Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ (Κυριακή των Αγίων Πατέρων)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ο εχθρός γέμισε ερείπια τη χώρα, λεηλάτησε τον πλούτο της, πέρασε απ’ το μαχαίρι του πλήθος αμάχων και έφυγε σύροντας πίσω του ένα πολύ μεγαλύτερο πλήθος αιχμαλώτων. Ο υπερασπιστής στρατηγός όμως ανασύνταξε τις δυνάμεις του. Αντεπιτέθηκε. Χτύπησε και κατανίκησε τον εχθρό στην καρδιά του βασιλείου του, στην ίδια την πρωτεύουσά του. Ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους και τους επανέφερε στην πατρίδα, μαζί με τους διαρπαγέντες θησαυρούς. 

Και όμως! 

Οι άνθρωποι σώθηκαν, μα όχι όλοι. Ο ελευθερωτής στρατηγός δεν μπορούσε να επαναφέρει στη ζωή τους νεκρούς, ούτε να διασώσει όσο μέρος της λείας είχε ήδη διασκορπιστεί και κατασπαταληθεί. Δεν μπορούσε να περισώσει ό,τι είχε ήδη διαφύγει οριστικά από τα χέρια του. 

Υπάρχει όμως ένας στρατηγός, «βασιλεύς μέγας επί πάσαν την γην», που έχει τη δύναμη να διορθώνει τα πάντα. Που μπορεί να ξαναπάρει ό,τι έχει χαθεί, ό,τι έχει καταστραφεί, ό,τι έχει θανατωθεί. Μπορεί να ξαναφτιάξει τα πάντα όπως ήταν πριν και ακόμα καλύτερα. 

Ο Ι. Καλβίνος και ο σεβασμός του προς τον ιερό Χρυσόστομο

Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου στην Romfea.gr

Αναπληρωτή Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

Η σχέση του Ιωάννη Καλβίνου με τους Πατέρες της Εκκλησίας αποτελεί μέχρι σήμερα αντικείμενο έντονου επιστημονικού ενδιαφέροντος και συζήτησης.

Παρότι ο Μεταρρυθμιστής της Γενεύης συχνά παρουσιάζεται αποκλειστικά ως εκφραστής μιας ριζικής επιστροφής στην Αγία Γραφή, η μελέτη των έργων του αποκαλύπτει ότι αναγνώριζε τη σημασία της αρχαίας εκκλησιαστικής παράδοσης και της πατερικής μαρτυρίας για τη διαμόρφωση της χριστιανικής θεολογίας, ως φωνές εφαρμογής και πιστότητας στην Αγία Γραφή.

Η προσέγγιση του Καλβίνου απέναντι στην πατερική γραμματεία χαρακτηριζόταν από επιλεκτική αξιοποίηση των κειμένων των Πατέρων της Εκκλησίας.

Η στάσις του αγίου Ιωάννου της Κρονστάνδης έναντι των μη ορθόδοξων ομολογιών

«Αλλά ποιος από τα μέλη αυτών που ονομάζονται εκκλησίες, κυρίως οι ηγέτες… θα συμφωνήση να αποκηρύξη τα λάθη του; Κανείς…»

Ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, Ρώσος ιερεύς, Πνευματικός και θερμουργός κήρυξ του Ευαγγελίου. Ήκμασε στα τέλη του περασμένου αιώνος και στις αρχές του παρόντος. Προορατικός και θαυματουργός.

Ηναλώθη στην καθημερινή διακονία του πάσχοντος λαού. Χριστομίμητος η αγάπη του. Αυτή η αγία αγάπη τον αναγκάζει να πη την αλήθεια για την Ορθοδοξία που σώζει και για την αίρεση και ετεροδοξία που δεν εξασφαλίζουν την σωτηρία.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης κι η πνευματική κληρονομιά του (Theo)

Οι συνθήκες της εποχής

Ο άγιος Νικόδημος εμφανίζεται στο προσκήνιο σε μια εποχή δύσκολη: Μετά από αιώνες δουλείας (τρεις σε κάποιες περιοχές, τέσσερις σε άλλες), ο Ορθόδοξος λαός μας βρίσκεται σε δυσχερή θέση.

Από τη μια, η φτώχεια, η καταπίεση και η αμάθεια οδηγούν πολλούς στον εξισλαμισμό, για λίγη οικονομική άνεση και αξιοπρεπή διαβίωση. Περιοχές ολόκληρες κοντεύουν να ξεχάσουν τα ελληνικά ή έχουν συντριπτικό ποσοστό αναλφαβητισμού και αδυνατούν ν’ αντιμετωπίσουν τους ξένους μισιονάριους που ζητούν να τους προσηλυτίσουν σε άλλα δόγματα και να τους αφελληνίσουν. (Είναι γνωστό πως το 1821 οι ρωμαιοκαθολικοί κάτοικοι των Κυκλάδων βοήθησαν τους Τούρκους ή, στην καλύτερη περίπτωση, τήρησαν ευμενή προς αυτούς ουδετερότητα.)

Από την άλλη, έρχονται οι σπουδαγμένοι στην Εσπερία και, στα σχολεία που ιδρύουν στις διάφορες πόλεις, μαζί με τις νέες ανακαλύψεις των φυσικών επιστημών και τις προόδους των μαθηματικών, προπαγανδίζουν τον αγνωστικισμό ή την αθεΐα. Γιατί η σχολαστική θεολογία που γνώρισαν στη Δύση, δομημένη σε κάποιες αρχές και αξιώματα που δήθεν μπορούσαν να ερμηνεύσουν οτιδήποτε, μια θεολογία, αποτέλεσμα διανοητικών διεργασιών, άρα κτιστή και ανεπαρκής για τον άνθρωπο, κατέρρεε στις συνειδήσεις πολλών μορφωμένων και, μαζί της, η πίστη τους στην ύπαρξη του Θεού. Όμως η Ορθόδοξη θεολογία είναι άλλη. Αλλά τα κείμενα που τη διασώζουν αυθεντικά σπάνιζαν αυτά τα χρόνια.

Δύση: Η αρχή της τελικής πτώσης. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Δύση: Η αρχή της τελικής πτώσης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Ο γνωστός Γάλλος λόγιος Εμμανουέλ Τοντ, συγγραφέας και του βιβλίου «Η ήττα της Δύσης» που κυκλοφορεί και στα ελληνικά (Έκδοση «Πεδίο») σε συνέντευξή που είχε δώσει  στην γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό» (13-14/1/2024, σελ. 18) μίλησε για την επερχόμενη τελική πτώση της Δύσης. Ως αιτία αυτής της εξέλιξης θεωρεί την κατάρρευση του προτεσταντισμού γενικώς και ειδικότερα, στις χώρες οι οποίες λόγω του κοσμικού πνεύματος και της «ηθικής» του αναπτύχθηκαν βιομηχανικά και οικονομικά, κάτι που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ στο βιβλίο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού». Υπενθυμίζεται ότι μεταξύ αυτών των χωρών είναι η Αγγλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, και αυτές της Σκανδιναβίας. 

Ο προτεσταντισμός, στους τύπους, λέγεται χριστιανικός. Στην ουσία του είναι ένα σύνολο διαφόρων κοσμικών «συλλόγων», του τύπου  ροταριανών, σοροπτιμιστριών κ.α., και είναι πλήρως αφομοιωμένος στη μετανεωτερικότητα και στην εγωιστική αντίληψη του κόσμου. Σημειώνεται ότι στο αναφερθέν βιβλίο του ο αγνωστικιστής Βέμπερ προέβλεψε ότι οι επιστήμονες  στη Δύση θα εξελιχθούν σε «επαγγελματίες δίχως συνείδηση, σε ηδονιστές χωρίς καρδιά και αυτά τα μηδενικά θα νομίζουν ότι είναι η πεμπτουσία της επιστήμης…». 

Κυριακή Αγ. Πατέρων Δ’ Οικουμενικής Συνόδου (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

Ματθ. 5, 14-19)

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των αγίων Πατέρων της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (ομιλία ΙΓ΄ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο).Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ. 5, 13-16

«Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς· ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται; εἰς οὐδὲν ἰσχύει ἔτι εἰ μὴ βληθῆναι ἔξω καὶ καταπατεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων (: Εσείς οι μαθητές μου είστε το πνευματικό αλάτι των ανθρώπων της γης (επειδή με το παράδειγμα και την διδασκαλία σας έχετε την δυνατότητα να νοστιμεύετε την ζωή των ανθρώπων και να προλαβαίνετε την ηθική σαπίλα). Αλλά εάν το αλάτι χάσει αυτήν την ιδιότητά του, με τι άλλο θα αλατιστεί, ώστε να αποκτήσει πάλι την ουσία και δύναμή του; Δεν έχει πλέον καμία αξία και σε τίποτε άλλο δεν χρειάζεται, παρά να πεταχτεί στον δρόμο και να καταπατείται από τους ανθρώπους. Εάν λοιπόν και εσείς χάσετε την ηθική σας δύναμη, δε θα γίνετε μόνο άχρηστοι, αλλά και θα περιφρονηθείτε από τους ανθρώπους» [Ματθ. 5, 13].

Πότε η πνευματική πατρότητα μετατρέπεται σε γεροντισμό;

Αρχιμανδρίτης Αθηναγόρας Σουπουρτζής στην Romfea.gr

Καθηγητής Εκκλησιαστικού και Κανονικού Δικαίου, Θεολογική Ακαδημία Βολυνίας

Διδάκτωρ Κανονικού Δικαίου, ΕΚΠΑ

Μεταπτυχιακό Δίπλωμα Νομικής (LL.M.), Πανεπιστήμιο Sunderland

Τα τελευταία χρόνια το ζήτημα του λεγόμενου «γεροντισμού» επανέρχεται συχνά στον εκκλησιαστικό δημόσιο διάλογο. 

Συνήθως, όμως, η συζήτηση εγκλωβίζεται σε πρόσωπα, προσωπικές αντιπαραθέσεις ή μεμονωμένα περιστατικά. 

Έτσι, παραμένει αναπάντητο το ουσιώδες ερώτημα: πότε η πνευματική πατρότητα, που αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ορθόδοξης παράδοσης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε παράλληλη εκκλησιαστική αυθεντία;

Πνευματικά Γυμνάσματα-Περιεχόμενα Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου

Πνευματικά Γυμνάσματα-Περιεχόμενα 

Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου 

ΠΙΝΑΞ 

ΚΕΦΑΛΑΙΩΔΗΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΒΙΒΛΟΥ 

ΜΕΛΕΤΗ ΠΡΩΤΗ

Α΄. Συλλογισμὸς. Τί ἔκαμεν ὁ Θεὸς διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου.

Β΄. Τί ἔπαθεν ὁ Ἰησοῦς δι' αὐτήν.

Γ΄. Τί πρέπει νὰ κάμνη καὶ νὰ παθαίνῃ ὁ ἄνθρωπος δι' αὐτήν. 

ΜΕΛΕΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Α΄. Ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεόν.

Β΄. Ὅτι ἐπλάσθη διὰ τὸν Θεόν.

Γ΄. Ὅτι ἐπλάσθη διὰ νὰ ἀπολαμβάνῃ αἰωνίως τὸν Θεόν. 

ΜΕΛΕΤΗ ΤΡΙΤΗ

Α΄. Περὶ τῶν μέσων ὅπου μὰς ἔδωκεν ὁ Θεὸς διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τὸ ἄκρον τέλος μας

Β΄. Ὅτι ἡμεῖς κάμνομεν κατάχρησιν τῶν του ατάχρησιν τον

Γ΄. Πῶς πρέπει νὰ διορθώσωμεν την κατάχρησιν.

Ἡ Αὐτοεκτίμηση ποὺ βλάπτει τὴ ψυχὴ. Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

8[1]Προσέχετε τὸν ἑαυτό σας. Ἡ πρόοδος στὴν πνευματικὴ ζωὴ διακρίνεται μὲ τὴν ὁλοένα καὶ περισσότερη συναίσθησι τῆς μηδαμινότητός μας. Ἐνῶ ὅσο αὐξάνει ἡ ἐκτίμησις τοῦ ἑαυτοῦ μας σὲ κάτι, τόσο βαδίζουμε στὴν καταστροφή. Ὁ ἐχθρὸς θὰ τὸ ἐκμεταλλευθῆ αὐτό. Θὰ πλησιάση καὶ θὰ ἐπιχειρήση νὰ πετάξη κανένα πετραδάκι στὸν δρόμο μας γιὰ νὰ σκοντάψουμε. Μία ψυχὴ ποὺ δίνει στὸν ἑαυτὸ της ἀξία, μοιάζει μὲ τὸν κόρακα τοῦ Αἰσώπου ποὺ ἀκούγοντας τὶς κολακεῖες τῆς ἀλεποῦς γιὰ τὴν «ὡραία» του φωνή, ἄνοιξε τὸ στόμα καὶ τοῦ ἔπεσε τὸ τυρί…

Πόσο χρήσιμο θὰ ʼταν νὰ βρισκόταν κάποιος νὰ σᾶς κατηγορῆ. Νὰ χαίρεσθε , ἂν ποτὲ συμβῆ αὐτό. Εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο νὰ σᾶς ἐπαινοῦν ὅλοι καὶ κανεὶς νὰ μὴν σᾶς λέει τὴν ἀλήθεια. Εἶναι νομίζετε δύσκολο νὰ πλανηθῆ ἢ νὰ σκοντάψη κανείς; Ἀπέχετε πολὺ ἀπὸ τὸ νὰ θεωρῆτε τὸν ἑαυτὸ σας ἅγιο καὶ ἄξιο νὰ συμβουλεύη τοὺς ἄλλους;.

Στὸ Κίεβο ἀσκήτευε κάποτε κάποιος μὲ πολλὴ νηστεία καὶ μόνωσι. Τὸν πολέμησε ὅμως ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἄλλα πάθη. Πῆγε λοὶπὸν καὶ ἐξωμολογήθηκε τοὺς λογισμούς του στὸν μακαριστὸ στάρετς Παρθένιο. Ἐκεῖνος τοῦ ἔδωσε χρήματα καὶ τὸν ἔστειλε στὴν ἀγορὰ λέγοντας: «Ἀγόρασε κρέας καὶ φάγε τὸ μπροστὰ στοὺς ἄλλους». Ὁ ἀσκητὴς ἀκολούθησε τὴν συμβουλὴ τοῦ στάρετς καὶ ὅλοι οἱ πειρασμοὶ τοῦ φύγανε. Νὰ πῶς οἱ Πατέρες πολεμοῦσαν τὴν ὑπερηφάνεια. Σὺχνὰ νὰ ἐλέγχετε καὶ σεῖς τὸν ἑαυτὸ σας στὸ σημεῖο αὐτό. Γιατί δὲν εἶναι μικρὴ συμφορά… Λένε ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι κλέφτης ποὺ βρίσκεται μέσα στὸ σπίτι. Ἔρχεται συχνὰ σὲ συνεννόησι μὲ τοὺς ἐξωτερικοὺς κλέφτες, τοὺς ἀνοίγει πόρτες καὶ παράθυρα, κι ἐκεῖνοι μπαίνουν καὶ ἁρπάζουν κάθε θησαυρό.

Πώς Θα Σωθούμε: Συντριβή και κατάνυξη (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Συντριβή και κατάνυξη

Αυτός που ποθεί μ΄όλη του την καρδιά να επιστρέψει από την αμαρτία στον Κύριο, όπως ο άσωτος γιος στο πατρικό σπίτι, ας ξέρει πως η πρώτη θύρα που θα περάσει, είναι η συντριβή. Αυτή είναι η πιο ευπρόσδεκτη θυσία που μπορούμε να προσφέρουμε στο Θεό. “Ευάρεστη θυσία στο Θεό είναι η ψυχή που έχει συντριβεί από τη μετάνοια, ο Θεός δεν θ΄απορρίψει ποτέ μια καρδιά που έχει συντριβεί και ταπεινωθεί” (Ψαλμ. 50:19).

Η συντριβή έχει δύο όψεις, από το ένα μέρος τη μετάνοια για τα περασμένα αμαρτήματα, κι από το άλλο τη στέρεη απόφαση για τη μη επανάληψή τους. Αν, λοιπόν, μετανόησες αληθινά, πρώτα-πρώτα θα μισήσεις ολόψυχα τον προηγούμενο τρόπο της ζωής σου, όχι τόσο γιατί σε κρατούσε έξω από τη βασιλεία του Θεού ή γιατί φοβάσαι την κόλαση, αλλά γιατί πίκρανες τον πανάγαθο και αναμάρτητο Κύριο, που ενανθρώπησε και σταυρώθηκε για να σε λυτρώσει ακριβώς από την αμαρτία και τις ολέθριες συνέπειές της.

17 Ιουλίου, Μνήμη της Αγίας Μαρίνας

Χεὶρ δημίου τέμνει σε Μαρῖνα ξίφει,

Χεὶρ Κυρίου χάριτι θείᾳ δὲ στέφει.

Ἑβδομάτῃ δεκάτῃ Μαρῖνα δειροτομήθη.

Eπιπρέπει σοι, πώς αν είποις, Mαρίνα,

Σων αιμάτων έρευθος, α ξίφει χέεις.

Εβδομάτη δεκάτη Mαρίναν κτάνε φάσγανον οξύ.

Η Αγία Μαρίνα γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στα χρόνια του αυτοκράτορα Κλαυδίου του Β', το 270 μ.Χ. Λίγες μέρες μετά τη γέννησή της, η μητέρα της πέθανε, και ο πατέρας της Αιδέσιος, που ήταν Ιερέας των ειδώλων, την ανέθεσε σε μια χριστιανή γυναίκα, από την οποία η Μαρίνα διδάχθηκε το Χριστό. Όταν έγινε 15 χρονών, αποκαλύπτει στον πατέρα της ότι είναι χριστιανή. Έκπληκτος αυτός απ' αυτό που άκουσε, με μίσος τη διέγραψε από παιδί του.

Μετά από καιρό, έμαθε για τη Μαρίνα και ο έπαρχος Ολύμβριος, που διέταξε να τη συλλάβουν για ανάκριση. Όταν την είδε μπροστά του, θαύμασε την ομορφιά της και προσπάθησε να την πείσει με κάθε τρόπο να αρνηθεί το Χριστό και να γίνει σύζυγος του. Μάταια, όμως. Η Αγία Μαρίνα σε κάθε προσπάθεια του Ολυμβρίου αντέτασσε τη φράση: «Είμαι χριστιανή». Τότε ο σκληρός έπαρχος διέταξε να την ξαπλώσουν στη γη, και την καταξέσχισε άσπλαχνα με ραβδιά τόσο, ώστε η γη έγινε κόκκινη από το αίμα που έτρεξε. Έπειτα, ενώ αιμορραγούσε, την κρέμασε για πολλή ώρα και μετά τη φυλάκισε.

Η Μπεσκατούλ των Lidl και ο Τζον Πάπας.

Ας κάνουν μαθήματα αντιρατσισμού στους συμπατριώτες τους κι ας τους πείσουν να μας επιστρέψουν το αναγκαστικό δάνειο που πήρε το Ράιχ στην Κατοχή και να μας πληρώσουν τις πολεμικές επανορθώσεις

Του Παναγιώτη Λιάκου

Άουσβιτς, Χίτλερ, Ολοκαύτωμα, Χίμλερ, Χάιντριχ, Νταχάου, Τρεμπλίνκα, Γκέρινγκ, Μπούχενβαλντ, Δίστομο, Γκέμπελς, Μπέργκεν Μπέλσεν, Καισαριανή, Στράιχερ, Κάνδανος, Μπάμπι Γιαρ. Ονόματα που συμβολίζουν καταστάσεις και γεγονότα, για τα οποία ουδεμία ευθύνη φέρει η Ελλάδα. Το έθνος μας δεν… ταΐστηκε με τις σάρκες Σλάβων, Εβραίων, γύφτων, ομοφυλόφιλων, μη «αρίων». Ο γερμανισμός τα γέννησε όσα γεγονότα θυμόμαστε διαβάζοντας τα τοπωνύμια και τα ονόματα στην αρχή του κειμένου. Τα θυμόμαστε πολύ καλά και οι λογαριασμοί μας δεν έκλεισαν ακόμη. Οι συμφορές που μας προκάλεσαν δεν έχουν «ξεχρεωθεί». Γι’ αυτό και είναι κάπως αταίριαστο να έρχονται Γερμανοί στην Ελλάδα να μας διδάξουν αντιρατσισμό. 

Ο λόγος γίνεται για το άρθρο χθες, εδώ στη στήλη. Έκανε αναφορά στο «αντιρατσιστικό» βίντεο των Lidl (πουλάνε και πολιτική άποψη πέρα από τυριά, σαλάμια και απορρυπαντικά). Σ’ αυτό, μια Μπεσκατούλ Μουταχαρί που φορούσε νικάμπ έπιασε δουλειά, συστήθηκε στους συναδέλφους της, οι Έλληνες στράβωσαν με το όνομά της και της πρότειναν να το κάνει Μπέκι. Στο τέλος, υποχώρησαν οι Έλληνες και μια υπάλληλος έφερε τετράδιο και στιλό για να γράψει το όνομα «Μπεσκατούλ» και να το αποστηθίσει.

Το θαύμα της Αγίας Μαρίνας και το ψευδοβάπτισμα των παπικών

«… Ἡ Ἁγία Μαρίνα τήν θεράπευσε, ὅπως τῆς ὑπεσχέθη καί τῆς ὑπέδειξε ὅτι τό μυστήριον τοῦ “Βαπτίσματός” της, ὡς Ρωμαιοκαθολική, εἶναι ἄκυρον-ἀνυπόστατον… »

Διήγηση: Ὁ Οἰκονόμος τοῦ Ἱεροῦ Μετοχίου νήσου Κυρᾶς Παναγιᾶς Ἱερομόναχος Ὀνούφριος Ἁγιαννανίτης.

«Ἦταν ἡμέρα Σάββατον, τήν 15ην Αὐγούστου τοῦ 2020, ἡμέρα τοῦ Πανορθοδόξου ἑορτασμοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Εὑρισκόμεθα εἰς τήν νῆσον Κυρά Παναγία, Μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπό τό ἔτος 993 μ.Χ., στίς Βόρειες Σποράδες, βορείως τῆς νήσου Ἁλοννήσου, 3 ὧρες διαδρομή μέ τό ψαροκάϊκο, ἀπό τό Πατητήρι ‒πρωτεύουσα τῆς Ἁλοννήσου‒ ἕως τήν Ἱεράν Μονήν Γενεσίου τῆς Θεοτόκου, στά ἀνατολικά τῆς νήσου Κυρά Παναγιά.

Ὁ Θεὸς θέλει, ὁ ἄνθρωπος, νὰ διορθώνεται διὰ τοῦ ἀνθρώπου. Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Γέροντα, ὅταν ἀντιμετωπίζω ἕνα θέμα καὶ προσεύχωμαι γι’ αὐτό, πὼς θὰ καταλάβω ποιό εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ;

Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δὲν βρίσκεται ἔτσι. Καλύτερα νὰ ρωτᾷς γιὰ ἕνα πρόβλημά σου. Νὰ μὴ ζητᾷς πληροφορία ἀπὸ τὸν Θεό, ἐφόσον μπορεῖς νὰ συμβουλευθῇς κάποιον ἄνθρωπο, γιατί μπορεῖ νὰ πλανηθῇς. Κάποιος πήγαινε σὲ μιὰ ἐκκλησία, στεκόταν μπροστὰ στὸ εἰκονοστάσι καὶ ἔλεγε: «Παναγία μου, νὰ πάρω χρήματα ἀπὸ τὸ κουτί;». Τοῦ ἔλεγε ὁ λογισμός: «Πάρ’ τα». «Ναί, θὰ τὰ πάρω», ἔλεγε καὶ ἔπαιρνε τὰ χρήματα. Μιά-δυό-τρεῖς φορές, ἕνας ἐπίτροπος προβληματίσθηκε. «Τί γίνεται; Λέει. Κάποιος πρέπει νὰ παίρνῃ τὰ χρήματα» καὶ πῆγε νὰ παρακολουθήσῃ. Τί νὰ δῇ; Σὲ λίγο ἦρθε αὐτὸς καὶ ἐπανέλαβε τὰ ἴδια: «Παναγία μου, νὰ πάρω τὰ χρήματα ἀπὸ τὸ κουτί;… Ναί, θὰ τὰ πάρω», εἶπε, ὁπότε τὸν ἔπιασε ὁ ἐπίτροπος.

Πάντοτε, ὅταν ὑπάρχῃ ἄνθρωπος πνευματικός, τὸν ὁποῖο μπορεῖς νὰ ρωτήσῃς, πρέπει νὰ ρωτήσῃς. Ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ἄνθρωπος νὰ ρωτήσῃς – λ.χ. βρίσκεσαι στὴν ἔρημο -, ἀλλὰ ὑπάρχῃ μέσα σου ἡ δίψα τῆς ὑπακοῆς, τότε ὁ Καλὸς Θεὸς γίνεται ὁ Ἴδιος Γέροντας καὶ σὲ φωτίζει καὶ σὲ πληροφορεῖ. Δὲν μπορεῖς, ἂς ὑποθέσουμε, νὰ βρῇς κάποιον, γιὰ νὰ σοῦ ἐξηγήσῃ ἕνα χωρίο ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή; Τότε σὲ φωτίζει ὁ Θεὸς καὶ τὸ καταλαβαίνεις.

Να πιστέψεις στον Χριστό. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Να πιστέψεις στον Χριστό

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Δεν θα γίνεις ποτέ χριστιανός με σοφιστίες και εξυπνάδες, παρά μόνο αν πιστέψεις στον Χριστό. Πίστη στον Χριστό σημαίνει: Έχω βεβαιότητα ότι ξέρει ο Χριστός το έργο του και δεν θέλει αυτός που τον ακολουθεί να προσπαθεί να εξιχνιάσει πότε θα γίνει το ένα, πότε θα γίνει το άλλο και να κάνει και τον προφήτη στούς άλλους. Είσαι αληθινός χριστιανός, όταν ακριβώς βρήκες τον Χριστό, μια για πάντα είσαι του Χριστού και είσαι πάντοτε έτοιμος να συναντήσεις τον Χριστό. Άμα κάνεις τη ζωούλα σου και τάχα ως έξυπνος εσύ, αφού δεις πότε θα γίνει το ένα, πότε θα γίνει το άλλο, τότε τάχα θα αποφασίσεις να γίνεις του Χριστού, θα πλανηθείς. Δεν πρέπει να παίζουμε με τις αλήθειες του Θεού. Δεν είναι εδώ ούτε μαθηματικά ούτε φυσική ούτε αστρονομία. Όποιος δεν αφεθεί στα χέρια του Χριστού, ώστε να τον κυβερνήσει εκείνος, δεν θα είναι ποτέ έτοιμος να συναντήσει τον Χριστό.

Επιστολή-βόμβα του πρώην Αρχιεπισκόπου Σιναίου Δαμιανού Άργησε να μιλήσει και καταγγέλλει όσα ο ίδιος άφησε να εξελιχθούν!Αλλά αυτά που αποκαλύπτει δεν μπορούν να αγνοηθούν…

Με μια πολυσέλιδη επιστολή προς τον νέο Αρχιεπίσκοπο Σινά κ. Συμεών και την αδελφότητα της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης, ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός επιχειρεί να σημάνει συναγερμό για το μέλλον της ιστορικής Μονής, περιγράφοντας ένα σκηνικό που, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, οδηγεί στην απώλεια της κυριότητας της περιουσίας της, στη μετατροπή της σε μουσείο και στη συρρίκνωση της μοναστικής της ζωής.

Ο επί δεκαετίες επικεφαλής της Σιναϊτικής Αδελφότητας κάνει λόγο για συμφωνίες που, κατά την εκτίμησή του, οδηγούν στην απώλεια του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της Μονής, προειδοποιώντας ότι οι μοναχοί κινδυνεύουν να καταστούν απλοί χρήστες και όχι κύριοι του ίδιου του μοναστηριού τους.

Οι διαπιστώσεις του είναι βαρύτατες.

Μιλά για μυστικές διαπραγματεύσεις, για εγκατάλειψη προηγούμενων συμφωνιών, για σχέδιο που μετατρέπει τους μοναχούς σε ουσιαστικούς «ενοικιαστές» του ίδιου τους του τόπου, ενώ δεν διστάζει να αναφερθεί ακόμη και σε «απόρρητη» συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, η οποία –όπως υποστηρίζει– υπονομεύει  το ιστορικό καθεστώς της Μονής.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η φράση του:

Αθεΐα. Το καύχημα της εποχής μας.

ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΦΩΤΙΟΥ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ 

Νυξ αφεγγής τοις απίστοις, Χριστέ, τοις δε πιστοίς φωτισμός.

Αθεΐα! Τίτλος μεγάλος και καύχημα για τον σημερινόν άνθρωπο. Όποιος τον αποχτήσει (και για να τον αποχτήσει, φτάνει να χειροτονηθεί μοναχός του άπιστος), γίνεται παρευθύς στα μάτια των άλλων σοφός, κι’ ας είναι αμόρφωτος, σοβαρός, κι’ ας είναι γελοίος, επίσημος κι’ ας είναι αλογάριαστος, υπεράξιος κι’ ας είναι ανάξιος, επιστήμονας κι’ ας είναι κουφιοκέφαλος.

   

Δεν μιλώ για τον άνθρωπο που έχει πόθο να πιστέψει, μα δεν μπορεί, με όλο που κατά βάθος πάντα η αιτία της απιστίας είναι η περηφάνεια, αυτή η οχιά, που κρύβεται τόσο επιτήδεια μέσα στον άνθρωπο, που δεν μπορεί να την καταλάβει. Όπως και νάναι, οι άνθρωποι που αγωνίζουνται και πολεμάνε με τον άπιστο εαυτό τους, έχουνε όλη τη συμπόνεσή μας. Γι’ αυτούς παρακαλούμε, όσοι πιστεύουμε, να τους βοηθήσει ο Θεός να πιστέψουνε, όπως έκανε σε κείνον τον πατέρα που είχε άρρωστο το παιδί του, και παρεκάλεσε τον Χριστό να το γιατρέψει. Και Κείνος του είπε: «Αν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σε κείνον που πιστεύει». Και τότε ο πατέρας του παιδιού έκραξε με δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τη απιστία», δηλαδή «έχω πόθο να πιστέψω, κι’ εσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον». 

Κομποσκοίνια «made in China»

Δημήτρης Θ. Αλεξόπουλος | ΤΑ ΝΕΑ

Η ανάπτυξη του θρησκευτικού-προσκυνηματικού τουρισμού τις δύο τελευταίες δεκαετίες, που αποτελεί στρατηγική επιλογή τόσο της Εκκλησίας όσο και της πολιτείας, γεννά σειρά σημαντικών προκλήσεων.

Μία, εξ αυτών, είναι η διατήρηση της αυθεντικότητας των εκκλησιαστικών ειδών που διατίθενται στα εκατοντάδες, ανά την επικράτεια, καταστήματα ή εκθετήρια είτε αυτά βρίσκονται σε μονές, είτε σε χώρους κοντά σε εκκλησίες, είτε τελευταία και μέσω του Διαδικτύου από ηλεκτρονικά καταστήματα που λειτουργούν υπό τη φίρμα μονών, θρησκευτικών συλλόγων («Φίλοι της τάδε ή της δείνα μονής») ή αδελφοτήτων.

Τα προϊόντα αυτά είναι ως επί το πλείστον: θρησκευτικές εικόνες, εικονάκια, θυμιάματα, θυμιατά, καντήλια, σταυροί όλων των μεγεθών, κομποσκοίνια, αρώματα κ.ά.

Πατήρ, Παντοκράτωρ και Ποιητής. Άγιος Νικόλαος Αχρίδος

Πατήρ, Παντοκράτωρ και Ποιητής

Άγιος Νικόλαος Αχρίδος 

Ο Ύψιστος φανερώνει Εαυτόν πρώτα ως Πατήρ και κατόπιν ως Παντοκράτωρ και Ποιητής. Αυτό είναι εύλογο. Η πατρότητά Του αναφέρεται στον συναιώνιο Υιό Του, ενώ η παντοκρατορία Του και η ποιητική δύναμη στον κτιστό κόσμο, ορατό και αόρατο.

Πρώτα λοιπόν Πατήρ, κατόπιν Παντοκράτωρ και Ποιητής. Κανείς ποτέ στην αιωνιότητα δεν μπόρεσε να ονομάσει τον Θεό Πατέρα, εκτός από τον Υιόν Αυτού τον Μονογενή. Μήπως στον χρόνο; Ούτε και στον χρόνο, στους αιώνες των αιώνων· κανείς. Ακούστε την προϊστορία του ανθρώπινου γένους και βάλτε την στην καρδιά σας και θα δώσει φως στη διάνοια και χαρά στην ψυχή σας. Αφού κτίστηκε ο κόσμος και ο Αδάμ αποβλήθηκε από τον Παράδεισο εξαιτίας του θανάσιμου παραπτώματος, της απαίσιας αμαρτίας της ανυπακοής προς τον Δημιουργό του και μέχρι την κάθοδο του Υιού του Θεού στον κόσμο, κανένας από τους θνητούς δεν τόλμησε να αποκαλέσει τον Θεό πατέρα του. Ακόμη και οι πιο εξέχοντες από τους εκλεκτούς Του τον ονόμαζαν με τα μεγαλύτερα ονόματα, όπως: Παντοκράτορα, Κριτή, Ύψιστο, Βασιλέα, Κύριο των Δυνάμεων, μα όχι με το όνομα Πατήρ, με το γλυκό αυτό όνομα.

Λύσσαξαν με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου – Τρανή απόδειξη ότι παραμένει ζωντανός και τους «καίει»!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.  

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.