Żadnego brzegu

schodzę do rzeki

której nie ma

ale płynie po niej łódź

odpływam

zostawiając za sobą rzeczy już napisane

kochały mnie bez wzajemności

pomiędzy nimi a mną

zawsze jest pamięć i coś nieokreślonego

łącznie z uczuciami o różnych kształtach

to pomiędzy też zostawiam

słyszę bezkres przede mną

widzę zapach wody

wyciągam ręce

by dotknąć wieczności

biorę kurs na nieskończoność

szelest ciszy z wolna gaśnie

rozproszony śmiechem na myśl

że nie ma już dla mnie

żadnego brzegu

(foto: net)

Obok siebie

lubię chodzić bez celu
bez pośpiechu -
przyglądam się wtedy chmurom 
słucham ptaków
dotykam roślin, kamieni 
tych przydrożnych
i tych, które nazbierały się we mnie

każdy niesie jakiś swój bagaż

lubię wyjść z siebie
i stanąć obok
spojrzeć sobie w oczy
lub
czterema oczami w dal

spacerując

odkrywam takie swoje imiona

które rozumieją tylko

rośliny i zwierzęta 

imiona

dla ludzi nieczytelne

spacerując
dochodzę do takiego miejsca 
w sobie
gdzie prawie wszystko znika

nawet oddech

prawie ustaje

tylko ciche staccato serca
i dźwięk cykady

gdzieś w trawie

Pierwszy oddech... pierwszy wnuczek :))

nowinę ogłosiły dźwięki

fletu trzcinowego echem po stawie

perły z dna

spokojnie płynących rzek

iskry czułości w naszych duszach

rozświetliły się

uśmiechała się radość

niech wstaną Słońca

w Twoim sercu

niech rozbłysną Księżyce

pierwsze poruszenie w bezruchu Cisz

poczucie lotu w duszy

by ruszyć w świat

by stać się sobą –

pierwsze światło

pierwszy dotyk

pierwszy dźwięk

pierwszy oddech

a my czekaliśmy

u stóp Nieskończoności

ze łzami wzruszenia

i przyjęliśmy Cię

mocą wielkiego oddechu Miłości