Η αποσύνδεση της χριστιανικής ζωής από την Εκκλησία, που σημειώθηκε κατά τους νεώτερους χρόνους, παραμόρφωσε τον Χριστιανισμό και ευνόησε την εκκοσμίκευση. Κι επειδή η εκκοσμίκευση καθιερώθηκε και εμπεδόθηκε πρώτα στην Δύση, για να διαδοθεί ως εισαγόμενη και στην Ανατολή, η υπεροχή των δυτικών στην κατάσταση αυτή ήταν ευνόητη. Γι αὐτό οι εκκοσμικευόμενες κοινωνίες της Ανατολής είναι φυσικό να μειονεκτούν απέναντι στις εκκοσμικευμένες κοινωνίες της Δύσεως και να χρειάζονται να τις ακολουθούν διαρκώς ως ουραγοί κατευθυνόμενοι σε αδιέξοδο. Περιφρονήσαμε τις αυθεντικές μας ρίζες, απαρνηθήκαμε τον πνευματικό μας πλούτο, λησμονήσαμε τον υπερβατικό προσανατολισμό μας και θελήσαμε να εκσυγχρονιστούμε περπατώντας ξιπόλητοι στα αγκάθια της εκκοσμικεύσεως.
ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΑΝΤΩΝ ΤΗΝ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ Αθανασίου Μηνά
«Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου» Οἱ προφῆτες ἀνήγγειλαν τήν ἔλευσιν τοῦ Θεανθρώπου Σωτῆρος ἡμῶν· οἱ Ἀπόστολοι ἔλαβον τήν ἄκτιστον Χάριν τοῦ Παρακλήτου καί τήν μετέδωσαν στούς Ἁγίους Πατέρας, τούς συγκροτήσαντας τήν Ἁγίαν Δ’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον, πού ἑορτάζουμε σήμερα. Τό φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔλαμψε στίς καρδιές τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί ἐδογμάτισαν καί ὁμολόγησαν τήν Ὀρθόδοξον πίστιν περί τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, κηρύττοντας τό μυστήριον τῆς ἐν Χριστῷ Οἰκονομίας. Ἑπίσης, διετράνωσαν ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι καί πίστιν τήν Ὀρθόδοξον γιά τό πανάγιον πρόσωπον τῆς Ἀειπαρθένου καί Θεοτόκου Μαρίας, γράψαντες καί κηρύττοντας τό :«οὔτω παρθένος ἔτεκες καί παρθένος ἔμεινας...δικαιοσύνης ἀνέτειλεν ἥλιος...». Οἱ ἱερότατοι θεοφόροι Πατέρες ἐδείχθησαν, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι περικείμενοι, μυρίπνοα δοχεῖα τοῦ Παρακλήτου διδάσκοντες στόν κόσμο τά θεόπνευστα τῶν Ἀποστόλων σωτηριώδη μηνύματα. Ἀνεδείχθησαν φῶς Χριστοῦ διότι μέ τό φωτεινό παράδειγμά τους μετέδωσαν τό φῶς τῆς ἀληθείας καί φώτισαν καί φωτίζουν ὅλους ὅσους εὑρίσκονταν καί εὑρίσκονται εἰς τό σκότος τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης. Κηρύττοντας λοιπόν ἔτσι, προσέθεταν φανερά πρῶτα-πρῶτα τήν θείαν Ἀποκάλυψιν, γιά τό προσκυνητό Ὄνομα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν θεολογία-δογματική διδασκαλία, ὅτι Αὐτός εἶναι ἡ Αὐτοαλήθεια, ἡ Ὁδός, ἡ Ζωή καί τό Φῶς. ὉΚύριος Ἰησοῦς Χριστός πού ἐνῶ εἶναι ὁ προαιώνιος Υἱός καί Λόγος τοῦ Πατρός, ἔγινε γιά μᾶς καί Θεολόγος, ὁ ὁποῖος ἐνῶ εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἀλήθεια, ἔγινε γιά χάρη μας, κήρυκας τῆς ἀληθείας πού ἦρθε στόν κόσμο γι’ αὐτό ἀκριβῶς· γιά νά μαρτυρήσει γιά τήν ἀλήθεια, τοῦ ὁποίου τήν ἀληθινή φωνή ἀντιλαμβάνεται ὅποιος εἶναι ἀπό τήν μερίδα τῆς ἀληθείας καί τήν ζητάει πραγματικά. Αὐτό ἀκριβῶς προσπάθησαν νά ἀμφισβητήσουν, προβάλλοντας δόλια καί βλάσφημα διδάγματα ὅλοι αὐτοί οἱ αἱρεσιάρχες, σέ ἀντίθεση πρός τά εὐαγγελικά δόγματα καί διδάγματα. Ὅπως φαίνεται ἀπό τά πρακτικά τῆς Συνόδου, οἱ αἱρετικοί ἀντέλεγαν μέ θράσος καί δόλο στά σοφά λόγια τῶν θεοφόρων Πατέρων καί ἑπομένως στόν Χριστό τῆς Ἀποκαλύψεως, τόν Θεό τῶν πνευματοφόρων Πατέρων, πού ὁ Παράκλητος-ἡ Ἐκκλησία, τούς ἀποκαλεῖ «σεῖς εἴστε τό φῶς τοῦ κόσμου». Ἐκεῖνος, ἁγία γερόντισσα, πού ἔχει μέσα του τόν Χριστό, κατέχει τήν ἔλλαμψη τοῦ Παναγίου Πνεύματος καί μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός κράζει καί φωνάζει μέ ἔκπληξη καί μεγάλη κατάνυξη «ἀββᾶ ὁ Πατήρ»· γίνεται ὡς ὁ ἄνθρωπος πού ἄναψε μέσα στά σπλάχνα του φωτιά θεϊκή, καί καθώς λούζεται μέ ἀκατάπαυστα δάκρυα καί δροσίζεται ἀπό αὐτά (Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης), ἀνάβει δυνατότερα τήν φωτιά τοῦ πόθου του. Χύνει τότε περισσότερα δάκρυα καί μ’ αὐτά πλένεται καί ἀστράφτει πιό λαμπρά καί ὁλότερα γίνεται φῶς. «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου». Οἱ ψυχές ἀδελφοί, πού ἔφτασαν στά ἄκρα τῆς καθαρότητος καί ἀνέβηκαν σέ μεγάλο ὕψος σοφίας καί γνώσεως (Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης), μοιάζουν κατά ἄμεσο σχεδόν τρόπο μέ τά Χερουβείμ, ἀφοῦ πλησιάζουν τήν Πηγή, τόν Τριαδικόν Θεόν καί δέχονται τήν Ἀποκάλυψη τῆς ἄμεσης ἐποπτείας· καταφωτίζονται ἄμεσα, συνήθως, ἀπό τήν ἴδια τήν Θεαρχία στίς θεῖες θεωρίες, σέ μία ὑπέρτατη ἀνάταση, δηλαδή στῶν ἀθεάτων τά κάλλη (π. ΣαράντηςΣαράντος). Καί-ὦ τοῦ θαύματος!- μέσα σ’ αὐτό τό φῶς ἐποπτεύει ὁ κάθε Ὀρθόδοξος πιστός ἐν Χάριτι Θεοῦ τά ὑπερκόσμια πράγματα. Καί μέσῳ τοῦ ἁγιασμένου νοῦ καί τῆς καθαρότητος τῆς καρδιᾶς του, προσφέρει στόν Θεό καί τόν Χριστό ὅλη τήν κτίση, τήν ὁποία ἀγαπᾶ, φυλάττει καί ἁγιάζει, γιά νά ἀποδειχθεῖ ὅτι φέρει ἀκριβή τήν θεία εἰκόνα. Ὁ νοῦς πού καταξιώθηκε ἀκριβῶς ἐκεῖνο τό φῶς, διαβιβάζει πολλά σημάδια τοῦ θείου κάλλους καί στό συνδεδεμένο μ’ αὐτό σῶμα, ὡς ἐνδιάμεσο μεταξύ τῆς θείας ἀκτίστου Χάριτος καί τῆς παχύτητας τῆς σάρκας, χορηγῶντας τή δύναμη καί γιά τά ἀδύνατα (βλέπε συζήτηση Ἁγίας Εὐφημίας μέ τόνἍγιον Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη). «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶςτοῦ κόσμου». Ἡ ψυχή μας, χριστιανοί μου, εἶναι μία ὀντότητα πολυδύναμη καί χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανο τό σῶμα πού δημιουργήθηκε καί ζεῖ μαζί της. Ποιά λοιπόν εἶναι τά μέλη πού χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανα γιά νά ἐνεργεῖ ἡ δύναμή της, ἐκείνη πού ὀνομάζουμε νοῦ; Πολλά λέγονται καί γράφονται καί πάμπολες θεωρίες καί διαφωνίες ὑπάρχουν ἤ ἀκούγονται. Ἐν τούτοις, ἐμεῖς ἀδελφοί, διδαχθήκαμε ἀπό τόν Ἴδιο τόν Πλάστη τοῦ ἀνθρώπου, πού λέει στά Εὐαγγέλια, ὅτι δέν εἶναι τά εἰσερχόμενα ἀπό τό στόμα ἀλλά τά ἐξερχόμενα πού μολύνουν τόν ἄνθρωπο· γιατί ἀπό τήν καρδιά βγαίνουν οἱ λογισμοί1. Λέγει καί ὁ Μέγας Μακάριος: «Ἡ καρδιά εἶναι ὁ ἡγεμόνας ὅλης τῆς ὑπάρξεως. Κι ὅταν κυριαρχήσει ἡ Χάρη σέ ὅλα τά μέρη τῆς καρδιᾶς, τότε βασιλεύει πάνω σέ ὅλους τούς λογισμούς καί σέ ὅλα τά μέλη. Γιατί, ἐκεῖ εἶναι ὁ νοῦς καί ὅλοι οἱ λογισμοί τῆς ψυχῆς». Ἔτσι, σεβαστή γερόντισσα, Αὐτός πού εἶπε: «Ὑμεῖς ἐστε τό φῶς τοῦ κόσμου», παρακαλεῖ τόν καθένα μας: «Υἱέ, δός μοι, σήν καρδίαν» καί «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾶος εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν». Φρονοῦμε ἐν τούτοις, γενόμενος ἄνθρωπος ὁ Θεός Λόγος ἀναμφιβόλως «ἑαυτόν ἐκένωσεν»2 καί εἶναι μυστήριον μέγα τό πῶς ἐξακολούθησε νά παραμένει διαρκῶς καί ἀναλλοιώτως, Θεός, ζῶντας στό ἀπειροελάχιστο καί ὀστράκινο ἀνθρώπινο ὄν. Θαυμαστός ὁ Θεός ἡμῶν· ὅλη ἡ Παλαιά Διαθήκη προετοιμάζει τόν κόσμον γιά μετάνοια καί τήν ἔλευσιν τοῦ Θεανθρώπου· ὅλη ἡ Καινή Διαθήκη προσφέρει δωρεάν δι’ Ἰησοῦ Χριστοῦ αὐτήν τήν μετάνοιαν δωρεάν. Χρειάζονται ὅμως δύο παράγοντες· ἡ θεία Χάρις καί ἡ ἀνθρωπίνη προαίρεσις. Μακάρι! Ἰησοῦ Χριστέ, Θεέ μου. Ἀμήν
«Κύριε, Κύριε,
ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ καί ἴδε» σέ ποία ἀξιοθρήνητη κατάσταση ἔχει φθάσει ἡ πρωτόθρονη ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλά καί γενικότερα. Διά τάς ἁμαρτίας μας καί διά τήν ἀμέλειά μας παρεχώρησες νά ἐπικρατήσει καί νά κυριαρχήσει ἡ φοβερή αὐτή παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἔτσι ὥστε νά εἴμαστε ἀναπολόγητοι ἐνώπιόν Σου. Κλῆρος καί λαός ἐγκαταλείψαμε τήν ὁδόν τῶν ἁγίων Πατέρων μας καί «ἐπορεύθημεν ἐν τοῖς θελήμασιν τῶν καρδιῶν ἡμῶν». Ἔπαυσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας νά ἀποτελοῦν γιά μᾶς παραδείγματα καί πρότυπα πρός μίμηση στούς μέχρι θανάτου ἀγῶνες των γιά τήν διαφύλαξη τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως. Πατοῦμε ἀνερυθριάστως ἐπάνω στά αἵματα τῶν Ἁγίων καί Ἡρώων τῆς Ἀμωμήτου Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, οἱ ὁποῖοι ὑπέρ Αὐτῆς, διά πυρός καί σιδήρου καί ὕδατος ἐτελειώθησαν. «Ἀλλ᾽ ἱκετεύομε τήν Σήν ἀνείκαστον ἀγαθότητα. Φεῖσαι ἡμῶν, Κύριε, κατά τό πλῆθος τοῦ ἐλέους Σου καί σῶσον ἡμᾶς» ἀπό τήν φοβερή αὐτή λύμη τῆς παναιρέσεως του Οικουμενισμού, καί ἀνάδειξε στούς ἐσχάτους αὐτούς χρόνους τῆς γενικῆς ἀποστασίας, στούς ὁποίους ζοῦμε, ἁγίους καί ἀξίους ἱεράρχες, ἀληθινούς μιμητές τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.
Απορρίπτουμε την αίρεση του Οικουμενισμού υπό όλες τις μορφές του :
α'. την παρουσία των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών»,
β' την αίρεση, κατά την οποία η Ορθοδοξία αποτελεί μόνο ένα μέρος της
Εκκλησίας,
γ΄ την αίρεση, κατά την οποία όλες οι χριστιανικές ομολογίες είναι κλάδοι της Μίας
Εκκλησίας,
δ', την αίρεση, κατά την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι μία Εκκλησία μεταξύ
πολλών άλλων «οικογενειών Εκκλησιών», οι οποίες αποτελούν μαζί την Μία
Εκκλησία,
ε΄ την αίρεση, κατά την οποία η ενότης της Εκκλησίας έχει απολεσθεί. Η
Εκκλησία, σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, είναι Μία και Μοναδική, επειδή η
Κεφαλή της είναι Μία, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Η ενότης της Εκκλησίας εκφράζεται
δια της ενότητος της πίστεως, της λατρείας και της διοικήσεως και δια της υπακοής
των πιστών στην ιεραρχία της, εφ’ όσον η ιεραρχία διατηρεί την ενότητα της
πίστεως.
στ', την αίρεση, κατά την οποία η Εκκλησία είναι «διηρημένη σε χριστιανικές
ομολογίες», και ότι τώρα εμείς, ως δήθεν «νέοι πατέρες», θα πρέπει να «επανεύρουμε
την ενότητά της» διά του «δογματικού μινιμαλισμού», με το να αποδεχτούμε δηλ. ως
βάση της ενώσεως των ορθοδόξων με τις αιρέσεις μία μινιμαλιστική πίστη, δηλ.
μόνο την πίστη στην Αγία Τριάδα και στον Ιησού Χριστό ως Σεσαρκωμένο Θεό και
Σωτήρα, παραβλέποντας όλα τα υπόλοιπα δόγματα της Εκκλησίας,
συμπεριλαμβανομένης της μυστηριακής ιερωσύνης, των ιερών εικόνων, της ακτίστου
Χάριτος, της τιμητικής προσκυνήσεως των Αγίων κλπ.
ζ'. την αίρεση, κατά την οποία υπάρχει μία «αόρατη ενότητα» της Εκκλησίας, μέσω
της κοινής πίστεως στην Αγία Τριάδα και στον Ιησού Χριστό, ως Κύριο και Σωτήρα,
και ότι αυτήν (την «αόρατη ενότητα») θα ακολουθήσει μία «ορατή ενότητα», η οποία
θα εκπληρωθεί διά της ενώσεως των «ομολογιών» (ενότης εν τη ποικιλία των
δογμάτων και παραδόσεων).
η', την αίρεση, κατά την οποία αρκεί να πιστεύει κανείς στην Αγία Τριάδα και στον
Κύριο Ιησού, ως Θεό και Σωτήρα, για να ανήκει στην Εκκλησία. Δηλ. η Εκκλησία
θεωρείται ως σύναξη όλων των χριστιανικών «ομολογιών».
Μακρυγιάννης:
Καί ἐπῆγα πάλιν εἰς τούς φίλους μου τούς Ἁγίους. Ἄναψα τά καντήλια καί ἐλιβάνισα λιβάνιν καλόν ἁγιορείτικον. Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς εἶπα: "Δέν βλέπετε ποῦ θέλουν νά κάνουν τήν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοί οἱ μισοέλληνες καί ἄθρησκοι, ὅ,τι πολύτιμον τζιβαϊρικόν ἔχομεν….
Οι Ορθόδοξοι Μπροστά στο Χάος της «Νέας Εποχής» -- του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού
1. Η εποχή μας σφραγίζεται καθοριστικά από μια νέα ιστορική συγκυρία, τη Νέα Παγκόσμια Τάξη πραγμάτων, ως στρατιωτικοπολιτική έκφραση της Νέας Εποχής, που ορίζεται αφετηριακά από τον πόλεμο του Κόλπου και την κατάρρευση του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», το κενό του οποίου έσπευσε να καλύψει η αναδυθείσα παγκόσμια Μονοκρατορία, η Pax Americana, που μεταφέρει τον κόσμο μας αναδρομικά στην ενότητα της Pax Romana και σ’ ό,τι αυτή μπορεί να περικλείει για τον άνθρωπο και τον κόσμο. Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η ανθρωπότητα εντάχθηκε σ’ ένα παγκόσμιο σύστημα πολιτικής και αξιών, που ελέγχει και διαμορφώνει καθολικά, μέσω της ενιαιοποιούμενης παιδείας και των κατευθυνόμενων Μ.Μ.Ε., τον άνθρωπο και την κοινωνία ως πλανητικό άνθρωπο και πλανητική-ολιστική κοινωνία.
Η Ελλάς, κράτος πολυεθνικόν!
Καθ΄ ην στιγμήν η Ελλάς υποχωρεί και ταπεινούται εις κάθε τομέα, εφ΄ όλης της γραμμής των εθνικών θεμάτων, και ενώ εκδηλούται γενική διάλυσις και παρακμή της Χώρας, έχομεν τώρα το συμπλήρωμα: Δια νομοσχεδίου νομιμοποιούνται οι μετανάστες εις την Χώραν μας! Συνεπώς ανατρέπεται η δημογραφική τάξις και νοθεύεται η πληθυσμιακή αναλογία εις την χώραν μας. Η Ελλάς αποδεχομένη την τοιαύτην εξέλιξιν και νομιμοποιούσα την πανσπερμίαν των ξένων, μετατρέπεται εις χώραν μεταναστών, λαθρομεταναστών και γενικώς αλλοδαπών! Δεν είχομεν αμφιβολίαν δια την πορείαν αυτήν του ολέθρου. Από 34 ετών επετράπη εις τους Αλβανούς να κατακλύσουν ανεξελέγκτως την Χώραν. Άκρα αβρότης επεδεικνύετο προς αυτούς, και όταν ακόμη επεδίδοντο εις πρωτοφανείς κακουργίας κατά των Ελλήνων. Εις την απορίαν, διατί ενεργούν κατ΄ αυτόν τον τρόπον αι αρχαί, εδόθη κατά τα τελευταία έτη απάντησις, όταν απεκαλύφθη ότι αι Ελληνικαί Κυβερνήσεις εχρηματοδοτούντο αφειδώς από την Αμερικήν και την Ευρώπην δια την υποδοχήν και εγκατάστασιν των λαθρομεταναστών, όπερ εκρατήθη μυστικόν. Ήδη το έγκλημα συμπληρούται δια του νέου νομοσχεδίου. Η Πατρίς μας μετατρέπεται εις πολυεθνικόν Κράτος, με όλας τας εντεύθεν τραγικάς συνεπείας. Όταν θα κληθώμεν να αντιμετωπίσωμεν τας συνεπείας αυτάς, μάλλον θα είναι αργά. Ίσως θα είναι αργά και όταν οι μειοψηφούντες Έλληνες θα ζητήσουν από τους συνεργούς να δώσουν λόγον των πράξεών των…
π. Θεόδωρος Ζήσης: «Ἔγγαμος ἱερεύς, μοῦ εἶπε:
“Προτιμῶ νὰ καλλιεργῶ τὰ χωράφια μου, ὡς ἁπλὸς ἀγρότης, καὶ νὰ κρατήσω τὴν πίστη μου, παρὰ νὰ συνεργήσω στὴν κατεδάφισή της καὶ νὰ πάω στὴν κόλαση μαζὶ μὲ τὸν πατριάρχη καὶ τοὺς ἐπισκόπους”... Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ ὀλιγογράμματος ἱερεὺς ...ἐκφράζουν τὴν διαχρονικὴ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν στάση ὅλων τῶν πιστῶν καὶ τῶν λαϊκῶν ἀπέναντι τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν πρεσβυτέρων σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας, ἀλλὰ ἐνισχύουν τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη».
ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΛΛΑΔΑ -- Του Φώτη Κόντογλου
Περπατώντας σε βουνά και σε λαγκάδια
Περπατούμε ανάμεσα σε βουνά και σε μικρά καμποβούνια. Περνούμε μέσα από κλεισούρες. Δρόμο παίρνουμε, δρόμο αφήνουμε. Είναι πρωί. Ο ήλιος βρίσκεται ως τρία μπόγια ψηλά. Πέρα φαίνονται τα βουνά, το’να πίσω απ’ τ’ άλλο. Από πίσω μας αφήσαμε άλλα βουνά. Τι είναι αυτά τα ελληνικά βουνά! Δεν είναι βράχοι και χώματα σωριασμένα, όπως σε άλλα μέρη· είναι ζωντανά· είναι ψυχές. Θαρρείς πως σε κοιτάζουνε. Κάποια απ’ αυτά θαρρείς πως κάθονται συλλογισμένα όπως οι άνθρωποι. Και τα σχέδιά τους είναι πολύ έμορφα και πολύ παράξενα. Άλλο στέκεται με όρθιο κεφάλι, παλληκαρόβουνο, κι αγναντεύει τον κάμπο, άλλο έχει γυρτή στο πλάγι την κεφαλή του, σαν να’ ναι παραπονεμένο, άλλο έχει ξαπλωμένο το κορμί του σαν τον άνθρωπο που ξεκουράζεται, άλλο θαρρείς πως τεντώνει τον λαιμό του για να κοιτάξει πίσω από τ’ άλλα που βρίσκονται πιο μπροστά, κι από πίσω απ’ αυτό προβάλλει το κεφάλι του άλλο, και πιο μακριά άλλα, πολλά βουνά. Τα πιο έμορφα είναι όσα είναι ξεμοναχιασμένα, αποτραβηγμένα από τ’ άλλα, κι αυτά είναι τις περισσότερες φορές στρογγυλά και μυτερά στην κορφή και στέκουνται μέσα στον αγέρα σαν να’ναι από κρούσταλλο. Σχεδόν όλα είναι σπάνια και σταχτιά, χωρίς δέντρα. Μονάχα εδώ κι εκεί, χαμηλά στα ριζοβούνια που ζώνουνε το μεγάλο βουνό, όπως ζώνουμε το κάστρο οι πύργοι κι οι τάμπιες, βλέπεις κανένα δένδρο μοναχιασμένο, ή πέντ’-έξι μαζί κοντά-κοντά, σαν να κουβεντιάζουνε. Από μακριά, τα βουνά φαίνουνται αλλιώς, κι αλλιώς τα βλέπεις σαν πας κοντά. Οσο τα σιμώνεις, ολοένα αλλάζουνε όψη. Εκεί που το’βλεπες πριν στρογγυλό κι όρθιο, αρχίζει σιγά-σιγά και μακραίνει. Πολλές φορές, ενώ στην αρχή έβλεπες πως έχει μια κορυφή, σε λίγο φανερώνεται στα μάτια σου κι άλλη, που ήτανε κρυμμένη. Γι’ αυτό, φαίνονται σα να σαλεύουνε, σα να’ναι ζωντανά.
ΥΠΟΥΛΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΤΑΞΕΩΣ -- Του κ. Δημητρίου Χατζηνικολάου, Αναπληρωτού Καθηγητού του Παν/μίου Ιωαννίνων
Πληροφορούμεθα ότι υπάρχει συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθή Ευρωπαϊκόν Σύνταγμα εις τους λαούς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΕΕ) χωρίς να διεξαχθούν δημοψηφίσματα εις τα επί μέρους κράτη – μέλη της ΕΕ, αλλά με μόνην την κύρωσιν εκ μέρους των κυβερνήσεων των κρατών – μελών. Προφανώς, επειδή μερικοί λαοί έχουν ήδη απορρίψει δια δημοψηφισμάτων την σχεδιαζομένην Νέαν Παγκόσμιον Τάξιν (New World Order), κύριον χαρακτηριστικόν της οποίας θα είναι η εις ευθετώτερον χρόνον επιβολή μίας παγκοσμίου κυβερνήσεως, επιχειρείται τώρα η ύπουλος επιβολή της ερήμην των λαών. Ώστε, λοιπόν, παραγκωνίζονται οι λαοί, προκειμένου να επιβληθή εις αυτούς η χειροτέρα δικτατορία όλων των εποχών! Αι δυνάμεις, που προωθούν την παγκόσμιον δικτατορίαν γνωρίζουν ότι, κατά κανόνα, αι εθνικαί κυβερνήσεις λαμβάνουν εντολάς από τον διεθνή Σιωνισμόν και τας εφαρμόζουν εις τας χώρας των, επιστραεύουσαι διάφορα γελοία επιχειρήματα. Εις την χώραν μας το κακόν αυτό έχει φθάσει εις το απροχώρητον. Επί πολλάς δεκαετίας, επιχειρείται ο εξιουδαϊσμός της κοινωνίας με τα ακόλουθα μέτρα: (1) νόθευσις της εις τον Θεόν πίστεως (δια της διαδόσεως των διαφόρων αιρέσεων και δη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού)· (2) αντικατάστασις ανωτέρων ιδεωδών με υλιστικά φρονήματα (δια της προωθήσεως του κομμουνισμού, του ευδαιμονισμού, της σαρκολατρείας κ.ά.)· (3) χλευασμός της ηθικής και προώθησις διαστροφών, όπως είναι η ομοφυλοφιλία· (4) επιβολή του γλωσσικού χάους· και (5) χονδροειδείς προδοσίαι εις τα εθνικά θέματα, με αποκορύφωμα την προδοσίαν της Κύπρου το 1974, η οποία δυστυχώς συνεχίζεται μέχρι σήμερον, εφόσον εγκατελείψαμεν την νήσον εις το έλεος του Αττίλα και των μισελλήνων Σιωνιστών του τύπου Κίσσινγκερ. Μετά απ’ όλα αυτά τα κακά, ετοιμάζουν τώρα και το χειρότερον: την πλήρη υποταγήν εις τον Σιωνισμόν. Μέχρι τούδε, υπήρχε (θεωρητικώς τουλάχιστον) η παρηγορία ότι αν μία κυβέρνησις αντιστρατεύηται την θέλησιν του λαού, θα τιμωρηθή εις τας επομένας εκλογάς. Ηδύνατο, δηλαδή, ο λαός να ζητήση ευθύνας από την κυβέρνησίν του δια προδοσίας, σφάλματα και παραλείψεις. Από τούδε και εις το εξής, τα μεγάλα θέματα θ’ αποφασίζωνται από την παγκόσμιον κυβέρνησιν, η οποία ουδόλως θα λαμβάνη υπ’ όψιν την θέλησιν του Ελληνικού λαού. Οι πολιτικοί της δεκάρας, μαριονέτται εις τας χείρας των Σιωνιστών, ψευδοδιανοούμενοι, ψευδο-εχθροί των δικτατοριών και ψευδο-υπερασπισταί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μάς προετοιμάζουν ν’ αποδεχθώμεν την παγκόσμιον δικτατορίαν του Αντιχρίστου με ψευδο-επιχειρήματα, όπως «χάριν της ειρήνης» και άλλα φληναφήματα. Εις τους δυσκόλους αυτούς καιρούς, η Εκκλησία θα ηδύνατο να διαδραματίση σωτήριον ρόλον. Δυστυχώς, όμως, λείπουν σήμερον τα εκκλησιαστικά αναστήματα, που θα ηδύναντο να κονιορτοποιήσουν τα δυσώδη σχέδια των αδυσωπήτων εχθρών της Ορθοδοξίας και της Ελλάδος. Μεμονωμέναι αντιστάσεις, όπως αυτή της Ι. Μ. Εσφιγμένου Αγίου Όρους, είναι θεάρεστοι και αξιέπαινοι, αλλά δυστυχώς προσκρούουν εις το διεφθαρμένον κατεστημένον, το οποίον απαντά με διωγμόν. Δυστυχώς, η Εκκλησία σιωπά, κατά κανόνα, όταν βεβαίως δεν συμπλέη και δεν πρωτοστατή εις την επικράτησιν του κακού. Άραγε, πέραν κάποιων χλιαρών διαμαρτυριών επί μεμονωμένων ζητημάτων από μεμονωμένα άτομα, θα ευρεθή κάποιος Μακρυγιάννης να είπη ολόκληρον την αλήθειαν και με συνέπειαν να αναλάβη πρωτοβουλίαν δι’ ένα ανένδοτον αγώνα κατά της επερχομένης ολοκληρωτικής καταστοφής; Εάν ευρεθή, τότε πιστεύομεν ότι θα έχη την ευλογίαν του Θεού και το εγχείρημά του θα ευοδωθή. Εάν δεν ευρεθή, τότε θα είμεθα όλοι, άλλος περισσότερον και άλλος ολιγώτερον, ένοχοι εσχάτης προδοσίας.
«Ορθ. Τύπος» αριθ. φ. 1734.
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΘΡΟΝΙΣΙΝ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΔΕΝ ΗΤΟ ΠΑΡΟΥΣΑ Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτ. Καθηγητοῦ Α.Π.Θ
ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ καί πρωτάκουστα, «αἰσχύνης γέμοντα», ἀπό
ὀρθοδόξου πλευρᾶς εἶναι ὅσα ἐτελέσθησαν κατά τήν ἐνθρόνιση τοῦ νέου πάπα
Φραγκίσκου Α’, προεξάρχοντος δυστυχῶς τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου
Α’, μετά τῆς συνοδείας ἐκπροσώπων τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
Ὄχι, δέν ἦταν ἐκεῖ παροῦσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί
Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τῶν μεγάλων ὁμολογητῶν τῆς πίστεως ἐναντίον τῆς
αἱρέσεως τοῦ Παπισμοῦ: Τοῦ Μ.Φωτίου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ, τοῦ Ἁγίου
Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ
Αἰτωλοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, τῶν ἐπί τοῦ λατινόφρονος πατριάρχου
Ἰωάννου Βέκκου μαρτυρησάντων Ἁγιορειτῶν Πατέρων, τῶν ὁσιομαρτύρων τῆς Ἱερᾶς
Μονῆς Καντάρας τῆς Κύπρου, τῶν ἐν τοῖς χρόνοις ἡμῶν σφαγιασθέντων Σέρβων Ὀρθοδόξων
ἀπό τούς «Καθολικούς» Οὐστάσι τῇ ὑποκινήσει τοῦ καρδιναλίου, καί τώρα «ἁγίου»
τῶν Παπικῶν, Στέπινατς.
Εἶναι δυνατόν οἱ σφαγιασθέντες «ὥσπερ ἄρνες» ἀπό τούς
παπικούς νά ἔστειλαν ἐκπροσώπους, χαίροντες ἐπί τῇ ἐνθρονίσει τοῦ σφαγέως των;
Εἶναι δυνατόν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος πού προειδοποίησε τους Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἐπί
τῇ ἀφίξει τῶν παπικῶν και φιλοπαπικῶν ἐπί Βέκκου λέγοντας ὅτι «ἔρχονται οἱ
ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου», νά συμμετεῖχε ἐγκρίνοντας τήν ἐνθρόνιση τῶν ἐχθρῶν τοῦ
Υἱοῦ Της, χωρίς μέχρι τώρα ἐπί χίλια ἔτη ἀπό τοῦ σχίσματος νά ὑπάρξη ἴχνος
μετανοίας;
ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ; -- Του αειμνήστου Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομ. Καθηγητού Α.Π.Θ.
Είμαστε χριστιανοί; Ξενίζει το ερώτημα. Κι είναι πράγματι κάπως αναπάντεχο, τουλάχιστον για το περιβάλλον και την εποχή μας. Χρειάζεται ερώτημα; Και βέβαια είμαστε χριστιανοί! Έτσι γεννηθήκαμε. Μ’ αυτό το φρόνημα ανατραφήκαμε, αυτό δηλώνει η ταυτότητά μας. Κι όμως είναι χρήσιμο και αναγκαίο κάποιες φορές να προβληματίζεται κανείς ακόμη και για τα αυτονόητα. Λοιπόν, είμαστε χριστιανοί; Τι μας λέει η συνείδησή μας, τι απαντά η καρδιά μας; Τι αποδεικνύει η ζωή μας; Δεν είναι εύκολο να πεις πως είσαι χριστιανός, όταν αναλογισθείς ότι αυτή η ιδιότητα σε συνιστά ως γνήσιο αντίγραφο του Ιησού Χριστού, ως ένα μικρό μικρό Χριστό. Ο άγιος Ιγνάτιος ο θεοφόρος, του οποίου την καρδιά πύρωνε η αγάπη του Χριστού, ομολογεί ότι «μεγέθους εστίν ο χριστιανισμός», είναι μεγάλο πράγμα ο χριστιανισμός. Πως, λοιπόν, να το προσμετρήσει και πως να το επωμισθή η δική μας αδύναμη ύπαρξη;
Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "Χθες 9/7/2026 το Ευρωκοινοβούλιο επανέφερε ενώ είχε καταψηφιστεί το Chat Control."
Εἴδησις: «Πέρασε ωστόσο επειδή απαιτούνταν απόλυτη πλειοψηφία όλων των ευρωβουλευτών για να απορριφθεί».
Αἵρεση: Καταχθόνιο διαβολικὸ τέχνασµα -- π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος (†)
«Ὁ Διάβολος, ὅταν εἶδε ὅτι πλέον ἡ ἰσχύς του κυριολεκτικὰ κατερρακώθη µὲ τὸν Σταυρὸ καὶ τὴν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ἄρχισε νὰ πολεµᾶ τὴν Ἐκκλησία µὲ µίαν νέαν µέθοδον, µὲ τὴν µέθοδον τῆς νοθείας. Δὲν ἔρχεται νὰ πῆ ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι τίποτε, γιατὶ ἐνικήθη· ἔρχεται ὅµως νὰ µιλήση µὲ τὴν γλῶσσα τῆς νοθείας καὶ νὰ πῆ: “Ναί, βεβαίως! ἐγὼ δέχοµαι τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Βεβαίως! Ἀλλά, ξέρετε, ὁ Ἰησοῦς Χριστός - σπουδαῖος ἄνθρωπος! Ἀλλά... δὲν εἶναι Θεός”! Ἤ τὸ ἄλλο: “Βεβαίως! εἶναι Θεός!.... Ἀλλὰ δὲν ἔγινε ἄνθρωπος, ἤτανε φαινοµενικὰ ἄνθρωπος”! Καὶ οὕτω καθ᾽ἑξῆς. Δηλαδή µὲ κάθε τρόπο ἐπιδιώκει νὰ δηµιουργήση ὁ Διάβολος µίαν ἀπόκλισιν ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὴ ἡ ἀπόκλισις ἀπὸ τὴν ἀλήθεια λέγεται αἵρεσις».
ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«...ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρά ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;»
Ὁ Χριστός ἦλθε καί ἐκήρυξε ὁ Ἴδιος τό μυστήριον τῆς μετανοίας καί σωτηρίας ἀλλά δέν τούς κέρδισε ὅλους· κάποιοι κακοπροαίρετοι Τόν ἀρνήθηκαν καί πολέμησαν μέ κακία τήν θεία Του Ἐνανθρώπησιν καί τό Μυστήριον τῆς μετανοίας. Ὁ Μεσσίας ἦλθε νά μᾶς πεῖ γιά τήν Ἀλήθεια, ὅτι χωρίς Αὐτήν δέν ὐπάρχει ἀληθινή ἐλευθερία· «γνώσεσθε τήν ἀλήθεια καί αὐτή ἐλευθερώσει ὑμᾶς». Ρωτάει τούς Φαρισαίους: «Διατί διαλογίζεσθε εἰς τάς καρδίας σας σκέψεις κακοπροαιρέτους;»
Χθες 9/7/2026 το Ευρωκοινοβούλιο επανέφερε ενώ είχε καταψηφιστεί το Chat Control.
Χθες 9/7/2026 το Ευρωκοινοβούλιο επανέφερε ενώ είχε καταψηφιστεί το Chat Control. Τον νόμο που επιτρέπει σε Google, Meta και Microsoft (προς το παρών, θα προστεθούν και άλλοι), να σαρώνουν αυθαίρετα τα ιδιωτικά μας μηνύματα χωρίς δικαστική απόφαση και ένταλμα.
Το κοινοβούλιο είχε καταψηφίσει τον ίδιο νόμο τον
Μάρτιο του 2026 με 311 ψήφους κατά και 228 υπέρ.
Τον ανέστησαν όμως πρόσφατα μέσω διαδικαστικού
τεχνάσματος, αλλάζοντας τους κανόνες ψηφοφορίας και προγραμματίζοντάς την
ψηφοφορία τελευταία ημέρα πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, όταν το μισό
κοινοβούλιο είχε ήδη φύγει.
Εδώ είναι το αντιδημοκρατικό σκάνδαλο: 314
ευρωβουλευτές ψήφισαν κατά. Μόλις 276 ψήφισαν υπέρ. Πέρασε ωστόσο
επειδή απαιτούνταν απόλυτη πλειοψηφία όλων των ευρωβουλευτών για να
απορριφθεί, όχι απλώς πλειοψηφία των παρόντων.
Περισσότεροι άνθρωποι ψήφισαν όχι παρά ναι. Πέρασε παρόλα αυτά. Επιβλήθηκε μέσω επείγουσας
διαδικασίας ακριβώς πριν την καλοκαιρινή διακοπή, όταν οι απουσίες είναι στο
μέγιστο και η προσοχή στο ελάχιστο.
Η ίδια η εισηγήτρια του νόμου, Birgit Sippel, τον
χαρακτήρισε «αθέμιτο τέχνασμα» και αρνήθηκε να τον στηρίξει.
Από εδώ και πέρα, η Meta (Facebook, Instagram κ.λ.π.), η Google (και όλα τα
κινητά με android) η Microsoft (είναι το χειρότερο όλων όσων δεν έχουν
λειτουργικά Linux) και σίγουρα θα προστεθούν και άλλοι κολοσσοί,
μπορούν να διαβάζουν τα μηνύματά μας χωρίς κρυπτογράφηση. Χωρίς δικαστική
εντολή. Χωρίς να έχεις κάνει τίποτα. Εκείνη η συνομιλία με τον γιατρό σου. Το
μήνυμα στον δικηγόρο σου. Αυτό που γράφεις στον/στην σύζυγό σου, στα παιδιά
σου, η τυχόν συζήτηση με τον πνευματικό σου. Όλα αυτά, τώρα, μπορούν να διαβαστούν.
Τι σημαίνει πρακτικά και άμεσα αυτός ο νόμος απλά για
εμάς τους πολίτες; Πείτε ότι μια μητέρα στέλνει στον αδελφό της φωτογραφία του
μωρού της στο μπάνιο μέσω Messenger ή email. Ο αλγόριθμος σαρώνει, ανιχνεύει γυμνό ανηλίκου και το μαρκάρει ως ύποπτο.
Τότε η φωτογραφία, χωρίς να το εγκρίνει η μητέρα του
μωρού, φτάνει σε κάποιον άγνωστο moderator για «αξιολόγηση». Αν αυτός ο
moderator κρίνει τη φωτό ύποπτη, η φωτογραφία ταξιδεύει ξανά σε άλλους
«αξιολογητές κινδύνου». Ενδιάμεσα κανείς δεν αξιολογεί τους «αξιολογητές
κινδύνου.»
Ο λογαριασμός της μητέρας κλειδώνεται, η αστυνομία
ενημερώνεται, η συσκευή μπορεί να ελεγχθεί. Χωρίς η μητέρα να ξέρει γιατί.
Χωρίς να υπάρχει ένταλμα δικαστή.
Αυτό είναι το σημερινό δυστοπικό σενάριο. Το αυριανό
είναι χειρότερο. Αύριο αρκεί μια αλλαγή ορισμού και να αρχίσει η σάρωση για
«παραπληροφόρηση». Μεθαύριο για «εξτρεμιστικό περιεχόμενο». Θυμηθείτε ότι
παρόμοιο νόμο περί εξτρεμιστικού περιεχομένου έχει ήδη ψηφιστεί στη Ελληνική
Βουλή από την Ν.Δ. ΠΑΣΟΚ και ΝΙΚΗ με το Νόμο 5067/2023. Κάναμε έκκληση τότε για το ολέθριο λάθος, το οποίο
επέβαλε στους υπαλλήλους των Παρόχων διαδικτύου να ελέγχουν αυθαίρετα τις
καταχωρήσεις μας για τρομοκρατικό περιεχόμενο κ.λ.π. σήμερα αυτό το έγκλημα
προχώρησε ένα βήμα παραπάνω στην Ε.Ε.
Ποιος ορίζει τι είναι παραπληροφόρηση ή εξτρεμιστικό,
ή τρομοκρατικό περιεχόμενο δε χρειάζεται να το πούμε. Πάνω από 800 ερευνητές
κυβερνοασφάλειας και κρυπτογράφησης από 35 χώρες, υπέγραψαν ανοιχτές επιστολές
κατά αυτού του νόμου.
Ισχυρίζονται πως η σάρωση δεν μπορεί να διαχωρίσει το
νόμιμο από το παράνομο περιεχόμενο χωρίς να σπάσει θεμελιωδώς την
κρυπτογράφηση. Κι αυτό δημιουργεί «πρωτοφανείς δυνατότητες παρακολούθησης,
ελέγχου και λογοκρισίας» με εγγενή κίνδυνο κατάχρησης.
Η Νομική Υπηρεσία του ίδιου του Συμβουλίου λέει ότι η
σάρωση χωρίς υποψία παραβιάζει το Άρθρο 7 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Τον
δικό τους Χάρτη. Οι δικοί τους νομικοί. Η ΕΕ υποτίθεται ότι ιδρύθηκε για να
προστατεύει θεμελιώδη δικαιώματα. Χθες χρησιμοποίησε τους δικούς της κανόνες
για να τα ακυρώσει, με νομιμοφανή αντιδημοκρατικά τεχνάσματα. Ουσιαστικά
λύγισαν τον νόμο μέχρι να πάρουν αυτό που ήθελαν.
Μετά από όλα αυτά πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τα
προσωπικά μας δεδομένα, και να σκεφτούμε ώριμα τι θα αλλάξουμε στην μεταξύ μας
επικοινωνία έτσι ώστε να μην γινόμαστε ένα πιόνι ή δυστυχώς μερικές φορές και
ακούσιο γρανάζι αυτού του συστήματος.
Τρόποι υπάρχουν, δυνατότητες τεχνικές υπάρχουν,
(χρειάζεται άλλο ολοκληρωμένο κείμενο για να γραφούν), αλλά το σημαντικότερο
θέλει απόφαση και αγώνα να ξεβολευτούμε και να βαδίσουμε με ένα νέο τρόπο
επικοινωνίας περισσότερο προσωπικό και ασφαλή όσο γίνεται, ξεκινώντας πρώτιστα
από τη μεγάλη μας εξάρτησή από το κινητό τηλέφωνό μας. Στην ουσία σπρώχνουν με
κάθε τρόπο το κινητό στη γενιά που έρχεται να ολοκληρωθεί ως προθάλαμος του
σφραγίσματος.
Σπυρίδων Αρναούτογλου
Νίκαια
10/7/2026
Εφημερίς “Ορθόδοξος Τύπος” : Αναγνωρίζουν το Βατικανόν ως κανονικήν Εκκλησίαν.
Οι σύγχρονοι “Πατέρες” επέταξαν τους αγώνας των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας εις τας εθνικάς και εκκλησιαστικάς χωματεράς, απηρνήθησαν το Ορθόδοξον φρόνημά των και την Ορθόδοξον Πίστιν των και συμπορεύονται μετά των Παπικών, οι οποίοι είναι πηγή εκ της οποίας πηγάζουν όλα τα αθεϊστικά κινήματα, όλαι αι διαστροφαί περί την αλήθειαν της Πίστεως και κατά συνέπειαν όλαι αι αιρέσεις.
(Ο.Τ. 1835)
Του εν Αγίοις Πατρός ημών Μαξίμου, προς Αναστάσιον Μονάζοντα.
Χθες εις τας δεκαοκτώ του μηνός, όπου ήτο η αγία Πεντηκοστή, ο Πατριάρχης εδήλωσε μοι λέγων:
--Ποίας Εκκλησίας είσαι; Βυζαντίου; Ρώμης;
Αντιοχείας; Αλεξανδρείας; Ιεροσολύμων;
Ιδού
πάσαι ηνώθησαν μετά των υπ΄ αυτής επαρχιών. Εάν λοιπόν είσαι της καθολικής
Εκκλησίας, ενώθητι, μήπως εισάγων αλλότρια φρονήματα εις την ζωήν της, πάθης
αυτό ακριβώς το οποίον δεν προσδοκάς.
Προς
τους οποίους απήντησα:
--Καθολικήν
Εκκλησίαν εφανέρωσεν ο των όλων Θεός, ότι είναι η ορθή και σωτήριος ομολογία,
της εις Αυτόν πίστεως.
P.G. Migne 131-133.
Οι Αγιορείτες μοναχοί το 1273 απαντούν με τον «Τόμο» του Ιασίτου Ιώβ:
......πως είναι λοιπόν νόμιμο και θεάρεστο να ενωθούμε με εκείνους από τους οποίους αποκοπήκαμε δίκαια και κανονικά, εφόσον παραμένουν αμετάβλητα στις αιρέσεις τους; Εάν το δεχθούμε αυτό ανατρέπουμε μονομιάς τα πάντα και καταργούμε την Ορθοδοξία ...... Ποιος «άδης» θα εκφωνήσει το μνημόσυνο του πάπα – ο οποίος αποκόπηκε δίκαια από το Άγιο Πνεύμα εξ αιτίας της αυθαδείας του, εναντίον του Θεού και των θείων Μυστηρίων – και θα γίνει με αυτόν τον τρόπο εχθρός του Θεού ; Διότι αν ακόμη και ο απλός χαιρετισμός, μας καθίστα κοινωνούς των πονηρών έργων αυτού που χαιρετάμε , πόσο μάλλον η μνημόνευσης του, εκφώνως, και μάλιστα την στιγμή που αντικρίζουμε με φρίκη τα θεία Μυστήρια ; Αν αυτός ο Ίδιος που βρίσκεται μπροστά μας είναι η Αυτοαλήθεια , πως είναι δυνατό να ανεχθεί ένα τόσο μεγάλο ψεύδος , το να συγκατατάσσεται δηλαδή ο πάπας μεταξύ των λοιπών Ορθοδόξων πατριαρχών ; Μήπως θα παίξουμε θέατρο κατά τον καιρό των φρικτών Μυστηρίων ; Και πως θα τα ανεχτεί αυτά η ψυχή του Ορθοδόξου και δεν θα απομακρυνθεί αμέσως από την εκκλησιαστική κοινωνία αυτών πού τον μνημόνευσαν και δεν θα τους θεωρήσει ιεροκαπήλους ; Άλλωστε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Θεού δεχόταν από παλιά την αναφορά του ονόματος του αρχιερέως ενώπιον των Αγίων Μυστήριων ως τελεία συγκοινωνία....
ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΟΝ «Π.Σ.Ε.»; -- Του κ. Δημ. Χατζηνικολάου, Καθ. Οικονομικών Παν/μίου Ιωαννίνων
Οι Προτεστάνται αυξάνουν τας αιρέσεις των!
Ο λυσσώδης πόλεμος των δυνάμεων του σκότους κατά του Σωτήρος Χριστού ουδέποτε εκόπασεν, από την δημοσίαν εμφάνισιν Αυτού μέχρι σήμερον. Αι μέθοδοι και τα μέσα που χρησιμοποιούν διαφέρουν, ωστόσον, από εποχήν εις εποχήν και από τόπον εις τόπον, όπως εκάστοτε κρίνει και υπαγορεύει ο αρχηγός των, ο Άρχων του σκότους. Πότε η βία, πότε η προδοσία, πότε η αίρεσις και η διαστροφή και πότε όλ’ αυτά μαζί. Από τας αρχάς του εικοστού αιώνος, μάλιστα, έχουν κατορθώσει ν’ αναβιβάζουν εις πατριαρχικούς και άλλους επισκοπικούς θρόνους Οικουμενιστάς, οι οποίοι ίστανται «ευλαβώς» έμπροσθεν οιαδήποτε αιρέσεως ή θρησκείας, με αποτέλεσμα αι αντιστάσεις να τείνουν να εκλείψουν και αι ως άνω σατανικαί μεθοδείαι να έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα. Αι ραδιουργίαι και τα κτυπήματα των ανυστάκτων εχθρών του Χριστού έχουν προσφάτως αυξηθή τόσον, ώστε δυσκολευόμεθα πλέον να τα παρακολουθήσωμεν. Εκτός από την προσπάθειαν αναβιώσεως του Δωδεκαθέου, γίνεται τώρα και απόπειρα αναβιώσεως παλαιών αιρέσεων, όπως του Γνωστικισμού, του Εβιωνισμού, του Μαρκιωνισμού κ.ά.
π. Θεόδωρος Ζήσης: η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου
H συγκρητιστική χοάνη της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ως εκφράζεται σήμερον τόσον εις το Παγκόσμιον Συμβούλιον των λεγομένων Εκκλησιών, όσον και εις τα διάφορα διεθνή fora καταδολιεύει και ευτελίζει την Χριστιανικήν αποκάλυψιν και εκκοσμικεύει το άγγελμα της σωτηρίας, μετατρέπουσα αυτό εις ηθικολογίαν στερουμένης ζωής, χάριτος και δυνάμεως Θεού. Είναι τελικώς η προσπάθεια αυτή μία ακόμη άπεπλις απόπειρα του βυθίου δράκοντος να εκμηδενίση το σταυροαναστάσιμον μήνυμα ζωής της Αποστολικής Καθολικής Εκκλησίας. Συγκρητιστική παναίρεση λοιπόν ο Οικουμενισμός, οι εκκλησίες του Παγκόσμιου Συμβουλίου λέγονται εκκλησίες, χωρίς να είναι, όλη δε αυτή η οικουμενιστική προσπάθεια προέρχεται εκ του Διαβόλου.
«ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΧΑΛΕΠΩΝ ΚΑΙΡΩΝ» [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-7-1994]
Σήμερα μας διηγείται, αγαπητοί μου, ο ιερός ευαγγελιστής Ματθαίος, την παρουσία δύο δαιμονιζομένων ανθρώπων που συνήντησε ο Κύριος στην περιοχή των Γεργεσηνών. Γράφει ο ιερός ευαγγελιστής: «Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης». Δηλαδή όταν ο Κύριος ήλθε απέναντι, πέρασε απέναντι από τη λίμνη -δυτικά ήταν η Καπερναούμ, απέναντι, ανατολικά ήταν τα Γέργεσα, η περιοχή των Γεργεσηνών και ήταν εκεί μία πεντάπολις κ.λπ. - όταν λοιπόν εκεί, λέγει, πέρασε ο Κύριος, τότε εμφανίστηκαν δύο δαιμονιζόμενοι που εξήρχοντο από τα μνημεία. Κατοικούσαν στα μνημεία. Τα μνημεία ήταν θολωτοί τάφοι σε βράχους, κοιλώματα, κι εκεί μέσα έμεναν· που έβαζαν τους νεκρούς. «Χαλεποί λίαν». «Φοβεροί στην εμφάνισή τους». Ώστε να μην μπορεί κανείς να περάσει από εκείνον τον δρόμο. Εφοβούντο οι άνθρωποι να περάσουν από εκείνον τον δρόμον.
H απάντηση που έδωσε ο άγιος Μάξιμος σε κείνους που τον ανακρίνανε επειδή δεν κοινωνούσε με καμία από τις "επίσημες" εκκλησίες :
"Και λέγουσιν αυτώ· Συ μόνος σώζη, και πάντες απόλλυνται;
Και είπεν· Ουδένα κατέκριναν οι τρεις παίδες μη προσκυνήσαντες τη εικόνι,
πάντων ανθρώπων προσκυνούντων. Ου γαρ εσκόπουν τα των άλλων, αλλ’ εσκόπουν όπως
αν αυτοί μη εκπέσωσι της αληθούς ευσεβείας. Ούτω και Δανιήλ βληθείς εις τον
λάκκον των λεόντων, ου κατέκρινε τινα των μη προσευξαμένων τω Θεώ κατά το
θέσπισμα Δαρείου, αλλά το ίδιον εσκόπησε· και είλετο αποθανείν, και μη
παραπεσείν τω Θεώ, και υπό της ιδίας μαστιγωθήναι συνειδήσεως, επί τη παραβάσει
των φύσει νομίμων. Καμοί ουν μη δω ο Θεός κατακρίναι τινα, ή ειπείν, ότι εγώ
μόνος σώζομαι. Αιρούμαι δε αποθανείν, ή θρόησιν έχειν κατά το συνειδός, ότι περί την εις Θεόν πίστιν παρεσφάλην καθ’
οιονδήποτε τρόπον." (P.G. 90,121)
Ἡ ὀρθόδοξος μαρτυρία μέ λόγους καί κείμενα, ἡ ὁποία ὅμως δέν συνοδεύεται μέ ἀποτείχισιν ἀπό τούς κακοδόξους, εἶναι λόγος κενός ἤ μᾶλλον παραπλανητικός -- Τοῦ Δημητρίου Χατζηνικολάου, ἀν. καθηγητοῦ τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων
Γιά ὅποιον γνωρίζει στοιχειωδῶς τά δογματικά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ ἰσχυρισμός πού ὑπάρχει εἰς τόν τίτλον τοῦ συντόμου αὐτοῦ ἄρθρου εἶναι αὐτονόητος καί ἀναντίρρητος. Ἔχει δέ ἀποδειχθῆ χιλιάδες φορές κατά τά τελευταῖα 100 περίπου χρόνια, μέ βάσιν τήν ἁγίαν Γραφήν, τίς ἱερές Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρας, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον ἐδίδαξαν αὐτά τά αὐτονόητα, ἀλλά καί τά ἐφήρμοσαν εἰς τήν πρᾶξιν, μέ τήν στάσιν των ἔναντι τῶν αἱρετικῶν καί τῶν ἀλλοθρήσκων. Ἑπομένως, δέν ὑπάρχει ἀνάγκη γιά ἕν ἀκόμη μακροσκελές ἄρθρον πού ν’ ἀποδεικνύῃ αὐτά τά αὐτονόητα. Στόχος τοῦ παρόντος εἶναι νά τά ὑπενθυμίσῃ σέ κάποιους ἀγαπητούς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι δείχνουν μέν ζῆλον εἰς τήν ὑπεράσπισιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅταν αὐτή κακοποιῆται ἀπό τούς ἰδίους τούς ταγούς της, ἀλλ’ ἀρνοῦνται κατηγορηματικῶς ν’ ἀποτειχισθοῦν ἀπό αὐτούς! Μάλιστα, μερικοί ἀπό αὐτούς πηγαίνουν ἕν βῆμα παραπέρα καί κατηγοροῦν ὅσους ἔχουν ἤδη ἀποτειχισθῆ, ὅτι δῆθεν κάνουν σχίσμα!
Ένα απόσπασμα του Αλέξανδρου Καλόμοιρου, από το υπέροχο βιβλίο του "Κατά ενωτικών"
Θ΄ Το Παλαιοημερολογητικό
Μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα της αποσυνθέσεως, ήλθε ξαφνικά, ύστερα από πίεσι
του Κράτους, το πρώτο επίσημο βήμα της ελληνικής Εκκλησίας πρός τον Πάπα: Η
υιοθέτησις του παπικού ημερολογίου. Λίγοι έχουν, δυστυχώς, εννοήσει την σημασία
του “παλαιοημερολογητικού”, όπως ονομάζεται, ζητήματος. Οι περισσότεροι
αποδίδουν σε στενοκεφαλιά του αγραμμάτου λαού την αντίδρασι των
Παλαιοημερολογιτών, δείγμα κι αυτό της βαθειάς περιφρονήσεως που τρέφουν οι
οιηματίες εγγράμματοι πρός τους αγραμμάτους. Όμως οι αγράμματοι αυτοί, για να
αντιδράσουν όπως αντέδρασαν, θα έπρεπε να έχουν, αν μη τι άλλο, θρησκευτικόν
ζήλο και ενδιαφέροντα πνευματικά, που τα εστερείτο η μάζα των αδιαφόρων που
ακολούθησαν, χωρίς κάν να γνωρίζουν πώς τίθεται το πρόβλημα, την πλειοψηφία των
ιεραρχών. Κανείς από τους φωτισμένους θεολόγους και τους οπαδούς των δεν έδειξε
πάντως σημεία αγωνίας μπροστά στό φαινόμενο αυτό του διαχωρισμού της ελληνικής
Εκκλησίας, ούτε ζήτησε να βρή μια απάντησι στην γεμάτη πόνο κραυγή τόσων χιλιάδων
πιστών.
Μπορούσε να αμαρτήσει ο Χριστός; -- Ανδρέου Θεοδώρου, Θεολόγου
Ως γνωστόν, στην αρχαία Εκκλησία είχαν διαμορφωθεί και λειτουργήσει δύο διαφορετικές θεολογικές σχολές, η αλεξανδρινή και αντιοχειανή. Η πρώτη, επηρεαζόμενη από την ελληνική φιλοσοφία (κυρίως τον Πλατωνισμό) ασκούσε θεωρητική θεολογία, ερμήνευε αλληγορικά τις Γραφές και στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού τόνιζε τη θεία φύση, αφήνοντας στο περιθώριο την ανθρώπινη. Η δεύτερη, εμφορούμενη από το πρακτικό, πραγματιστικό και κριτικό πνεύμα της αριστοτελικής φιλοσοφίας, ασκούσε θεολογία πρακτική και κριτική, ερμήνευε τις Γραφές με την ιστορική κριτική μέθοδο και στο πρόσωπο του Θεανθρώπου τόνιζε κυρίως την ανθρώπινη φύση, εγκαταλείπουσα στη σκιά τη θεία.
Του θεολόγου Δημήτριου Ἰ. Κάτσουρα:
Δυστυχῶς, θέλοντας νά εἶμαι εἰλικρινής καί δίκαιος καί αὐτοκριτικός, πρέπει νά ὁμολογήσω ὅτι σ' αὐτή τήν ἰδιαίτερα κρίσιμη περίοδο οἱ "Γ.Ο.Χ." τῶν παρατάξεων ἀδικαιολογήτως καί ἐγκληματικῶς δέν ἀγωνίζονται! Τολμῶ νά πῶ ὅτι ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν ἀγώνα καί τή μαρτυρία τῆς Ὀρθοδοξίας! Εἶναι τραγική αὐτή ἡ διαπίστωση. Καί τό λέω μετά λόγου γνώσεως γιά ὅσους μέ γνωρίζουν. Ὁ ἀγώνας τῶν ὀρθοδόξων τοῦ 1924 φαίνεται προδομένος καί ἀποπροσανατολισμένος ἀπό ἐμᾶς τούς ἴδιους. Δέν σχολιάζω γιά νά χαϊδέψω κανενός τ' αὐτιά. Αὐτή τήν περίοδο προβληματίζομαι ἰδιαιτέρως κατά πόσον γιά μιά σειρά λόγους τό ἅλας τῶν Γ.Ο.Χ. φαίνεται νά ἔχει μωρανθεῖ! Πέραν τῶν ἀναμνήσεων καί ἀναφορῶν στούς ἀγώνες τῶν Πατέρων μας τοῦ 1924, ὄντως θαυμαστούς καί θεαρέστους, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως τῶν 90 ἐτῶν ἀπό τήν ἐπιβολή τῆς ἑορτολογικῆς Καινοτομίας, ὀφείλουμε ἐκ λόγων δικαιοσύνης νά ἐπισημάνουμε ὅτι ὁ ἄκρατος μιμητισμός τῶν τῆς ἐπισήμου ἐκκλησίας ἀναίρεσε τόν ὁμολογιακό χαρακτήρα τῆς μαρτυρίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἐκκοσμίκευσε τόν κολλυβαδικό τους χαρακτήρα. Θά ἦταν ἰδιαίτερα χρήσιμο γιά καλό προβληματισμό καί ἐποικοδομητική αὐτοκριτική ἡ πραγματοποίηση ἀνοικτῶν συζητήσεων καί τοποθετήσεων ἐπ' αὐτῶν τῶν ζητημάτων μεταξύ ἐκπροσώπων τῶν διαφόρων "πλευρῶν" μέ τή συμμετοχή κλήρου καί λαοῦ. Ἡ συνέχιση τῆς σημερινῆς καταστάσεως ἀπειλεῖ μέ μετάλλαξη ἐπ' ὠφελεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τό κατά τήν ἔκφραση τῶν καινοτόμων παλαιοημερολογιτικό κίνημα ἤ τήν μαρτυρία τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδοξίας.
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος στό δίτομο ἔργο του «Μελέτη ἱστορική περί τῶν αἰτίων τοῦ σχίσματος» λέει:
«Τίς ἤδη ἀγνοεῖ τούς λόγους τοῦ σχίσματος; Ἡ ἑνότης ἤδη διεσπάσθη ἐσωτερικῶς, ὁ ἠθικός δεσμός ἀπεκόπη, τό χάσμα ἠνέῳκται, καί τό ἀπόστημα ἔστηκε μέγα διαχωρίζον τήν Δυτικήν, ἤ μᾶλλον τήν Ρωμαϊκήν τῆς Ἀνατολικῆς ἤ μᾶλλον τῆς μιᾶς ἁγίας καθολικῆς καί ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Οἱ πάπαι ἀπέβησαν Ρωμαῖοι αὐτοκράτορες ἡ δἐ Ρωμαϊκή Ἐκκλησία, αὐτοκράτειρα ἐκκλησία, ἡ ἐκκλησία τῶν ἐκκλησιῶν καί ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης, ἐπίσκοπος τῶν ἐπισκόπων ὅλου τοῦ κόσμου. Ἤδη ὁ πάπας ἐγένετο θεάνθρωπος διότι χειρίζεται θείῳ καί ἀνθρωπίνῳ δικαίῳ δύο ὑψίστας δυνάμεις τήν θείαν δύναμιν καί τήν ἀνθρωπίνην . Τίς ἀντιστήσεται πρός αὐτους; Τίς δύναται νά ἀτενίσῃ πρός τό ὕψος τό παπικόν; Τίς νά ἀντοφθαλμίσῃ πρός τήν μεγαλοπρέπειαν αὐτῶν; Ἡ Δύσις ἅπασα ἤδη προσπεσοῦσα προσεκύνησεν αὐτόν ἀλλʼἡ Ἀνατολή δέν ὑποτάσσεται, ἡ Ἀνατολή ἐμμένει ἐν τοῖς τῆς Ἐκκλησίας κανόσι…»
ΜΑΡΚΟΣ ΕΦΕΣΟΥ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΑΚΕΝΩΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ -- Του αειμνήστου Καθηγητού Ανδρέου Θεοδώρου
Το σύμβολο στην αρχαία εκκλησιαστική γραμματεία σήμαινε δύο τινά· ή το εξωτερικό σημείο στο οποίον αισθητοποιείται σε σχέση αναλογική μία αλήθεια ή κάποιο άλλο γεγονός, γενικά μία εικονική παράσταση αναλογική – όπως ο σταυρός, η ναύς, η άμπελος, ο ιχθύς – ή, πάλιν, το σημείο εκείνο το οποίον εκφράζει την ταυτότητα ενός προσώπου και ιδιαίτερα τη θρησκευτική του ιδιότητα, την πίστη και το ιδεολογικό περιεχόμενο της συνειδήσεώς του. Με τη δεύτερη αυτή έννοια σύμβολα ήσαν οι πάσης φύσεως αρχαιοχριστιανικές ομολογίες πίστεως και τα εκκλησιαστικά σύμβολα – όπως το της Νικαίας Κων/πόλεως – η ομολογία των οποίων διέστελλεν αυτόματα τους πιστούς από τους μη πιστεύοντες ειδωλολάτρες.
Ο Δημήτριος Χατζηνικολάου σχολίασε την ανάρτηση "ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΙΛΗΣΕ..ΕΝΟΧΟΣ! 10 ΜΗΝΕΣ ΦΥΛΑΚΗ ΣΕ ΙΕΡΕΑ! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» ΤΟΥΣ;"
Οἱ διωγμοί κατά τῶν Ὀρθοδόξων στήν Ἑλλάδα ἄρχισαν τό 1924: Φυλακίσεις, ξύρισμα κληρικῶν, κλείσιμο ναῶν κ.λπ. Ἡ Ὀρθοδοξία, ὅταν ἐφαρμόζεται ὅπως πρέπει, εἶναι πλέον ποινικόν ἀδίκημα! Σέ λίγο, καί μόνον ἡ ἀναφορά στίς αἱρέσεις θά θεωρῆται «ρατσισμός» καί θά διώκεται ποινικῶς σύμφωνα μέ τόν «ἀντιρατσιστικόν» νόμον τοῦ Σαμαρᾶ (2014)!
Κοσμάς Φλαμιάτος
Ο φλογερός αγωνιστής της Ορθοδόξου πίστεως Κοσμάς Φλαμιάτος το 1840 εξαπέλυσε δριμύτατον «κατηγορώ» εναντίον του αντιχρίστου Μασωνο-Οικουμενισμού, με λόγον του, που ανεγνώσθη από πολλούς ιερείς εις τους ιερούς ναούς της νήσου Κεφαλληνίας. Εις τον λόγον του αυτόν ο Φλαμιάτος εκεραυνοβολούσε το Μασωνο-Οικουμενιστικόν τέρας ως εξής :
«Τα πρώτα μέτρα των εχθρών της πίστεως απ΄ αρχής εστάθησαν να έμβωσιν
εις αυτά τα άγια των αγίων, εις αυτό το θυσιαστήριον, να λάβωσι, δηλαδή,
λαθραίως και αναισθήτως το πηδάλιον, και την διεύθυνσιν της καθ΄ ημάς
Εκκλησίας, φρικωδέστατον και ανέκδοτον μέχρι τούδε φαινόμενον, εις όλα τα
χρονικά της Ορθοδοξίας, και ως εκ τούτου να εξαλείψωσι κατά μικρόν και
ανεπαισθήτως όλην την ορθόδοξον Ιεραρχίαν, όλον το Ιερατικόν και μοναδικόν
τάγμα, να μορφώσωσι κατά το πνεύμα της διαφθοράς και της πλάνης όλην την ελληνικήν
και σλαβικήν και λοιπήν απανταχού ορθόδοξον νεολαίαν, και κατά το πνεύμα αυτής
της πλάνης, να μορφώσωσι νέον ψευδώνυμον κλήρον, να διαλύσωσι κάθε δεσμόν
αγάπης και αρμονίας εις όλους τους Ορθοδόξους, να ανατρέψωσι κάθε τάξιν είτε
εκκλησιαστικής, είτε πολιτικής, είτε ηθικής και συγγενικής πειθαρχίας, να
ανοίξωσιν όλον τον χείμαρον της διαφθοράς, όλον το πνεύμα της αποστασίας και
αναρχίας υπό το πρόσχημα της Ελευθερίας· όλα τα εμφύλια και οικιακά σχίσματα…».
Ο Όσιος Ποιμήν τότε… και ο «γέροντας» Σωφρόνιος της μικτής Μονής του Έσσεξ Αγγλίας τώρα…
Ποιμήν ο Όσιος πατήρ ημών κατήγετο εκ της Αιγύπτου, αναχωρήσας δε εκ της πατρίδος του μεθ’ όλων των αδελφών του εγένετο Μοναχός. Η δε μήτηρ αυτών, εκ της μητρικής φιλοστοργίας κινηθείσα, επήγεν εις την Σκήτην ίνα τους ίδη, και επειδή οι υιοί της έκλεισαν την θύραν του κελλίου των, έκλαιεν έξω με πόνον καρδίας και εφώναζεν. Ο δε αββάς Ανούβ, εις εκ των αδελφών, λέγει προς τον Ποιμένα· «Τι να κάμωμεν εις την γραίαν ταύτην»; Τότε ο Ποιμήν ήλθε πλησίον της θύρας και λέγει εις αυτήν έσωθεν· «Διατί κλαίεις γραία;» Η δε, ακούσασα την φωνήν του Ποιμένος, είπε· «Θέλω να σας ίδω, τέκνα μου, διότι κατά τι θα βλάψω εγώ, εάν μόνον σας ίδω; Δεν είμαι εγώ η μήτηρ σας; Δεν ευρίσκομαι τώρα εγώ εις βαθύ γήρας;» Ο δε Ποιμήν απεκρίθη εις αυτήν· «Που θέλεις να μας ίδης εις τούτον ή τον άλλον κόσμον»; Η δε μήτηρ αυτών, εννοήσασα το νόημα των λόγων του Ποιμένος, μετά χαράς ανεχώρησε χωρίς να τους ίδη.
Η Μικτή Μονή του Έσσεξ Αγγλίας. Toυ Αγίου Νικοδήμου :
Ότι ο Αρχιερεύς και πάντες οι ασκούντες παρθενίαν, πρέπει να φεύγωσι τας συνομιλίας των γυναικών. Δια τούτο πρόσεχε. Ναι, παρακαλώ θερμώς, πρόσεχε, φίλτατε και φυλάττου καλώς από του να εντρυφώσιν οι οφθαλμοί σου, δια της περιέργου θεωρίας των ωραίων προσώπων· μήποτε νικήση σε κάλλους επιθυμία· πληροφορήθητι τοίνυν, ότι εις κίνδυνον μέγαν ευρίσκεσαι, και μάλιστα εάν είσαι νέος ή Αρχιερεύς ή όλως του ιερού κλήρου· και δεν είναι τρόπος να μη απαντήσης τοιαύτα πρόσωπα, τα οποία ρίπτουσιν εις την καρδίαν, και μακρόθεν θεωρούμενα, τα βέλη της ηδονής. Αλλ΄ ει δυνατόν εστι, μηδέποτε θελήσης τοις τοιούτοις προσώποις να απαντήσης και εις λόγους όλως να έλθης και συνομιλίας, καν και η συνομιλία είναι περί εξομολογήσεως, ως και τούτο οι θείοι Πατέρες διαγορεύουσιν. Ενθυμούμαι γαρ, ότι η αγία και οικουμενική εβδόμη σύνοδος, λέγει εις τον δέκατον όγδοον κανόνα, ότι, όταν Αρχιερεύς ευρεθή έξω εις προάστειον τι, ευρίσκονται δε εκεί και γυναίκες, ας αναχωρώσιν εκείναι εκείθεν ανυπερθέτως έως ου ευρίσκεται παρών ο Αρχιερεύς. «Εί τις δούλην, ή ελευθέραν εν τω επισκοπείω κτώμενος φωραθείη, ή εν μοναστηρίω, προς εγχείρησιν διακονίας τινός, επιτιμάσθω· επιμένων δε καθαιρείσθω. Ει δέ και τύχοι εν προαστείοις γυναίκας είναι, και θελήσει ο επίσκοπος ή ο ηγούμενος πορείαν εν τοις εκείσαι ποιήσασθαι, παρόντος επισκόπου ή ηγουμένου, μηδόλως εγχείρησιν διακονίας ποιείσθω κατ΄ εκείνον τον καιρόν γυνή· αλλ΄ ιδιαζέτω εν ετέρω τόπω, έως αν την αναχώρησιν ποιήσηται ο επίσκοπος, δια το ανεπίληπτον». (Ο.Τ. 1342).
