι ιουδαϊκό (πχ «ΠΔ») πρέπει να φύγει κλωτσηδόν (πύξ λάξ οδάξ) έξω από τη τρέχουσα θρησκεία μας, ώστε κάποια στιγμή μετά να μπορέσουμε να βρούμε τον εαυτό μας, ως Έλληνες, τον θεωρείτε υπερβολικό!

Ξέρετε, όμως, κάτι; η «ΠΔ» μπήκε στο corpus των ιερών βιβλίων της τρέχουσας θρησκείας μας όχι με Οικουμενική Σύνοδο, αλλά με διάταγμα (με το στανιό) του «μεγάλου» Θεοδοσίου. Ο οποίος, κατά πάσα πιθανότητα, ήταν «κρύπτο». (Αν γνωρίζετε Ιστορία, θα ξέρετε καί τί κακό έκανε στους Έλληνες.) Συνεπώς, αφού η «ΠΔ» δεν ανήκει στο δόγμα, με έναν απλό νόμο (με «άρθρον μόνον») αυτό το πράγμα θα φάει σούτ εκτός Ορθοδοξίας καί θα ησυχάσουμε μία καί καλή.

Εντάξει, ο Πτολεμαίος ο Α’ λέγεται πως χρώσταγε στους ιουδαίους (οι εκστρατείες καί οι πόλεμοι κοστίζουν, γάρ), καί -προφανώς- ξεχρέωσε με το να τους αφήσει να γράψουν την «ΠΔ» στα Ελληνικά, ώστε να προπαγανδίσουν τις ιδέες τους.

[Καί όχι «μετέφρασαν», όπως λένε οι αφελείς. Την έγραψαν εξ αρχής, διότι ο πάπυρος ήταν μονοπώλιο καί πανάκριβος· μόνο μετά τους Έλληνες στην Αίγυπτο φτήνηνε. (Άειντε, μάθετε καί τίποτε!) Συνεπώς, μέχρι τότε οι ιουδαίοι απλώς είχαν μία μεταβιβαζόμενη από γενιά σε γενιά προφορική παράδοση.

Ειρήσθω ότι υπάρχει κι άλλος σοβαρός λόγος, γιά τον οποίο επιμένω ότι η «ΠΔ» γράφηκε στο ποδάρι, αλλά δεν είναι του παρόντος.]

Κι εντάξει, ο Πτολεμαίος χρώσταγε. Αλλά εμείς δεν χρωστάμε τίποτε.

Όχι καί να μας πουλάνε μυαλό η Ούρσουλα καί οι «χειριστές» της!…

. . . . . . . . . . .

Υστερόγραφο στο υστερόγραφο: δεν κρίνω τη θέση πως «- Όλες οι θρησκείες πρέπει να καταργηθούν!» (και δή, πάραυτα) ως υπερβολική / εξτρεμιστική, αλλά ως αναποτελεσματική. Είναι το ίδιο πράγμα, σα να πιάσεις τον βλάχο καί να τον πετάξεις στη θάλασσα, υπό την προτροπή: «- Ή μαθαίνεις κολύμπι, ή πνίγεσαι!» 🙂

Αφιερώνεται στην…

στον Κώστα-Ταύρο,

καί στον Πύρινο Λόγιο

α. Όνειρο

Είναι, που λέτε, κάτι πρωϊνά… Που κάποια αρχαία κατάρα σε βάζει να ξυπνάς πρίν το ξυπνητήρι, να το κλείνεις, καί να ξανακοιμάσαι! Κι εκεί που ξανακοιμάσαι…

…Γεμίζει το ονειρικό οπτικό σου πεδίο ένας εντυπωσιακός, πολυεδρικός, φωτεινός πράσινος κρύσταλλος – κάπως σαν ετούτον εδώ:

…ενώι μιά φωνή ψιθυρίζει μέσα στο κεφάλι σου πως αυτός είναι «ο κρύσταλλος της Γνώσης»! Καί πώς τον έφερε στην Κωνσταντινούπολη ο Μέγας Κωνσταντίνος από την Αθήνα, μαζί με άλλα αρχαία που κουβάλησε εκεί. (Όπως πχ το ελεφάντινο -κι όχι πλέον χρυσό, κατά το 330 μΧ- άγαλμα της θεάς Αθηνάς.)

Εκ πρώτης όψεως (κι αποτιμήσεως), τρέχα γύρευε, δηλαδή. Ονειροφαντασίες!

Ωστόσο, υπάρχει ένας μύθος, με προέλευση τους (παλαιούς) «Γνωστικούς» της Αλεξάνδρειας· που λέει πως, όταν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ κατενίκησε τον Ακατονόμαστο καί τον έριξε στην Άβυσσο, του άρπαξε έναν πράσινο πολύτιμο λίθο, που μετά τον έβαλε στην άκρη της λαβής της ρομφαίας του.

Χμ, μπορεί να «είδα» ακριβώς αυτόν τον κρύσταλλο, μπορεί καί όχι. Όμως, έχουμε καί συνέχεια:

Ο κρύσταλλος άρχισε να αιωρείται πάνω από έναν χάρτη της Κωνσταντινούπολης!… Όχι χάρτη τύπου Γκούγκλ Έρθ, αλλά Γκούγκλ Μάπς. Καί αμέσως μετά κατευθύνθηκε προς κάπου, κι άρχισε να αιωρείται στατικός πάνω από ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο της πόλης. (Δεν σκοπεύω να σας πω δημοσίως πού ακριβώς, γιά να μην ξυπνήσω την όρεξη διαφόρων κυνηγών θησαυρών, αρχαιοκαπήλων, τυμβωρύχων, πρακτόρων -που θέλουν να σβήσουν την Ιστορία, εξαφανίζοντας ευρήματα-, καί λοιπών αλητών.)

Καί μετά….

. . . . . . . . . . .

Το σκηνικό αλλάζει, καί «βλέπω» μιά σαρκοφάγο. Στη μία πλευρά, ένας άγγελος καθισμένος· γνωστό κλασικό μοτίβο με αγάλματα σε ταφικά μνημεία (δημιουργημένα από τον Κανόβα, ξέρω ‘γώ), ή όπως απεικονίζεται σε μερικές περιπτώσεις ο αρχαίος θεός Άρης (σε αρχαία αγάλματα / ανάγλυφα / νομίσματα), ή κάτι (όντως) αγγελόμορφοι νεαροί του Τσαρούχη (σε ζωγραφική αυτοί).

Ο άγγελος σκαλισμένος προς το κεφάλι του νεκρού· καί προς τα πόδια του νεκρού, σκαλισμένο το Χριστόγραμμα.

Κι ο κρύσταλλος;

Ά, ο κρύσταλλος ήταν ακουμπισμένος απάνω σ’ ένα μαρμάρινο ή χρυσελεφάντινο σκαμνάκι, εκεί δίπλα!

Ο τοίχος της αίθουσας αυτής κατέβαινε από το ταβάνι προς το πάτωμα σε καμπύλη επιφάνεια, δείγμα (μάλλον) ότι επρόκειτο γιά μία υπόγεια κρύπτη σε ναό.

Όθεν, το πολύ πρόχειρο σκίτσο το δικό μου, ακριβώς όπως «είδα» την εικόνα, φωτογραφημένο με το κινητό (αγνοήστε τη σκιά του χεριού μου – βαρυόμουν να σκανάρω, ή να καθαρίσω το παρασιτικό γκρίζο) :

Το ανέβασα στην ΤΝ, να μου το σενιάρει σε επίπεδο φωτορεαλισμού, καί ιδού το αποτέλεσμα:

Εκδοχή πρώτη (υπομονή να κατεβεί το αρχείο – είναι μεγάλο, αλλά πολύ όμορφο καί αξίζει) :

Εκδοχή δεύτερη (ξανακάντε υπομονή) :

Βέβαια, ψιλοαγνόησε τις οδηγίες μου κι άλλαξε τη γωνία θεάσεως, καθώς καί τη θέση του σκίμποδος ( = σκαμνάκι, αν έχετε διαβάσει Παπαδιαμάντη), αλλά το αποτέλεσμα είναι -θα παραδεχθήτε- εντυπωσιακό.

Τώρα, δεν γνωρίζω Ιστορία της Τέχνης τόσο καλά, σαν να την έχω σπουδάσει, αλλά νομίζω ότι η προσθήκη των γραμμάτων Α / Ω στο Χριστόγραμμα είναι μεταγενεστέρων αιώνων, καί στο όνειρο είχα την εντύπωση ότι είμαστε στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα μΧ. Δηλαδή, στο πρώϊμο Βυζάντιο. Όθεν, η πιό σωστή εκδοχή της εικόνας είναι η πρώτη.

Πάντως, το Χριστόγραμμα το είδα «σκέτο»· είμαι απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό. Ο δέ κρύσταλλος έχει πιό σωστό χρώμα στις φωτορεαλιστικές απεικονίσεις με τη σαρκοφάγο, σύμφωνα με το όνειρο: «είδα» πως ήταν πιό σκούρος, απ’ ότι η εικόνα του της ΤΝ, που παρέθεσα στην αρχή του παρόντος.

. . . . . . . . . . .

Έχει κι άλλη συνέχεια!

Η «αόρατη» φωνή ψιθύρισε ξανά μέσα στο κεφάλι μου πως ο κρύσταλλος, λίγο καιρό (άγνωστο πόσο) μετά την κηδεία, φυγαδεύτηκε (από μιά ομάδα ανθρώπων, που γνώριζε την αξία του καί τις δυνατότητές του) προς άγνωστη κατεύθυνση, γιά να μην πέσει σε κακά χέρια.

Αυτό ήταν το όνειρο.

Καί τώρα, τί;

. . . . . . . . . . .

β1. Επαλήθευση (απόπειρα) – 1

Όταν το αιθερικό μας σερβίρει τέτοιες γοητευτικές εικόνες, πάντα μα πάντα προσπαθούμε να δούμε αν είναι αληθινές.

Πώς;

Απλούστατα, συγκρίνουμε τα ονειρικά δεδομένα με τα πραγματικά διαθέσιμα: ιστορικά κείμενα, απεικονίσεις της εποχής εκείνης, ευρήματα, πορίσματα αρχαιολογικών ερευνών… Φερ’ ειπείν, αν «δούμε» σε όνειρο ότι στην Ευρώπη φορούσαν βαμβακερά ρούχα πρό του 1520 μΧ, τότε το αιθερικό μας λέει ψέμματα. Γιατί; Διότι τα βαμβακερά ρούχα ήρθαν στην Ευρώπη μετά την κατάκτηση του Μεξικού από τους Ισπανούς, επειδή το βαμβάκι το χρησιμοποιούσαν οι Αζτέκοι, από τους οποίους το πήραν οι Ισπανοί· στην Ευρώπη ήταν άγνωστο μέχρι τότε.

[Ναί, ακριβώς, τα μακώ μπλουζάκια που φοράμε σήμερα είναι εφεύρεση των Αζτέκων, που τα φορούσαν κάτω από τις θωρακικές πανοπλίες τους, γιά να μην τρίβει το δέρμα τους το υλικό της πανοπλίας.]

Λοιπόν, εδώ, κατόπιν εκτεταμένης έρευνας με τη βοήθεια της ΤΝ (τεμπελοδουλειά, αλλά κόψαμε δρόμο καί χρόνο), το πλησιέστερο (στο όνειρό μας) εύρημα είναι η σαρκοφάγος του Σαριγκιουζέλ, ανακαλυφθείσα το 1933 κοντά στο μέρος, όπου άλλοτε βρισκόταν η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων. (Πάτε στον σύνδεσμο, να δήτε φωτογραφία της σαρκοφάγου.)

Γιατί ονομάστηκε έτσι αυτή η εκκλησία; επειδή (λέγεται πως) ο Μ. Κωνσταντίνος έβαλε δίπλα στην σαρκοφάγο του στην κρύπτη άλλες δώδεκα άδειες σαρκοφάγους, προκειμένου να υποδεχθούν τα λείψανα των δώδεκα Αποστόλων, αν κάποτε κατόρθωνε να τα συγκεντρώσει. Δεν ξέρω τί κατάφερε να μαζέψει από τέτοια λείψανα, πάντως σ’ αυτήν την εκκλησία θαβόντουσαν όλοι οι αυτοκράτορες του Βυζαντίου, μέχρις ότου αυτή κατεστράφη από τους Οθωμανούς το 1453. Στο μεταξύ, αρκετές σαρκοφάγοι κατεστράφησαν από Σταυροφόρους καί Οθωμανούς, τα δε λείψανα των αυτοκρατόρων πετάχτηκαν στους δρόμους. Αρκετές, όμως διατηρήθηκαν μέχρι τις ημέρες μας, καί εκτίθενται κυρίως έξω από σύγχρονα μουσεία της Πόλης.

. . . . . . . . . . .

Τώρα, ήδη θα έχετε διαπιστώσει πως η σαρκοφάγος του Σαριγκιουζέλ διαφέρει απ’ αυτή που «είδα», καί γιά την οποία, όμως, είμαι περισσότερο από σίγουρος. Ωστόσο, δεν αποκλείω καί το να μην «είδα» επακριβώς την πάλαι πραγματικότητα, κι η ψυχική μου όραση να θέλει βελτίωση.

Κι εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι!

Η σαρκοφάγος του Σαριγκιουζέλ, ενώι περιλαμβάνει αγγέλους (όχι έναν) ιπτάμενους (όχι καθιστούς) και Χριστόγραμμα (σκέτο), ενώι είναι «πρωτοπόρο» δείγμα χριστιανικής τέχνης, αποδίδεται ως η σαρκοφάγος της μίας κόρης του Θεοδοσίου του Μεγάλου, της Αιλίας Πουλχερίας, που -σύμφωνα με κάποιες πηγές- πέθανε σε ηλικία επτά (7) ετών. Οπότε, αιτιολογείται επαρκώς η εικόνα που «είδα» – αν (προ)υποθέσουμε τα εξής:

Ο κρύσταλλος, από τα χρόνια του Μ. Κωνσταντίνου, τριγυρνούσε στο παλάτι ως απόκτημα. Όμως,

• δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως κόσμημα, διότι παραήταν μεγάλος (ήταν περίπου σε μέγεθος γροθιάς ανδρός),
• δεν τους πήγαινε καρδιά να τον κόψουν σε μικρότερα κομμάτια,
• δεν ήθελαν να τον κόψουν, διότι έψαχναν να βρούν γιά ποιό λόγο τον έφερε στην Πόλη ο Μ. Κωνσταντίνος (σοφώς ποιών, δεν τον είχε ανακοινώσει, ακόμη κι αν τον ήξερε),
• αν ο κρύσταλλος έκανε κάποια δουλειά, δεν είχαν βρεί τον τρόπο να τον «ενεργοποιήσουν» (ούτε κάν τον υποψιαζόντουσαν * ),

κι έτσι…

…τον άφησαν σαν παιχνίδι στα χέρια της μικρής Πουλχερίας, που το παιδάκι προφανώς είχε εντυπωσιαστεί. Τελικά, τον έθαψαν μαζί της.

[ * Μιά εσωτερική φωνή μου λέει ότι ο Μ. Κωνσταντίνος τον πήρε από κάπου μέσα από τον Παρθενώνα, ή το Ερεχθείον, καί οτι ο κρύσταλλος αυτός είναι ένα μνημοστοιχείο με τρομερές πληροφορίες καταγεγραμμένες μέσα του. Ενδεχομένως περιλαμβάνει όλη την Ιστορία από την αρχή της ανθρωπογενέσεως!… αν καί, ακόμη καί στην αρχαιότητα, το πιθανώτερο είναι να είχε ήδη χαθεί ο τρόπος να τον «αναγιγνώσκουν».

Ποιός να ξέρει!… Θυμίζει τα αντίστοιχα κρυστάλλινα κρανία των Μάγιας, τα οποία κάποιοι άνθρωποι τα βλέπουν ως απλά κρύσταλλα, κι άλλοι βλέπουν μέσα τους εικόνες, σαν σε κινηματογράφο. Σάμπως ανακαλύφθηκαν μέχρι σήμερα οι «ιερές δέλτοι» από το άδυτον του ναού των Δελφών, που τις αναφέρει ο Πλούταρχος; Ή, μήπως, ξέρουμε τί μορφή είχαν; (Καταλαβαίνετε πως εννοώ όχι πάπυρο, αλλά κάποιο πολύ προχωρημένο τεχνολογικώς καταγραφικό σώμα, κατάλοιπο του μακρυνού παρελθόντος – έναν άλλον κρύσταλλο, ας πούμε.)

Εν πάσει περιπτώσει, εσείς μην ακούτε οπωσδήποτε εμένα· ψάξτε τη δική σας αλήθεια.]

Όμως, κάποια ομάδα ανθρώπων, που γνώριζε (ή υποψιαζόταν) κάτι παραπάνω, φοβήθηκε μην παραπέσει ο κρύσταλλος, καί λίγο μετά την κηδεία τον φυγάδευσαν προς άγνωστη κατεύθυνση. Βλέπετε, οι καιροί εκείνοι ήσαν όντως πολύ ταραγμένοι:

• Ο μέν Θεοδόσιος δεν ήταν καί τόσο καλό παιδί (κατά τη γνωμάρα μου ήταν ένα «κρύπτο» σίχαμα), γι’ αυτό καί έφερε βαρβάρους που κατέσφαξαν τους Έλληνες – καί γκρέμισε τα αρχαία ιερά μας.
• Ο δέ ασταθής Ιουλιανός, αργότερα, καθοδηγούμενος από βαπτισμένο ιουδαίο (αν δεν κάνω λάθος), προσπάθησε να τα κάνει όλα ώπα!, με άγνωστο τελικό αποτέλεσμα, αν ζούσε.
• Καί ποιός ξέρει τί άλλες αναταραχές θα έφερνε ο κάθε απίθανος, που η κακή τύχη θα τον ανέβαζε στον αυτοκρατορικό θρόνο. Βλέπετε, το ανατολικό Ρωμαϊκό κράτος βρισκόταν ακόμη εν τώι γεννάσθαι, δεν είχε παγιωθεί, καί κανένας δεν ήξερε με σιγουριά προς τα πού θα πήγαινε η δουλειά.

[Πράγματι, οι ιστορικές αλλαγές καταστάσεως των κοινωνιών δεν τελειώνουν σε μιά μέρα· χρειάζονται έως καί αιώνες, γιά να περαιωθούν.]

. . . . . . . . . . .

Παραπάνω μιλήσαμε γιά μιά ομάδα ανθρώπων, που φυγάδευσε τον κρύσταλλο. Ποιά άτομα μπορεί να ήταν αυτά, όμως;

Χμ, πάλι διαισθητικώς μιλώντας, μέλη της ήταν οι …Δύο Ιεράρχες, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός καί ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος – που σίγουρα σκάμπαζαν κάτι παραπάνω από τους κοινούς θνητούς της εποχής τους. (Καί, γιατί όχι, κι απ’ τους σημερινούς καταλάβαιναν περισσότερα! 🙂 )

Γιατί, όμως, δύο κι όχι τρείς; Απλούστατα, διότι ο Μέγας Βασίλειος πέθανε τη χρονιά, που γεννήθηκε η Αιλία Πουλχερία (το 379 μΧ), άρα δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει στην ομάδα των «φυλάκων», που φυγάδευσαν τον κρύσταλλο.

Πάντως, το πολύ ενδιαφέρον (αν καί λιγάκι εξτρεμιστικό) συμπέρασμα είναι πως αυτές οι ιστορικές φυσιογνωμίες μάλλον έκρυβαν πολλά περισσότερα, απ όσα φανερώνει η επίσημη ιστοριογραφία. Δηλαδή, προφανώς δεν ήσαν μονάχα τίποτε αξιοσέβαστα ιερωμένα γεροντάκια, που έψελναν όλη μέρα – κι όταν δεν έψελναν καί δεν έκαναν κήρυγμα, συνέγραφαν συγγράμματα! Ήξεραν κι άλλα κόλπα! 😉 (Καί λογικώς πως.)

. . . . . . . . . . .

β2. Επαλήθευση (απόπειρα) – 2

Υπάρχει, βέβαια, καί το ενδεχόμενο να «είδα» απολύτως σωστά, καί η σαρκοφάγος να μην ήταν η της μικρής Πουλχερίας. Αλλά να ήταν μία από τις ήδη κατεστραμμένες, οπότε καί τα όσα αφηγήθηκα να είναι τελείως ανεδαφικά.

Βέβαια, δεν χάθηκαν τα πάντα: υπάρχει σοβαρός / στιβαρός τρόπος, να επιβεβαιώσουμε πού κολλάει ένα τόσο ρεαλιστικό όνειρο: στα Μαθηματικά ονομάζεται «εγκιβωτισμός». Παναπεί:

• να πλακωθούμε στις μελέτες όσων πληροφοριών υπάρχουν γιά την εποχή,
• να διαπιστώσουμε πού υπάρχουν κενά,
• να κάνουμε δοκιμές ποιό κενό μπορεί να γεμίσει με την παρούσα ονειρική «ψηφίδα» μας,
• καί ν’ αποφανθούμε τελεσιδίκως ότι η ψηφίδα μας κολλάει στο συγκεκριμένο κενό, καί σε κανένα άλλο.

Κι έτσι, θα βρίσκαμε επακριβώς περί ποίου προσώπου επρόκειτο· τα υπόλοιπα θα μας τα έλεγε η Ιστορία.

Ξέρετε, δεν πρωτοτυπώ: πρόκειται ακριβώς γιά τη μέθοδο, με την οποία ανακαλύφθηκε ο τάφος του Τουταγχαμών. Τους έμενε να ανασκάψουν μιά σχετικώς μικρή έκταση, ο τάφος έπρεπε να ήταν «κάπου εκεί», αποκλειόταν να βρίσκεται «κάπου αλλού»… καί τελικά τον βρήκαν, αν καί τους έβγαλε την πίστη μέχρι να τον βρούν, η δέ προσπάθεια κόντεψε να τους χρεωκοπήσει.

Επίσης, πρόκειται επακριβώς γιά τη μέθοδο, με την οποία συμπληρώθηκε ο Περιοδικός Πίνακας των στοιχείων.

Δυστυχώς, όμως, ώ ‘γαθοί, η αφεντιά μου δεν διαθέτει χρηματοδότες πίσω της· καί, δυστυχώς, δεν διαθέτει ούτε το ισοδύναμο του χρήματος, τον (ελεύθερο) χρόνο…

. . . . . . . . . . .

β3. Επαλήθευση (απόπειρα) – 3

Ακολούθησε διαδικτυακή συνομιλία με τον κατ’ εξοχήν ειδικό επί της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας καί ταυτόχρονα κατ’ εξοχήν προσβάσιμο στην αφεντιά μου, τον Πύρινο Λόγιο, στον οποίο εξετέθη λεπτομερώς η περιγραφή.

Η απάντησή του ήταν πως, ναί μέν, στο Βυζάντιο υπήρχε ολόκληρο πακέτο πληροφοριών γιά κρυστάλλους, αλλά πακέτο που πλησιάζει μάλλον πιό κοντά στο φολκλόρ, παρά σε επίσημη ιστοριογραφία. Κι αν δεν με απατά η μνήμη μου, μου είπε πως δεν υπάρχουν (σοβαρά) συγγράμματα ειδικά επάνω σ’ αυτό το θέμα. Ωστόσο, δεν απέκλεισε το ότι πράγματι, μιά τέτοια ιστορία μπορεί να έλαβε χώραν.

Άρα, είμαστε σε καλό δρόμο, αν κι ακόμη ανεπιβεβαίωτο.

…Βλέπετε, θυμήθηκα καί το πανάρχαιο θρησκευτικό έθιμο, που αντέγραψαν καί οι δικές μας εκκλησίες – καί μάλλον το τηρούσαν μέχρι πρό τινος, δεν ξέρω γιά σήμερα: σε κάθε Κυριακή, ή γιορτή αγίου, τοποθετούσαν κάποιον κρύσταλλο επάνω στο Ευαγγέλιο της Αγίας Τράπεζας, ώστε οι ακτίνες του ανατέλλοντος Ηλίου (περνώντας από τα μικρά παράθυρα του ιερού) να πέφτουν επάνω του σε συγκεκριμένη ώρα καί συγκεκριμένο «στιγμιότυπο» της θείας λειτουργίας, καί να τον «φορτίζουν».

. . . . . . . . . . .

γ. Επιστροφή στο σήμερα

Γιατί, όμως, όλ’ αυτά; Τί νόημα έχει ένα (έστω, αληθοφανές καί σοβαροφανές) όνειρο με κρύσταλλο, ή μή κρύσταλλο, ή κουδουνίστρα γιά μωρά, ή ξεχαρβαλωμένο Ντάτσουν με πατάτες, ξέρω ‘γώ;

Καλοί μου συν-Έλληνες, έχουμε πεί κατ’ επανάληψιν ότι δεν είμαστε μόνοι μας· είμαστε μέλη ενός αοράτου δικτύου, καθοδηγούμενου «άνωθεν». Οπότε, κάθε κομματάκι πληροφορίας που έρχεται στον καθένα μας, είναι σαν μιά ψηφίδα σε μιά μεγάλη εικόνα. Κάπου θα φανεί χρήσιμο, κάποια στιγμή!

Κι έτσι, στη συνέχεια της ιστορίας μας (καί σε προσωπικό επίπεδο) δέχθηκα μιά σειρά μηνυμάτων, που μου ζήτησαν να ενημερώσω σχετικώς ένα πολύ αγαπητό φιλαράκι. Το οποίο, λέει, έχει σχέση που δεν φαντάζομαι με τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο!… στην εποχή του οποίου (εμμέσως πλήν σαφώς) ξανασκάει μύτη στην επιφάνεια ο κρύσταλλος γιά κάποια …τέρμινα!

Ειλικρινά, δεν ξέρω τί σχέση είχε (αν είχε) με τον πράσινο κρύσταλλο ο λόγιος αυτός αυτοκράτωρ· δεν έχω ουδέ κάν ονειρική επιβεβαίωση. Ό,τι «είδα» καί κατάλαβα, σας το αφηγήθηκα ήδη!

Πάντως, υποψιάζομαι ότι η συνέχεια θ’ αποδειχθεί άκρως ενδιαφέρουσα!

ΤΕΛΟΣ

. . . . . . . . . . .

Υγ: Τα τελευταία χρόνια, καί ειδικά πρό οικονομικής κρίσεως, που ο κόσμος είχε λεφτά γιά πέταμα, κυκλοφόρησαν πολλά βιβλία μυστηρίου, με το ίδιο κι απαράλλαχτο μοτίβο: κάποιο αρχαίο μυστικό, που κατά τύχη το ανακαλύπτουν οι καλοί του μυθιστορήματος, αλλά τους κυνηγάνε οι κακοί, κτλ κτλ. Ατλαντίδα, αρχαία Αίγυπτος, αρχαία Ελλάδα, Βυζάντιο, ο μέγας Ναπολέων… καί γιά τους πιό ψαγμένους συγγραφίσκους του είδους, συμμετέχουν καί σούφηδες, Ινδοί ασκητές, καί λοιποί τριτοκοσμικοί.

Βέβαια, όλοι αυτοί (όντες μάλλον μασωνοκινούμενοι) αποφεύγουν όπως ο Ακατονόμαστος το λιβάνι να γράψουν τις λέξεις «Χαλδαϊκό μαύρο ιερατείο»· αλλά ‘ντάξ’, δεν θα τα χαλάσουμε κιόλας! 🙂

Ωστόσο, γι’ ακόμη μία φορά η πραγματικότητα αποδεικνύεται ισχυρώτερη καί πολυπλοκώτερη της φαντασίας!… Κι έτσι καί βρω χρόνο να γράψω -σε έκταση βιβλίου- μιά τέτοια ιστορία, σαν αυτήν που διαβάσατε παραπάνω, θα τους φύγει το καφάσιον, των συγγραφίσκων! 🙂

Να πω ότι η τεχνολογία γιά την κατασκευή τέτοιων κρυστάλλων είναι πανάρχαιη, πολύ πρό Κατακλυσμού (καί ακόμη ανέφικτη με τα σημερινά τεχνολογικά δεδομένα) ; Δεν το λέω, το καταλάβατε ήδη. Εάν, τώρα, η πάλη του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τον Ακατονόμαστο (πράσινος λίθος – θυμάστε τί λέγαμε παραπάνω; ) συμβολίζει την πτώση του Φαέθωνα, καταλαβαίνετε γιά πόσο παλιά υπερτεχνολογία μιλάμε!

[Γιά την έκρηξη του πλανήτη Φαέθωνα, έχουμε ακριβή χρονολόγηση: 3,200,000 (ολογράφως, τρία εκατομμύρια διακόσιες χιλιάδες χρόνια) πρίν την εποχή μας. Πώς το ξέρουμε; από φασματοσκοπικά δεδομένα του νερού των ωκεανών του Φαέθωνα, που έσκασε επάνω στους δορυφόρους του Δία. Καί, τη στιγμή που η Μυθολογία μας λέει πως τότε ζούσαν άνθρωποι, που παρατήρησαν έντρομοι το φαινόμενο, καταλαβαίνετε ότι τέτοιες υποθέσεις δεν είναι τελείως ανεδαφικές.]