Δεν είναι ότι είμαι το κοριτσάκι της μαμάκας, ότι ζηλεύω και αντιδρώ σαν κακομαθημένο και επιλέγω να σαμποτάρω συνειδητά τις απόπειρες της μητέρας μου να κάνει νέο σοβαρό δεσμό μετά το διαζύγιο. Θα είχα κάθε καλή πρόθεση αν δεν κουβαλούσε όλη την ώρα περίεργους και άκυρους γκόμενους στο σπίτι. Έτσι όταν μου ανακοίνωσε ότι έβλεπε κάποιον εδώ και τρεις μήνες και ότι επέλεξε να μην μου τον γνωρίσει ως τώρα γιατί ξέρει ότι την σαμποτάρω, εγώ το αρνήθηκα κατηγορηματικά αλλά παράλληλα προετοιμάστηκα ψυχολογικά για να γνωρίζω άλλον έναν weirdo που θα είχε πάλι τσιμπίσει για γκόμενο.

Μου είπε πως τον έλεγαν Αγάπιο και μου τον έδειξε στο Facebook. Ήταν ένας τύπος που έμοιαζε εξωτερικά λίγο με Μαρκ Ζούγκεμπεργκ, λίγο με Σποκ από Σταρ Τρεκ, δηλαδή εντελώς εξωγήινος, οπότε δεν χρειάστηκε και πολύ για να εμπνευστώ το κοροϊδευτικό του παρατσούκλι. Θα βγαίναμε για γεύμα την Κυριακή, πω ρε ξενέρα… Anyway όταν έφτασε η Κυριακή προς έκπληξή μου διαπίστωσα ότι ο… Εξωγήινος ήταν πολύ ευγενικός και ομολογώ κάπως κουλ τύπος. Έκανε ερωτήσεις με ενδιαφέρον και ήταν καλός ακροατής ενώ φαινόταν να έχει και πολλές γνώσεις γύρω από πολλά θέματα. Η μητέρα μου φαινόταν ξετρελαμένη μαζί του οπότε στην πρώτη απόπειρά μου να φερθώ με αγένεια, ή να τον ταπώσω και να τον ειρωνευτώ πάνω στην κουβέντα (εντάξει οι συνήθειες δύσκολα κόβονται) με κοίταξε με δολοφονικό βλέμμα και μου είπε να πάμε λίγο μαζί στην τουαλέτα όπου και έπεσε τρελό κατσάδιασμα αλλά και παρακαλετό μαζί με απειλές για να του δώσω μια ευκαιρία. Αισθάνθηκα την αγωνία της και ότι ο Εξωγήινος της ήταν τόσο σημαντικός και της υποσχέθηκα ότι θα είμαι πιο θετική. 

Όταν γυρίσαμε στο τραπέζι ο Εξωγήινος με κοίταξε με χαμόγελο, φαινόταν λιγότερο αγχωμένος τώρα και πιο εύθυμος. Σαν κάτι να είχε αλλάξει ή ήταν η ιδέα μου; Η κουβέντα έπειτα κύλησε σαν νεράκι και μέχρι να σηκωθούμε από το τραπέζι ομολογώ ότι είχα πραγματικά ενθουσιαστεί με τον Εξωγήινο. Τι φοβερό άτομο! Αν και γύρω στα 40, ήξερε όλα τα memes, τους youtubers, τις σειρές, τις μουσικές και τα tic toks και ότι άλλη καμμενιά ήταν μόδα στο ίντερνετ και άρεζε και σε εμένα, μια έφηβη με θέματα αυτοεκτίμησης. Αλλά παράλληλα ενέπνεε και μια αίσθηση ζεστής πατρικής παρουσίας και μια αύρα ενός σοφού μέντορα. Με την μητέρα μου είχε άλλα τόσα κοινά ενδιαφέροντα και πραγματικά φαινόταν ότι ταιριάζαν σαν ζευγάρι. Ο τύπος ήταν σπάνιο κελεπούρι.

Σε λίγες μέρες που ήταν τα γενέθλιά μου μου είχε πάρει δώρο το ίδιο ακριβώς φόρεμα που είχα βάλει στα αγαπημένα στο ίντερνετ εδώ και καιρό. Φοβερό! Μερικές φορές είχα την αίσθηση ότι ήταν σαν να με γνώριζε από παλιά. Μου έκανε πάντα τις πιο κατάλληλες ερωτήσεις για να ανοιχτώ και να αναγνωρίσω τα συναισθήματά μου και μου έδινε πάντα κουράγιο με συμβουλές και με γέμιζε αυτοπεποίθηση. Έτσι όταν η μητέρα μου πρότεινε να έρθει να συγκατοικήσουμε όλοι μαζί, εγώ δέχτηκα με ενθουσιασμό.

Και στην αρχή όλα ήταν τέλεια. Παραήταν τέλεια υπό μία έννοια. Αλλά σιγά σιγά άρχισα να παρατηρώ μερικές περίεργες συμπτώσεις. Ένα ίδιο αστείο που πριν λίγα λεπτά είχα πετύχει στο ίντερνετ, μια γνώμη για μια ταινία που συζητούσαμε με μια φίλη, κατά κάποιον τρόπο οτιδήποτε φαινόταν να έχω ανάγκη εμφανίζονταν ή το έλεγε ο Εξωγήινος.

Ώσπου μια μέρα, μετά την ανακοίνωση ότι η μητέρα ήταν έγκυος, έγινε το συμβάν που αποκάλυψε την πραγματική αδιανόητη αλήθεια. Ήταν μια Πέμπτη που φεύγοντας βιαστικά για το σχολείο ξέχασα το κινητό πάνω στο γραφείο μου. Δεν θα μπορούσα να γυρίσω να το πάρω αν δεν τύχαινε λόγω της απουσίας μιας καθηγήτριας να έχουμε μία ώρα κενό. Μπήκα στο δωμάτιο μου και εκεί ήταν ο Εξωγήινος, τον τσάκωσα επ’ αυτόφωρο, κρατούσε το κινητό μου συνδεδεμένο με το καλώδιο του φορτιστή και με την άλλη άκρη του usb καλωδίου να καταλήγει στο στόμα του! ενώ από το κενό του βλέμμα φαινόταν ότι… ρουφούσε τις προσωπικές μου πληροφορίες και δεδομένα…

«Το ήξερα ότι είσαι Εξωγήινος ή Ρομπότ ή κάτι τέτοιο», του φώναξα. «Μόνο έτσι εξηγείται πώς με καταλάβαινες τόσο καλά, όλα ήταν ένα ψέμα. Μα τι θέλεις από εμάς; Ποιος είσαι; Μα για στάσου, δεν το πιστεύω, τώρα καταλαβαίνω, για αυτό δεν ήθελες να δούμε προχθές εκείνο το επεισόδιο του Ancient Aliens γιατί έλεγε για μια θεωρία που αναφερόταν στο είδος σου…»

«Ε λοιπόν ναι είμαι εξωγήινος, η θεωρία είναι σωστή. Κάθε 200 χρόνια ερχόμαστε στη γη για να ζευγαρώνουμε με ανθρώπους γιατί αλλιώς οι άνθρωποι μένετε πανίβλακες και ντουβάρια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω συνδεθεί μαζί σας και δεν σας αγαπώ και δεν σας νοιάζομαι την μητέρα σου και εσένα. Τα έχω πει όλα στην μητέρα σου άλλωστε και δεν την πειράζει.»  Έπειτα με κοίταξε με ένα τόσο καημένο βλέμμα που πραγματικά τον λυπήθηκα.

«Βασικά τώρα που το σκέφτομαι δεν με χαλάει που είσαι εξωγήινος, μάλιστα το βρίσκω και αρκετά κουλ. Δεν θα το πω σε κανέναν αλλά θέλω και μια χάρη από εσένα…»

«Ό,τι θέλεις, αρκεί να μπορώ…»

(…)

Έτσι όταν μετά από λίγους μήνες βγήκαν οι βαθμολογίες από τις πανελλήνιες και μπήκα στην ιστοσελίδα να τσεκάρω, σίγουρη ότι έχω γράψει παντού είκοσι στα είκοσι, έμεινα άφωνη όταν είδα ότι στην πραγματικότητα είχα γράψει παντού μονάδα. Μα πώς γίνεται; αφού ο καλός μου Εξωγήινος μου είχε βάλει εμφύτευμα με όλες τις γνώσεις των πανελληνίων και με τεχνητή νοημοσύνη Α.Ι. που έπαιρνε τον έλεγχο των χεριών και των ματιών μου για να γράψει άψογα σε όλα τα τεστ.

«Γιατί; Γιατί; Καταστράφηκα!» ούρλιαξα στον Εξωγήινο. Αυτός αδύνατο να καταλάβει γιατί, τύπωσε μια άσκηση φυσικής και μου την έδωσε λέγοντάς μου να την λύσω με το Α.Ι. για να το δοκιμάσουμε… όταν τελείωσα πήρε το χαρτί και βλέποντάς το ξεφύσηξε με απογοήτευση και αναστέναξε λυπημένα…

«Όχι πανάθεμά το ρημάδι το A.I… δεν αναγνωρίζει τις γραμματοσειρές…»

– Καλά ρε Τζέρι, δεν είχαμε πει θα βγούμε με τα κορίτσια σήμερα το βράδυ;

– Εμπιστέψου με ρε φιλάρα, σου λέω πάμε για κατάδυση πρώτα και μετά σου έχω μια έκπληξη, πίστεψέ με θα σου αρέσει

– Καλά ρε συ είσαι σοβαρός; Είπαμε θα παρτάρουμε όχι να πάμε για κατάδυση μες την νύχτα. Μερικές φορές δεν σε πιάνω καθόλου. Anyway άντε πάμε, δεν σου χαλάω το χατίρι μόνο και μόνο επειδή είναι η γιορτή σου το Σάββατο και επειδή μου γνώρισες την Τρέισι. Ανυπομονώ να την ξαναδώ στην πρώτη ευκαιρία.

Αναρωτιέμαι πώς του ήρθε πάλι αυτή η ιδέα του Τζέρι, να πάμε μέσα στην νύχτα για υποβρύχια κατάδυση. Η αλήθεια είναι ότι πριν δύο μέρες πήραμε και εγώ και αυτός το δίπλωμα μας για τις καταδύσεις και ομολογώ είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι, αλλά εγώ όχι τόσο που να βουτήξω μες την νύχτα με φακό. Μου είπε, όμως, ότι θα πάμε σε ένα πολύ ενδιαφέρον μέρος από άποψη βυθού. Άντε να δούμε.

Φορτώσαμε όλα τα σύνεργα και μπήκαμε στο τζιπάκι. Ο Τζέρι έκατσε στην θέση του οδηγού και έβαλε το gps για να βρούμε που πάμε. Κατευθυνθήκαμε προς τα βόρεια του νησιού και όταν ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος τελείωσε συνεχίσαμε σε διάφορους χωματόδρομους και στο τέλος -εντελώς στην μέση του πουθενά- βγήκαμε και εκτός δρόμου. Όσο και να προσπάθησα δεν μπόρεσα να συγκρατήσω λίγη γκρίνια (ειδικά σε μερικές λακούβες) αφού η υπομονή μου είχε αρχίσει να λιγοστεύει. Ευτυχώς μετά ώρα φάνηκε επιτέλους μια παραλία. Το κακό ήταν ότι το τζιπ μπορούσε να φτάσει ως ένα σημείο και μετά έπρεπε να το πάρουμε με τα πόδια κουβαλώντας και τον βαρύ εξοπλισμό για την κατάδυση.

Όταν τελικά φτάσαμε στο νερό ντυθήκαμε τις στολές μας, φορέσαμε τα βατραχοπέδιλα και τις μάσκες, ανάψαμε τους πανίσχυρους αδιάβροχους φακούς μας και βουτήξαμε. Ανάθεμά με και αν ήξερα πού πηγαίναμε. Όταν πλέον ήμασταν στον βυθό, όχι και σε μεγάλο βάθος, ο Τζέρι μου έκανε σήμα να τον ακολουθήσω. Έψαχνε για πολύ ώρα κάποιο σημείο. Μόνο αυτός ήξερε γιατί. Μα τι τρέχει πια με αυτόν τον τύπο; αναρωτήθηκα, τι κάνει; ψάχνει για κανέναν κρυμμένο πειρατικό θησαυρό; Κάποια στιγμή μετά από λίγο είδαμε κάτι να φωσφορίζει και πήγαμε προς τα εκεί. Φάνηκε να είναι ένα καρφωμένο μικρό βελάκι με ένα νούμερο. Ο Τζέρι μου υπέδειξε να πάμε προς τα εκεί που έδειχνε. Σε κάποια απόσταση πετύχαμε άλλο ένα βελάκι το ακολουθήσαμε και σε λίγο ο φακός μας φώτισε ένα… καλά δεν θα το πιστέψετε… ένα βυθισμένο μπαούλο! Μα τι συμβαίνει; Πλησιάσαμε και διαπίστωσα ότι το μπαούλο είχε λουκέτο αλλά με αριθμητικό συνδυασμό. Για κάποιο λόγο δεν ξαφνιάστηκα όταν είδα τον Τζέρι να βάζει τον σωστό κωδικό και να το ξεκλειδώνει.

Βούτηξα πιο βαθιά δίπλα στον Τζέρι για να δω τι έχει μέσα και έμεινα έκπληκτος. Ήταν ένα drone! Ένα τετραελικόπτερο για την ακρίβεια. Μόλις ο Τζέρι το άγγιξε αυτό άναψε μερικά λαμπάκια, πήρε μπρος και άρχισε να αναδύεται σιγά σιγά. Το ακουλουθήσαμε στην επιφάνεια, όταν βρήκε από το νερό άρχισε να πετάει πάνω από τα κεφάλια μας και τότε ο Τζέρι έβγαλε από την τσέπη της στολής του ένα usb σε αδιάβροχη θήκη και το έβαλε σε ένα συρταράκι στο Drone.

– Τι συμβαίνει ρε Τζέρι; του φώναξα.

– Όλα καλά, βγάλε αν θες την μάσκα και κοίτα λίγο το drone. Έβγαλα την μάσκα και από ένα φλάς κατάλαβα ότι το drone με έβγαλε μάλλον φωτογραφία. Έπειτα φωτογράφησε τον Τζέρι. Μετά πέταξε ψηλά και εξαφανίστηκε.

– Και τώρα; Του φώναξα

– Τίποτε περιμένουμε τώρα, σε λίγο θα ξέρουμε

– Τι θα ξέρουμε;

– Kάνε ρε λίγη υπομονή

Όντως μετά από κανα τέταρτο ένα άλλο drone με πέδιλα για να επιπλέει εμφανίστηκε από το πουθενά και προσγειώθηκε δίπλα μας. Φαινόταν να κουβαλάει μαζί του δύο μικρές πλακέτες. Τέλεια, είπε ο Τζέρι με ενθουσιασμό μικρού παιδιού, Πάμε ξανά κάτω. Καταδυθήκαμε και τραβήξαμε προς το μπαούλο και εκεί είδα με έκπληξη ότι μας περίμενε ένα υποβρύχιο drone στο οποίο ο Τζέρι έβαλε τις μεταλλικές πλακέτες και αυτό ξεκίνησε να φεύγει. Ο Τζέρι μου έκανε νόημα ότι πρέπει να το ακολουθήσουμε. Ε θα τρελαθούμε εντελώς…

Φτάσαμε σε ένα σημείο του βυθού με βράχια και εκεί το drone μας οδήγησε σε ένα πέρασμα προς μια υποβρύχια σπηλιά. Το ακολουθήσαμε στην υποβρύχια σπηλιά και σε λίγο είδαμε φως στο βάθος. Τραβήξαμε προς τα εκεί όπου η υποβρύχια σπηλιά τελείωνε και αρχίσαμε να αναδυόμαστε. Κάτι ακουγόταν, και τα φώτα ήταν κάπως, ε όχι δεν μπορεί… Αλλά τελικά μπορούσε… Έμεινα έκπληκτος καθώς βγαίναμε από το νερό…

– Καλά δεν πιστεύεις ότι το παραχέσαν στο πόσο δύσκολο το κάναν για να μπεις σε αυτό το κλαμπ; φώναξα του Τζέρι χαρούμενος…