zei vriendin W. tijdens een anderhalf uur durend telefoongesprek. We wonen helaas ver van elkaar, dus zien we elkaar niet zo heel veel. Maar daar hebben ze de telefoon voor uitgevonden. Zo nu en dan praten we eens goed bij.

Haar man H. is bijna twee jaar geleden plotseling overleden. Een verwoestende klap voor W., haar twee dochters, de familie en ook voor ons, de vrienden. Er zijn momenten dat ik het nog maar nauwelijks kan bevatten, dat een kerngezonde vrolijke vent van 64 jaar er het ene moment is en het andere moment is overleden. Hij heeft totaal niet geleden, want hartstilstand, maar dat is dan een schrale troost. We missen hem heel erg.

W. gaat in september verhuizen. Ze heeft haar enorme huis met dito tuin verkocht en gaat in hetzelfde dorp maar dan wel een stuk kleiner wonen. Haar dochters zijn het huis al uit, dus zij was in haar eentje aan het ‘rammelen’ in dat gebouw.

Momenteel is ze druk bezig met heel veel spullen op te ruimen. Verreweg de meeste zaken waren bezittingen van H, die absoluut eekhoornachtige trekken had. Natuurlijk is ze niet hele dagen bezig met deze materie, maar het opruimen moet natuurlijk wel gebeuren. In het nieuwe huis is zeker ruimte, maar zij wil toch echt met veel minder dingen een nieuwe fase in. W. heeft zelf niet zoveel nodig, geeft ook niet veel om dingen.

‘Alles moet wél door mijn handen, hè?’, zei ze, ‘Steeds beslissingen nemen: dit moet echt weg, dit mag blijven, dit moet naar de meisjes, dit weet ik nog niet, wat is dat in godsnaam? ……’

Als je een groot huis met enorme garage en zelfs een fors bijgebouw bewoont staat niks je eigenlijk enorm in de weg. W. bemoeide zich tot voor kort weinig tot helemaal niet met de spullen van haar echtgenoot. Ze komt nu de ene na de andere verrassing tegen. Och, niks raars/naars, hoor. Denk aan dozen vol stripboeken en miniatuur-auto’s. ‘Ja, dat verzamelde H een tijdje, maar ik was dat helemaal vergeten’, vertelde ze.

Een buurman kwam grote zakken vol met kalk en gazonmest halen. Een aantal fietsen van H. kon ze verkopen op Marktplaats. Boeken gaan naar van die kastjes aan de weg en de Kringloop. ‘De kringloop zag mij nooit, maar nu ben ik vaste brengklant’, vertelde ze.

Ik ken haar heel goed en ik weet dat ze dit doet omdat het gewoon moet, maar ze vindt het niet fijn. Niet uit sentimentele gevoelens, want een rationelere vrouw vind je niet zo snel, maar gewoon omdat het gedoe is waar ze echt niet op zit te wachten. Ik voel met haar mee.