Όντας ενεργός δημιουργικός ποιητής τα τελευταία 32 χρόνια -κι όταν λέω ενεργός, εννοώ παραγωγικός σε έργο, αν κι όχι απαραιτήτως εμπλεκόμενος στο στημένο, πουλημένο πεδίο του αθέμιτου ανταγωνισμού, της ματαιοδοξίας και της οικονομικής επιβίωσης του εκδοτικού κατεστημένου της χώρας μου, έχω καλλιεργήσει μέσα στα χρόνια, το δικό μου συμβολικό, λεκτικό σύμπαν, ένα λεκτικό σα να λέμε χωράφι δημιουργικής δράσης, στην υπηρεσία των -ειδικών κάθε φορά- εκφραστικών μου αναγκών. Μ’ αυτή την έννοια, μοιάζω με τον κηπουρό του γνωστού τραγουδιού. Όταν χρειάζομαι κολοκύθια, τα βρίσκω. Όταν στοχεύω στα μήλα των εσπερίδων, ίσως πάλι κάτι να γίνεται…
Το ΠΑΙΔΙ τώρα, η παιδικότητα, το παιδιάρισμα, ως συμβολισμός μα και ως τρόπος γραφής, κατέχει θεμελιακή θέση σε αυτό το σύμπαν, ως έκφραση του αμόλευτου, του αθώου, της ηθικής αγνότητας, της καθαρότητας, του εδεμικού –αν θέτε- παρελθόντος των ανθρώπων.
Στον πραγματικό τώρα, αντιποιητικό, ολοένα και πιο αποκαρδιωτικά πεζολογικό και κακοτράχαλο βίο, γνωρίζω ότι τα πράγματα δεν έχουν έτσι ακριβώς. Συχνά τ’ ανήλικα ανθρώπινα πλάσματα, απολλύουν την όποια παιδικότητά τους πρόωρα, την όποια δηλαδή αθωότητά τους, από πολύ νωρίς.
Σ’ έναν διαβρωμένο ενήλικο κόσμο, όπου βρίθει και ζέχνει ψεύδους, διαστροφής, υποκρισίας, σκληρότητας, ανομίας, αρπακτικότητας, φθόνου, απληστίας, μισαλλοδοξίας, παράλογης κι ασύλληπτα απάνθρωπης εμπόλεμης συνθήκης σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ανθρώπινης επικράτειας, ίσως ακόμη και «μεταφυσικής» φρίκης που ξεπερνά τ’ ανθρώπινα όρια και αντοχές, πόσο ν’ αντέξει απρόσβλητη, μια αθώα ψυχή;
Υπάρχουν δυστυχώς και παιδιά, που αποτελούν προσωποποίηση των χυδαιότερων ενηλίκων, σε μικρογραφία. Θυμάμαι απ’ τα δικά μου –αλίμονο- καταθλιπτικά παιδικά χρόνια, πως είχα συναπαντήσει παιδάκια-κακοποιητές και φονιάδες μικρών ζώων (καθώς και ζωών), εκκολαπτόμενους σαδιστές, παιδάκια τραμπούκους-αλητήριους-μπούληδες, κτήνη δίποδα, αδίστακτα σα να λέμε και χαλασμένα ως το μεδούλι. Βρωμερά, σκατένια, χαλασμένα, κωλόπαιδα. Αυτό πραγματικά, ουδεμία σχέση έχει με την αθωότητα.
Προσβλέπω κι εγώ, σαν τον πολυαγαπημένο μου γάλλο υπερρεαλιστή ποιητή Paul Éluard, ή τον αστείρευτο –κι Εvergreen- αμερικανό πεζογράφο Henry Miller, σε μιαν εποχή όπου η παιδικότητα (η αθωότητα) του όντος, θα βασιλέψει.
Αφιερώνω αυτό το ποίημα, σε όλα τα παιδιά του κόσμου, από 19 έως 99 ετών:
Rom
Το παιδί.
Τριγύρω η βροχή.
Πνευστό τσιγγανόπουλο,
με χέρια σταυρωμένα.
Βρέχει ταρώ τραπουλόχαρτα,
βρέχει ξερά τριαντάφυλλα.
Ξεχύνεται η πόλη κι ο κάμπος.
Το παιδί.
Θα κλαίει,
θα ζητιανεύει,
θα κραυγάζει.
Μα κι η πόλη,
μια μέρα
θα καθαριστεί.
Νικόλας Γκόγκος (2007)
Εικόνα Rider-Waite Tarot, Pamela Colman Smith (1909)
ΦΑΒΟΡΙΤΑ (ἕν εύλογον βλόγ) © 
