Γερτρούδη Στάιν, από το Αίμα στο δάπεδο της τραπεζαρίας

Σκέψου με τη σκέψη της, εκείνη μαραινόταν με τη σκέψη της.
Όλα ευχαριστούν ένα πρόσωπο που γελάει αρκεί να το θέλει.
Κι εκείνη πόσο το ήθελε. Έπεσε πάνω στο τσιμεντένιο δάπεδο της αυλής αλλά δεν πέθανε ούτε έμαθε αν πέθανε. Σε πέντε μέρες ήταν νεκρή.
*
Πώς μπόρεσε να πεθάνει αφού δεν ήταν σωστό να πεθάνει. Σε μερικές χώρες κανείς δεν επιτρέπεται να πεθάνει αν δεν είναι σωστό να είναι κανείς νεκρός.
*
Όταν έχει πόλεμο όλοι πολεμούν σ’ αυτόν τον πόλεμο. Και αν υπήρξε πόλεμος όλοι κάποτε πολέμησαν σ’ αυτόν τον πόλεμο. Ασφαλώς και πολέμησαν γιατί έτσι μόνο υπάρχει αυτός ο πόλεμος και όχι κάποιος άλλος.
*
Νιώθω πως τίποτε δεν ξέρω όταν κλαίω.
*
Όλοι προτείνουν να μην ξέρει κανένας τίποτε ακόμα κι αν ο καθένας το ξέρει.
Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις γνώσεις και τα φυτά.
Βαθμιαία άλλαξαν τον κήπο.
*
Είναι πολύ περίεργο που όλοι απασχολούν τον χρόνο σου, έτσι πολύ περίεργος και πολύ δύσκολος και πολύ σκληρός και πάρα πολύς όπως είναι.
Δεν είναι επειδή δεν προσέχουν ότι φεύγεις.
Αγαπάς όλα όσα κάνεις και τα προκαλείς να γίνουν και κανείς δεν μπορεί ποτέ να τα προκαλέσει να μη γίνουν.
Αυτός είναι ένας τρόπος να προσπαθήσεις να θρηνήσεις.
*
Δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ, τίποτε δεν είναι απορίας άξιο.
*
Ποιος θυμάται μια πόρτα. Όποιος θυμάται μια πόρτα μπορεί να θυμάται έναν πόλεμο.

μτφρ. Γιώργος Δεπάστας