froukje's weblog

‘Joanna’ van de Britse folkrockmuzikant Jon Allan.

Een lief liedje vol warmte: Op naar het geluk, naar plekken die nog niet opgeëist zijn, vrijheid. De woorden van Allen nemen je mee op reis en de zon krijg je er gratis bij. ‘We’ll train our feet to follow, the footprints of our dreams’. 

Aan de haak
Op Instagram zag ik dat Wolvega Bloeit bijeenkomsten organiseert om samen te gaan haken. Onder begeleiding van Adinda Zoutman. Doel: Samen bloemen haken die dan een plek krijgen in Wolvega tijdens de bloei-week.

In 2019 volgde ik al eens een workshop bij haar. Hier een blogje erover. Het werk van Adinda kenmerkt zich als zeer kleurrijk. Ik vind haar stijl echt zo leuk! Dus ik hoefde er niet lang over na te denken om me op te geven.

Dit was al de 2e workshop van de 4. De eerste keer waren er 12 deelnemers, nu 30! Ik haakte nu voor het eerst aan.

Het was een volle boel maar hé, er passen veel makke schapen hakende dames in een ‘hok’. Het was eigenlijk meer een haakbijeenkomst dan workshop.

Alle dames haakten er lustig op los. De één gaf instructie aan de ander en ook Adinda gaf tips & trucks. We gingen allemaal aan de slag om van garen fleurige bloemen te maken.

Ik heb wel enigszins ervaring met haken maar ik had nog wel wat moeite om de haakschema’s te lezen. Gelukkig had mijn buurvrouw goede uitleg-skills (en geduld).

De eerste madeliefjes zijn door mij gehaakt, inclusief een steeltje met zo’n spleetje waar we ook in het echt de madeliefjes mee aan elkaar rijgen.

(foto’s hierboven: werkstukken van Adinda die ze had mee genomen)

(foto hierboven: grappig om mezelf terug te zien op Instagram)

Ik kwam er zo vrolijk vandaan dat ik me gelijk ook weer op heb gegeven voor de 3e bijeenkomst.

Samen haken verbind en dat voel je echt zo’n middag!

Verbinding
We kunnen niet alleen voor onszelf leven. Duizenden onzichtbare draden verbinden ons met de mensen om ons heen. Herman Melville.

Routine
Je herkent dat vast wel, je gaat op vakantie en na een aantal nachten hoef je minder na te denken.

Je vindt je draai: je weet waar alles ligt wat je heb meegenomen en je krijgt (weer) een vertrouwd gevoel in de dagelijkse dingen die je zoal doet wanneer je op reis bent. Zoals het koffiezetten, ontbijtje of je naar-bed-gaan ritueel. Er ontstaat zo, na een paar dagen een soort van (vakantie)-routine.

Routines zijn een manier waarop het brein efficiënt omgaat met terugkerende taken. Door herhaling worden neurale brein-verbindingen sterker en gaan de handelingen steeds automatischer.

Denk aan autorijden. Het gaat dan zo automatisch dat ik onder het autorijden een gesprek kan voeren. Omdat het paadje ‘autorijden’ zo is ingesleten in dat brein.

Maar ook je dagelijkse dingen, de steeds repeterende invulling van je dag. Met routines bespaar je mentale energie en maak je ruimte vrij voor creativiteit en complexe beslissingen.

De hersenen verbruiken ongeveer 20 % * van de energie van ons lichaam, terwijl de hersenen an sich maar 2% van het lichaamgewicht uitmaken! Dit verklaart ook waarom je je bij mentale onbalans zo intens moe & energieloos kunt voelen.

Ik hou van routines. Zo loop ik ’s morgens altijd zelfde rondje in het bos. Ik hoef dan niet te bedenken welke afslag ik neem.

Zo hoef ik ’s ochtends niet meteen te bedenken wat ik aan zal trekken want dat kost meer energie dan dat de kleding al klaarligt volgens een vaste routine. Wanneer ik elke dag omstreeks dezelfde tijd kook, eet en opruim , dan is dat een routine waar ik ook niet over na hoef te denken.

Mijn dagelijkse-dag zit zo boordevol routines, is dat saai? Nee, zeker niet! Zo hou ik namelijk energie over voor ‘live-a-littlelen’.

Buiten-de-deur-breitje
Ik heb een paar sokken af.

Het is een wolletje van LangYarns in de serie Footprints Wool Addicts, kleur 3735. Het is een sokkengaren met 45% katoen, 42% wol en 13% polyamide.

Ik zette ze op tijdens onze reis in juni. Het ging overal mee naar toe.

Zo zat ik in de wachtkamer te breien, want ook deze keer moest ik meer dan een uur wachten op de oogarts.

Maar hey, de sok schoot lekker op. Zo heb elk nadeel zijn voordeel.

De hak heb ik gebreid met een verstevigde hielflap (of in het Engels een slip stitch heel) dit om de sok extra sterk te maken, maar de pasvorm verbeterd er ook door.

Zo doe ik dat:
Goede kant (rechter toer): Brei 1 steek recht, haal 1 steek averecht af (met de draad achter het werk). Herhaal dit tot het einde.
Verkeerde kant (averechte toer): Brei alle steken averecht. De verspringende steken zorgen bovendien voor een mooi reliëf

Dit paar is voor dochterlief.

Naaldjes 2.25 mm, 64 steekjes. Boord 10 toer, been 60 toer en voet tot teen 60 toer. Hollandse Hiel. En ze was er blij mee.

Vijf
Ons prinsje was jarig en 5 jaar geworden.

Hieperdepiep: HOERA!

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

‘One day’ is een liedje van The Lasses. Ik deelde al eerder liedjes van deze dames. Ze schrijven en zingen in de Ierse en Schotse folk traditie. Dit is een liedje over hoop op het weerzien van je geliefde.

Hoop is ook het verlangen naar een betere dag. Het leven is niet altijd eenvoudig maar moeilijke tijden hebben zeker niet het laatste woord. Er breekt altijd weer een nieuwe dag aan.

Blogjubileum
Op 4 oktober 2011 plaatste ik het eerste blogje op mijn WordPress-account. Daarvoor had ik sinds 2006 een blog via Web-log. Dat platvorm ging ter ziele met alle content erbij.

Dat betekent dat ik binnenkort al 20 jaar blog! Ik ga dat op passende wijze vieren. maar daarover later in het jaar meer.

Bijzonder is het wel dat mijn blog in al die jaren eigenlijk hetzelfde bleef. Terwijl ikzelf de afgelopen 20 jaar door veel verschillende life-events ben gegaan. Zoals in ieder mensenleven volgden de vele prachtige episodes en fijne gebeurtenissen elkaar af met ook wel verdrietige periodes & zorgelijke tijden. Maar op de achtergrond ging mijn blog toch altijd door, als een rode draad.

Aanvankelijk was (en is) mijn blog handwerk-gerelateerd. Ikzelf vind het heel inspirerend om blogjes van andere handwerksters te lezen. Met dat in het achterhoofd dacht ik dat het misschien ook wel leuk zou zijn als ikzelf over mijn handwerkjes zou gaan bloggen, and the rest is history.

Het bleef niet bij bloggen over handwerken, al snel was er plaats voor muziek, natuur, hier en daar een boek of wat levensfilosofie. Dingen die me op dat moment dwars zitten of waar ik enthousiast over ben. Want waar het hart vol van is typen de handen van over.

Ik kan wel zeggen dat ik een consistente blogger ben, ongeacht hoe mijn leven er op bepaalde momenten ook uitzag. De regelmaat van publiceren, de inhoud, de lay-out zijn hetzelfde en zelfs de naam bestaat al sinds die eerste blog. En nog steeds blog ik graag,

(foto: ik hou zo van die mooie Hollandse luchten)

Zwart breitje
Begin van het jaar breidde ik een zwarte spencer. Het was een uitdaging: zwart breien is alsof je het donker zit te breien. Toen was het januari, dus veel tijd bij lamplicht, niet echt handig met zwart garen. Maar het kwam goed.

Anyhow, ik draag graag zwart. Echter, ik heb maar 1 zwart vestje, nog van mijn moeder geweest. Na jaren intensief gebruik heeft het zijn beste tijd echt wel gehad.

Het is door het wassen te wijd geworden en de mouwen dan weer te kort. Maar ik ben er zo aan gehecht. Mijn moeder droeg het ook al veel en ik dus ook. Anyhow: eigenlijk zou een nieuw zwart vest geen overbodige luxe zijn in mijn garderobe.

En wat zag ik? Drops had sale! En de trouwe lezers van mijn blog weten dat ik buitengewoon gevoelig ben voor ‘-30%’! Zo kon het gebeuren dat er 18 bollen Drops Karisma in mijn virtuele winkelmandje bij de Hobbydoos vielen.

Doel: jawel, een zwart vest breien. Ik kon natuurlijk kiezen om een gewoon recht-toe-recht-aan vest te breien. Maar waarom makkelijk doen wanneer het ook moeilijk kan: dus ik koos voor kabels: het patroon ‘Snowbound Romance Cardigan‘.

Of de kabels nu zo goed uitkomen met zwart garen is even afwachten.

Het is handig om, nu de dagen lang zijn en de winter nog een tijdje op zich laat wachten alvast dit vest te breien.

De halsboord is inmiddels gebreid. Zo ook de verkorte toeren, die overigens niet in het patroon staan maar ik omwille van de pasvorm toch heb toegevoegd. Ook de eerste kabels zijn een feit.

Bij daglicht is dit zwarte breiwerk best goed te doen. Wordt vervolgd.

(foto: braambloesem)

Kleindochter
De jongste telg is ook al baby-af: onze lieve kleindochter alweer 1 jaar! Time flies!

Een vogeltje

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

Een klein liedje, gezongen door Yanti Niels, met een prachtige boodschap: Je hebt geen grote successen nodig om je goed te voelen.

Dingen zoals je ochtend koffietje, dat ene liedje horen of gewoon een vriendelijk woord kunnen al genoeg zijn om je leven mooi te maken. Gewoon de eenvoudige vreugdes, kleine momenten die je hart een beetje blijer maken.

Het liedje is als een soort herinnering om aandacht te hebben voor alles wat er al is, in plaats van alleen te wachten op iets groots. En weet, geluk zit in de kleine dingen!

(foto: borduurwerkje wat mijn moeder ooit maakte)

Vilten
Op het breicafé hadden we het over vilten. Dit is een techniek waarbij je losse ongesponnen wol bewerkt zodat de vezels in elkaar vast gaan zitten als één stevige dichte stof.

Eigenlijk zijn er 2 verschillende manieren:
* Nat vilten, daarbij gebruik je zeep, water en wrijving om de wolvezel tot een stof te maken. Dit gebruik je meestal om plat-vilt te maken, zoals een lap, tas of hoed.

(foto: olijfoliezeep)

* Naald vilten ook wel droog vilten. Dit is een techniek waarbij je de wol vervilt met behulp van een speciale viltnaald. Deze naald heeft kleine weerhaakjes. Wanneer je ermee in de wol prikt, haken de vezels zich in elkaar. Zo kan je als het ware boetseren met wol.

Aangestoken door het gesprekje erover heb ik het jutte kussentje, de naalden en wol er weer eens bij gepakt.

Plan: een klein muisje maken. Ik had een framepje van chenille draad gemaakt en er wol omheen gewikkeld. Daar geen foto’s van.

Met veel prikken ontstond er een figuurtje. Een paar oortjes erop, oogjes en het beestje was klaar.

Wanneer je zo aan het vormen bent is het net alsof je een levend muisje in handen hebt. Zo grappig.

Jan had een oude wekker voor mij gesloopt zodat ik het muisje erin kon leggen.

Natuurlijk met een fijn dekentje over het slapende beestje.

Zo’n tafereeltje had ik eens ergens gezien, zo leuk.

Sokken stoppen
Ik heb een hele trouwe fan, niet voor mij als persoon hoor, maar deze fan is fan van mijn sokken: Jan zijn vader. Het hele jaar rond draagt mijn schoonvader alleen de door mij gebreide sokken.

Begin januari 2014 kreeg ik verkering met buurJan. Die zomer breide ik al het eerste paar voor mijn schoonvader. Ik ben inmiddels de tel kwijt geraakt.

Zo nu en dan komt er een paar sokken weer terug op het honk, dan zitten er gaatjes in.

Ik stop de sokken, zo vaak als dat kan, tot ze op de draad versleten zijn. Pa gaat trouwens heel zorgvuldig met de sokken om. Hij wast ze op de handwas. En dat zie je ook duidelijk (zie bovenste foto). Na jaren intensief dragen zien ze er nog super netjes uit!

Ik word er altijd blij van:
1. dat Pa de sokken met zoveel plezier draagt & dat hij met zoveel zorg de sokken wast.
2. zo duurzaam zelf gebreide sokken zijn, gewoon omdat ze zo lang mee gaan.
3. en, dat ik door het stoppen van die sokken er weer voor zorg dat ze nog een ronde meegaan.

Dat paar met die rode hak is al van 2023, het bruine paar van 2025. En geloof me, ze worden heul veul gedragen.

Waarbij Jan en bij mij de gaten meestal op de tenen vallen heeft Pa de gaatjes onder de hak. Ik gebruik voor het stoppen een stop-paddestoel, een scherpe lange naald, schaartje en meestal heb ik wel een restje van het originele garen.

Ik stop de gaatjes door met een draadje door de steekjes te weven. Probeer het zo netjes mogelijk te doen. Die nieuwe draadjes/steekjes voegen zich dan wel weer in die hak, het ‘vervilt’ dan mee als extra stevigheid.

Dorpsfeest
In 1928 werd er hier in Olpae de Vereniging Voor Volksvermaak opgericht. Doel, heel verrassend: het organiseren van vermaak voor het volk. Zoals muziekavonden, het paasvuur maar ook de dorpsfeesten.

Die feesten duren 3 dagen en er is voor iedere dorpsbewoner wel iets leuks te doen. Zo is er volleybal, jeu de boules, kindervertier, een puzzeltocht, slingeraap over het water en er werd zelfs een kerkdienst in de tent gehouden. Elke avond is er een band en wordt er flink gedanst.

(foto: De kerkdienst werd begeleid door een aantal blazers van Euphonia Wolvega, prachtig!)

Een volle week van opbouwen, vervolgens feesten en dan weer afbreken. Het is veel werk voor de organisatie en alle vrijwilligers (een dikke shout out!).

Jan hielp ook mee. Er is genoeg te doen waarbij niet bij getild hoefde te worden (want: scheurtje wervelkolom) dus dat ging prima. Zo met elkaar de klus klaren geeft altijd een goed gevoel.

(foto: even een foto van ‘feestende familieleden’ voor de familiegroeps-app 😉 )

Dit jaar mocht ik invallen bij een bardienst. In de horeca heb ik 0 ervaring, maar in een team dat dat wél heeft werd ik gemakkelijk opgenomen en ingewerkt.

En geloof me, het is hard werken zo’n avond. Van half 8 tot 1 uur ’s nachts vol aan de bak. Maar o, ik vond het echt zo leuk! Wie weet mag ik volgend jaar weer helpen.

Winter is coming knit faster

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

Helplessly Hoping, een liedje geschreven door Stephen Stills (ja, die van Cosby, Stills & Nash) met veel emotioneel gedoe in de tekst.

Daar ga ik verder niet op in, al die woordspelingen met diepere betekenissen. Ik vind de samenzang gewoon zo mooi. Dat dus.

Buiten-de-deur-breitje
Dat is een werkje wat klein is, dat dus makkelijk in mijn tas mee kan. Ook mag het niet te ingewikkeld zijn, je moet zonder veel moeite zo wat steekjes kunnen breien.

Voor onderweg, in de wachtkamer of tijdens het oppassen.

(foto: knitting on the road)

Een buiten-de-deur-breitje dat is voor mij met stip op één: ‘vanille-socks’ want zo noem je recht-toe-recht-aan sokken. Zonder ingewikkeld patroon of moeilijke constructie.

(foto: koffie drinken met kleindochter Ninte)

De naam komt van vanille-ijs: de smaak is simpel, klassiek en zonder toeters en bellen. Gewoon een populaire smaak. Zo ook dus die vanille-sokken.

(foto: Ninte leest zelf haar boekje, terwijl oma een paar steekjes breit)

Mijn recht-toe-recht-aan sokken hebben een  standaardrecept: het patroon ken ik uit het hoofd. Dat wil niet zeggen dat het altijd goed gaat hoor!

(foto: de Hollandse Hiel: de kleine hiel zat hier niet in het midden…)

Mijn eerste paar sokken breide ik in 2006. Terwijl ik al sinds mijn 14 jaar brei, leek me sokkenbreien moeilijk.

(foto: sokken voor mijn schoonvader, een bolletje Regia Vintage Color, 2.25 mm naaldjes, 64 steekjes)

Aangemoedigd door de leuke zelfstrepende sokkenwolletjes, die toen op de markt kwamen, waagde ik me aan sokken.

Lang leve de uitleg, stap voor stap van de site van Wolhalla. Inmiddels heb ik al 229 paar sokken gebreid!

(foto: en natuurlijk gaan Ninte en ik ook samen even beestjes spotten!)

Hoi!
In een klein dorp groet je mensen niet alleen omdat je ze kent, maar ook als een klein gebaar van: ‘Ik zie je, je hoort erbij.’ Een simpel ‘hoi’ is eigenlijk een mini-bevestiging van de gemeenschap.

In de stad zijn er veel meer onbekenden, waardoor mensen vaker anoniem blijven. Dat betekent niet: ‘ik negeer je’, maar eerder: ‘we geven elkaar de ruimte.’

Als je iedereen zou groeten die je in de stad tegenkomt, ben je misschien langer bezig met hallo zeggen dan met waar je naartoe gaat.

In mijn natuurlijke habitat begroet ik altijd alles wat ademt. Een wandelaar onderweg, een poes soezend in de zon, de paardjes in de weide.

Ik zag onderstaande foto op Instagram, neem me niet kwalijk, ik weet de bron niet meer. Maar hey, zo voelt het precies voor mij! Nou ja, dat dus ook!

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

‘Bitches’ van de Amerikaanse zangeres & liedjes schrijfster Kassi Asthon. Ik hou wel van wat country op zijn tijd. Een geweldige tekst ook. Alhoewel ik me er niet in kan herkennen: ik ben van alles maar echt, ik ben geen bitch. En mijn moeder en oma’s evenmin trouwens.

Still knitting socks
Mijn lieve nichtje ging trouwen met haar prins in maatpak. Op hun uitnodiging stonden ook kleuren ter inspiratie voor de feestkledij.

Die kleuren koos ik om sokken mee te breien.

De bolletjes zijn van Durable, de Socqs. Kleuren: 402, 405 cypress, 227, 211 peach, 225 vintage pink, 289 blue grey, 321 navy.

Voor de prins gebruikte ik als basis 412 phantom en voor de bruid 2233 white grey.

Het herenpaar deed ik met een eenvoudig streepje.

Voor de bruid ging ik los.

De boord werd er één met muizentandjes. Nu ook weer koos ik voor strepen, maar deze breide ik in het koffieboontje.

Het was zo leuk om dit cadeautje te maken.

De sokken zijn dan wel qua kleur een setje, maar toch zijn het twee unieke exemplaren, net als het bruidspaar!

Een mooie spreuk erbij en het presentje was klaar.

Boekenwurm
Ik lees graag, maar zeker niet alles wat los en vast zit. Het komt dan ook veelvuldig voor dat ik enthousiast aan een boek begin en er na een aantal pagina’s al klaar mee ben.

Maar zo makkelijk ik de on-interessante boeken in de hoek werp, zo moeilijk kan ik afscheid nemen van boeiende boeken die ik lees. Ik blijf gerust nog een weekje in die sfeer & kan dan ook ongelofelijk balen dat het boek uit is.
Foto: een klein deel van mijn lievelingsboeken.

Bij een goed boek weet ik vaak ook nog waar ik het boek las. Zo zat ik in Engeland 2001 in het boek ‘De Razende Stilte’, de tranen amper bedwingend. Zo’n mooi boek!

De crèche’ van Elle van Rijn, maar De Zevenzussen serie vond ik ook zo mooi. Laatst luisterde ik ‘Wat moed dat moet’ van Simon Keizer of ook zo Camilla Lackberg, de misdaadromans over Patrik Hedström en Erica Falck.

Alhoewel… ik begon onlangs aan deel 10 van die serie van Läckberg genaamd ‘Heks’. Maar ik heb deze toch weggelegd. Bij het lezen van nummer 9 begon ik me al aan de hoofdpersonages te ergeren.

De alinea’s over het gezinsleven van Patrick en Erica vind ik irritant zoetsappig. Het ergerde me zodanig dat ik niet kon doorlezen.

Maar lang leve Storytel: Ik haal zo een nieuw boek neer: Ik zit nu, met plezier en aandacht, in ‘Als de wolven huilen’ van Kristin Hannah.

Net als mijn breiprojecten die ik bijhoud in Ravelry, zo houd ik de boeken die ik lees bij in Pinterest. Waarom? Gewoon, ik ben dol op lijstjes.

Een wijs mens

Ouder worden
Met het ouder worden besef je dat je niet iedereen meer hoeft te overtuigen. Je hoeft niet meer elke kritiek te weerleggen, niet elk misverstand recht te zetten en niet elke strijd aan te gaan.

Je hoeft je niet meer voor de ander te verantwoorden. Wat wel telt is dat je je eigen handelen voor jezelf weet te rechtvaardigen. En als je weet dat je je best heb gedaan, is dat genoeg. Wat de ander er ook van zal vinden.

Je wordt misschien wat stiller, niet omdat je niets meer te zeggen hebt, maar omdat je hebt geleerd dat innerlijke rust waardevoller is dan altijd gelijk krijgen. Althans zo werkt het bij mij.

Nou dat dus.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

Wat een ‘grootse’ uitvoering van One van U2. Indrukwekkend hoor, met zo’n orkest.

De tekst van het liedje schreef Paul David Hewson die zichzelf ‘Bono’ noemt naar ‘Bon Vox’, latijn voor ‘goede stem’.

Het gaat over mensen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn ook al verschillen ze van elkaar. Het gaat niet over de utopie van perfecte harmonie, maar over het leren dragen van elkaars pijn en verschillen.

Boek
Ik ben niet zo goed slecht in Engels. Eigenlijk ben ik überhaupt geen talenwonder. Toch luisterde ik een Engels boek. En dat lukte! Nu moet ik toegeven dat luisteren in het Engels me echt beter af gaat dan Engels lezen.

Het boek: ‘At Knit’s End’ met als ondertitel: ‘Meditations for women who knit too much’ van de Canadese Stephanie Pearl-McPhee. Beter bekend als blogster ‘The Yarn Harlot‘. Haar naam is letterlijk vertaald als ‘Brei-slet’, dit bedacht Stephanie omdat ze obsessief en ‘losbandig’ is met elk nieuw type garen.

De titel zegt het al, een boek vol meditaties voor vrouwen die te veel breien. De terminologie van breien in het Engels, ja dat beheers ik wel. Ik moest er vaak hardop om lachen. Nadat ik het uit had geluisterd ‘moest’ ik het gewoon hebben.

Zooo herkenbaar! Echt een aanrader!

Sokkengarendeken
Mijn langst lopende project: een deken van sokkengaren. Het staat altijd voor het pakken in de kamer. Zo nu en dan pak ik het dan ook even.

Het is een restjes project, voor sokkengaren dus. Ik heb 5,4 gram garen nodig voor 1 lapje. Even wegen en ik weet of er een lapje uit het bolletje past.

Ik brei op 2.25 mm naaldjes. Ik maak de lapjes met 55 steekjes.

In het midden minder ik aan de goede kant 2 steekjes met de Stephen West methode: De één voor-middelste steek haal ik samen met de middelste steek (in één handeling dus) recht af, dan brei ik de één na-middelste steek en haal die 2 steekjes eroverheen.

Aan de verkeerde kant brei ik het middelste steekje averecht. Zo krijg je een mooi recht lijntje.

Ik brei elk vierkantje er direct aan. Met een haaknaaldje maak ik de nieuwe steekjes. Dan komt het lapje netjes aan haar buurvrouw vast.

Ik kies de kleurtjes niet blind maar de combi’s zijn ook niet helemaal bedacht, het zit er wat tussenin.

Inmiddels zijn er 64 lapjes gemaakt.

Het kleine paradijs
Ons huis, een twee onder één dak, staat niet echt op een riante kavel. Volgens het kadaster is de opervlakte 220 m2. Dat mag de pret bloemenpracht niet drukken. Alleen al in onze voortuin beginnen de bloemen prachtig te bloeien.

Dit jaar voor het eerst ook Dahlia’s. Ik kreeg ze als verjaardagskado van zoon en schoondochter.

Jan heeft er een randje omheen gemaakt, met koperband want niet alleen wij zijn dol op Dahlia’s maar ook de slakken. Dat koper zou ze moeten tegenhouden. Bij de knollen kreeg ik 100% natuurlijke slakkenkorrels, die gebruik ik dus ook maar.

En zo scheppen we voor onze knollen een zo optimaal mogelijke voorwaarde voor groei en bloei.

Achterhuis is het een groen paradijsje. Even een paar kiekjes van onze postzegel.

Een appelboom, stukje gras, een bak met aardbeien, tomaten en courgette. Daarnaast wat blauwe bessen struikjes, die al overvol bessen zitten.

We hebben onder de parasol een fijne tuinset staan. ‘Een daalders plekje’ zou mijn moeder zeggen.

Walkies

Lang leve de loofbomen! Een schaduwrijk pad.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

‘Ain’t no sunshine’ gecoverd door de toen 12 jarige Amerikaanse Meira Omar. Zo lekker ‘laid back’ gezongen.

Be kind

Je kunt de wereld veranderen met een enkel compliment, een vriendelijk gebaar of een moment van medeleven dat de ander eraan herinnerd wordt dat hij er toe doet.

Hesje
Bij mijn laatste stash diving had ik 3 strengen van Debbie Blizz in handen en besloot er wat van te maken: Een giletje geïnspireerd op een patroon van Drops.

Alhoewel ik het patroon had uitgeprint liet ik het meteen weer los: Ik gebruikte alleen de gerstekorrel qua steekje en deed de meerderingen en minderingen op gevoel. Ik werkte het geheel af met een gehaakt randje van vasten.

Het was een chunky garen qua dikte. Ik koos voor naald 6 mm, gewoon omdat ik 6.5 mm en hoger niet in mijn bezit heb. Maar 6 mm gaf een mooie stevige textuur, prima voor zo’n hesje.

Het was nu niet meteen een ‘hart-jumping’ bezigheid. Ik hou niet van breien met dikke naalden. Het is een aanslag op mijn handen (en geduld). Ook al gaat het maken van iets op dikke pennen sneller dan op dunne naaldjes, ik vind het niet fijn, zulke dikke pennen.

Dit was echt een ‘product-knit’ (op het resultaat gericht breitje) en geen ‘process-knit (om zen van te worden). De klus was dan ook in 6 dagen geklaard.

Het knoopje maakte het vestje echt af.

Breien in opdracht
Ik kreeg dit garen in 2010 van Hawar Oldeberkoop.

Hawar is een textielinstituut dat zich richt op het geven van scholing op het gebied van kunstzinnig bezig zijn met textiel. Ze bedienen in het duurdere ofwel premium-segment van de samenleving. Ik behoor niet echt tot hun doelgroep, om zo maar te zeggen.

Wel mocht ik indertijd voor hun een opdracht doen. Met twee strengen garen een sjaal ontwerpen. Dit als voorbeeld voor de winkel. Ik vond dat best spannend.

Hoewel ik het garen niet meteen geschikt vond voor een sjaal, het is te dik & te zwaar, maakte ik er wel wat moois van. Voor mijn inspanning kreeg ik die 3 strengen Debbie Blizz, die ik nu gebruikte voor het hesje.

Stash diving
Mijn voorraad wol is meer dan gemiddeld. Maar ik moet erbij vertellen dat ik al sinds mijn 17de jaar wol verzamel. Dat is dus al 40 jaar!

Naast dat ik zelf garen koop heb ik ook wol gekregen. Bijvoorbeeld uit de nalatenschap van mijn moeder & door wat zuslief voor me meenam van haar reizen.

Sinds een aantal jaren brei ik veelvuldig en bewust garen uit mijn stash op. En dat geeft een goed gevoel.

Zo ook deze 9 projecten.

Maar mijn wolvoorraad blijft gênant veel. Sarah van Greven heeft een goede kijk hierop: ‘Zie het als je spaarrekening, daarvan vind je het ook niet erg als er wat meer opstaat!’

Als ik terugkijk op mijn verzameling van al die jaren dan kan ik concluderen dat ik erg gevoelig ben voor de woorden ‘Sale’, ‘Uitverkoop’ & ‘Afgeprijst’. Die kreten lokken mij in de aanschaf van nog meer garen.

Mijn Oma Oldeholtpa zei over zulke aanbiedingen en koopjes:
‘Heb je het nodig? Nee? Dan is het altijd te duur!’ En ze had natuurlijk gelijk.

Stiekem snak ik naar het in de yarnshop uitzoeken van een mooi draadje bij een fijn patroon. Niet omdat je geen garen hebt of het in de aanbieding is maar omdat je een bepaald project wilt maken. De laatste keer dat ik dat deed was op de breidagen in ‘2023.

Toen kocht ik garen voor een vestje, het patroon van de ‘Sockcardigan’ van Lievelings van Eef.

Maar dit vestje heb ik nog niet opgezet.

Steeds als ik het garen zie en ik dit vestje op wil zetten dan is er een stemmetje dat zegt, ‘Nee, Froukje, eerst dit (of dat) afmaken.’ Het is eigenlijk wachten op hét perfecte moment. Wat vervolgens nooit komt…

Zo gaat het me ook met de luxe, door ‘indie dyers’ geverfde strengen sokkengaren die ik bezit. Die blijven eindeloos liggen omdat ik steeds de commerciële kies boven die mooie strengen om sokken mee te breien.

Vind ik het stiekem zonde om een luxe streng aan te breken? Dat zou zo maar kunnen, maar dat zou natuurlijk niet hoeven…

Klavertje drie

Paarse Klaver ook wel Rode Klaver genoemd. Zo mooi met die dauw erop.

Zien
Het gaat er niet om waar je naar kijkt maar om wat je ziet.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

‘If I needed you’. Hier gecoverd door Ebbing Family Band uit Amsterdam. Dit liedje gaat over onvoorwaardelijke liefde en de wederkerigheid ervan. Zo troostrijk: Alsof iemand je zachtjes geruststelt in moeilijke tijden.

Er zijn veel covers van dit liedje, zelfs een Mumford & Sons versie: hier.

Ratjetoe
Dat was een soldatenmaal met ingrediënten die er op dat moment waren, die dan door elkaar gehusseld werden. Het ‘stampt’ uit 1914. Bij mij betekend het een mengelmoes van allerlei onderwerpen in één blog.

Joure onder de wol
Gisteren werd het evenement ‘Joure onder de wol’ gehouden.

Een handwerkmarkt in al zijn veelzijdigheid: Breien, haken, vilten, spinnen, weven en zelfs borduren.

Zo leuk om er even rond te struinen. Hier en daar een praatje te maken en te genieten van de prachtige kraampjes vol snoepgoed.

Natuurlijk konden de alpaca’s niet ontbreken.

Er werd een demonstratie schapen scheren gegeven. Jasje aan, jasje uit. De jasjes van de Drentse Heideschapen gingen gelijk in de verkoop. Grappig te weten: Deze Drentse Heideschapen grazen in Grûn!

Ik praatte met Conny Wolthuis, zij breit de prachtigste kantshawls, die ze te koop heeft.

Zij gebruikt de Estlandse techniek in lace breien. Conny legde me uit dat je bij deze techniek de teruggaande naald averechts breit. Bij Shetlands kantwerk brei je zowel de heengaande en teruggaande toer beide in lace, wat een stuk moeilijker is.

Terwijl we het over deze breitechnieken hadden, viel het me op dat veel van de langslopende dames aan de sjaals zaten. Heel even eraan voelen… Als ik Conny was zou ik me hier enorm aan ergeren. Maar nee, ze werd er niet warm of koud van (en geloof me, het was erg koud op de merke!).

Ikzelf breide een weddingringshawl voor ons eigen huwlijk. Dit was kantbreien in de Estlandse traditie.

Ik zei ook nog even ‘Dag!’ tegen Froukje.

Fijn gehad!

Guilty pleasure
Als kind speelde ik het liefst met lego. Eerst bouwde ik huizen. Hele lego-dorpen stonden er in de woonkamer. Met een broer en zus boven me en vrijgevende ouders (ook niet onbelangrijk) hadden we veel lego thuis.

Later bouwde ik met technisch lego. Broerlief had daar ook veel van. Zoals een auto met een motor erin, met zuigers en een differentieel.

Dit is een mechanisch tandwielstelsel dat snelheidsverschillen tussen aangedreven wielen mogelijk maakt. Het zorgt dat het buitenste wiel in een bocht sneller draait dan het binnenste. Ik vond dat echt geweldig!

Afgelopen zomer kreeg ik van dochterlief een legopakket.

Ik ben er zo blij mee! Zo grappig dat je jezelf er weer helemaal in kunt verliezen.

Een VW camper, met hefdak, openslaande deuren en een heel interieur!

Nu is het busje af en heeft een mooi plaatsje in de woonkamer gekregen.

Still knitting socks
Het negende paar gleed van de naalden.

Een mooi wolletje van Regia ontworpen door de Noren Arne en Carlos, gekocht bij Selden Sa.

Voor Janlief.

64 steekjes, naaldjes 2.25. Boord 20 toer, één bij één rib. Been 60 toer. Voet 70 tot teen. Een heerlijk werkje.

Ambassadeur
Samen Sterk Zonder Stigma was een stichting dat tussen 2011 en 2021 een bewustwordingscampagne voerde door het bespreekbaar maken van psychische verschillen en psychische problemen.

De ambassadeurs maakten mensen bewust van stigma’s (vooroordelen) en de impact ervan.

(foto: ambassadeurs in actie voor stockfoto’s)

Ook ik deed als ambassadeur mijn best. Zo mocht ik bij Mike Bodé aan de keukentafel schuiven en een koffietje doen met Pia Dijkstra in de tweede kamer. 

De stichting is in 2021 opgeheven. Helaas niet omdat er geen stigma meer was, maar doordat de subsidie stopte. 

Boos
Van de week werd ik boos en dat ben ik echt niet zo snel! Het ging om de woordkeuze van mevrouw Stronks, de voorzitter van het adviesorgaan Gezondheidsraad. 

In het programma ‘1 Vandaag’ was aandacht voor Post-Covid patiënten. De Gezondheidsraad heeft het ministerie om aandacht gevraagd voor erkenning van deze groep patiënten. Maar hoe mevrouw Stronks dit bracht was zo stigmatiserend! 

Lees zelf wat zij letterlijk zei:
‘Deze grote groep post-covid patiënten verdienen steun… …Het is een roep om erkenning die wij doen. Het is echt een belangrijk gezondheidsprobleem. Het zit niet ‘tussen de oren’ en dat laatste dat horen mensen die eraan leiden best vaak. Dat het ‘tussen de oren zit’. Wij zeggen, nee, dit zit niet ‘tussen de oren’ het is echt een belangrijk gezondheidsprobleem waardoor mensen hun dagelijks leven enorm beperkt kunnen raken. Dat ze snappen dat er echt wat aan de hand is.

Dus wanneer het ‘tussen de oren zit’ is het geen belangrijk gezondheidsprobleem? Het komt over alsof mentale problematiek, het denigrerende ‘tussen de oren’ wat Stronks 3x aanhaalde(!) ‘aanstellerij’ is. 

Ik heb Karien Stronks er een mail over gestuurd.

Er is (nog steeds) een beduidend verschil in benadering van mentaal of fysiek ziek zijn. En dat is echt zo raar!
Ziek = Ziek of het nu mentaal of fysiek is! 

Item 1 vandaag, bij 8:53.

Hoofdredacteur
Hij was een paar dagen op reis.

Op de motor naar Scandinavië. Nee, Jan had niet het mooiste weer. Maar mijn bikkel gaat er gewoon voor. Via Duitsland, Denemarken zo over de bruggen naar Zweden.

Janlief vertrok op zondag en reed zijn KTM op Hemelvaartsdag de dam weer op. 2766 km op de teller.

Mooi op tijd, want er stond een nieuwe blog ter publicatie gepland. 

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.

‘Still Searching’ van Simon Keizer. Zo’n liedje raakt! Zo mooi ook, Yfke de Jong op viool.

Ik las het boek van Simon, verderop in de blog typ ik erover. Vandaar de keuze voor dit liedje.

Tolsta Tee
Ik breide mezelf een T-shirt-truitje, de Tolsta Tee. Een patroon van Rebecca Cloo, online naam Beacrea.

Ik had nog een 100% katoentje liggen van 25 jaar terug, een mooi zomers draadje. Lekker duurzaam ook, want het zat al in mijn stash.

Zoals een goede breister betaamt begon ik met een proeflapje. Heel precies telde ik de steken en nog preciezer liet ik AI uitrekenen welke maat ik moest breien om de mijn gewenste breedte te krijgen.

Mijn ideale borstomtrek voor dit truitje is 48 cm. Nu kon je in maatvoering kiezen voor 45 cm (maat 2) óf 50 cm (maat 3). Ik koos voor maat 3 want ik bedacht dat het dus ietsjes groter mocht worden want katoen rekt niet dus wat extra positive ease is gewenst.

In dit geval maat 3 breien om maat 4 te krijgen. Want mijn proeflapje 22 steken op 10 cm, patroon gaf aan 24 steken op 10 cm. Dus ik heb met minder steken op 10 cm. Ik brei dus losser dan het patroon.

Halvewege passen heb ik niet gedaan want: te lui om steken op een draad te zetten.

Toen het truitje af was zag ik dat het best een royaal truitje was geworden. Ook na een wasbeurt op 40 graden. Toen nogmaals op een 60 graden gewassen. Geen verschil. Het truitje meet 55 cm in breedte, maat 4 dus, dus XL, (ja duhuh, dat voorspelde AI ook al).

Ik zag pas op bovenstaande foto dat er verschil in kleur is in de verschillende bolletjes katoen, dit terwijl ze toch echt het zelfde verfbad hadden. En ik altijd het garen in een gesloten bak heb bewaard, dus niet in zonlicht of zo. Ik kan daar wel mee leven, alhoewel ik het zeer bijzonder vind.

Uiteindelijk had ik 310 gram katoen nodig en breide op 3 mm naaldjes.

Maar… Hmm… nee, ik loop niet over in enthousiasme. Misschien kan ik een ander er wel blij mee maken.

Waarom kan ik niet gewoon sokken blijven breien of sjaals bijvoorbeeld, dat gaat altijd goed qua pasvorm! Nou ja, dat duzz!

Wat hebben wandelen, breien en lezen met elkaar gemeen
Iedereen die mij volgt weet dat ik graag wandel. Ik vind het heerlijk om de ochtenden te starten met lopen. Wel ná de koffie, want dat is levensbehoefte 1.

Ik loop die eerste wandeling van de dag het zelfde rondje. Ik ben liever een padvinder dan een padzoeker. Bij routine-rondjes hoef ik geen keuzes te maken welke weg ik insla, welke richting ik oploop of het aantal kilometers.

Maar naast deze ‘geautomatiseerde’ ochtendwandeling vind ik lopen in een ander gebied dan ook wel weer fijn. Normaliter lopen Douwe en ik 3 x een ronde per dag.

Jan is niet van het lopen op gebaande paden dus met hem samen lopen is avontuur gegarandeerd.

Lang leven ‘google-maps’ om de auto dan weer terug te kunnen vinden. Wel naar jezelf, vanaf de auto, een ‘huidige-locatie’ verzenden, dit is zeer waardevol bij getting lost! Nee, dat laatste vergeet ik, ervaring leert.

Anyhow: Bij het breien, ik vind het fijn om vertrouwd sokken te breien, soms met een patroontje erin, een streepje of wat ook.

Maar het is ook leuk om voor iets heel anders te kiezen. Kleurwerk, lace, dan weer een deken, een sjaal of een vest.

Zo gek is het dus niet om bij wandelen ook keuze te hebben. Rondje Scheenebos, rondje Lendevallei of rondje Rottige Meenthe.

Bij het lezen wissel ik de boeken ook af: fictie / non-fictie. Dan weer een historische roman of een thriller en, ja ook zelfhulpboeken. Heerlijk die veelzijdigheid.

Moringwalkies

En zo ziet ons morningwalkie er uit. Het is 6.7 km lang en ik doe er net geen anderhalf uur over.

Bij sportief lopen haal je de 5 km/h wel. Ik vind het fijn om op een kwiek tempo te lopen, maar ik kom op een gemiddelde 4.7 km/h. Dit doordat er onderweg gefotografeerd wordt (Froukje).

Er snuffeld wordt (Douwe), wild gespot (Froukje/Douwe). Er gepoept wordt (Douwe ofcourse), de sloot leeg gedronken wordt (also Douwe). Maar desondanks lukt het ons nog steeds om in een lekker loopritme te komen hoor.

Wat moed dat moet
Dit is de titel van het boek wat ik luisterde. Geschreven en ingesproken door Simon Keizer, ja die van Nick & Simon.

Een boeiend boek. Keizer verstaat de kunst om life-events integer en zonder opsmuk te vertellen. Knap!

Ik vond herkenning in zijn boek. Issues die als een rode draad door zijn boek slingeren zijn ook zo universeel.

Zoals het gevoel dat je in je eigen ogen nooit goed genoeg bent. Dat je door die kijk op jezelf (het niet goed genoeg zijn) en je vanuit die (voor jou) waarheid voortdurend bevestigd wordt, puur en alleen omdat je met dat gevoel de wereld inkijkt.

Slotgroet

Kalm an, be kind & take care,
Lieve groet uit het mooie Olpae.