ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΣΤΗΝ ΕΚΚΙΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑ ΔΡΟΜΟΥ




Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης
Τα Χανιά μετά τις τελευταίες κακοκαιρίες και τις καταστροφές που αυτές επέφεραν, μοιάζουν να έχουν επιδοθεί σε ένα αγώνα δρόμου!
Εναν αγώνα δρόμου με τον εαυτό τους· με την ιστορικότητά τους και το μέλλον τους!
Βρίσκονται στο μεταίχμιο… μιας βιώσιμης “επανασύστασης – ανάπτυξης” ή της αυτοκαταστροφής!
Εμείς, οφείλουμε να σταθούμε με θάρρος μπροστά στην… επόμενη μέρα! Πρέπει να την οραματιστούμε κι έπειτα να σχεδιάσουμε και να υλοποιήσουμε με “στιβαρή σοβαρότητα”, με πράξεις απλές, απτές, λογικής και όχι παράλογες τα έργα που υπολειπόμασταν αλλά κι εκείνα που χρειαζόμαστε! Μακριά από μικροσυμφέροντα ιδιωτικά – πολιτικά κ.λπ., κ.λπ.! Μακριά από… τεθλασμένες παρακάμψεις για να μην χαλάσουμε τη ζαχαρένια ορισμένων!
Και με τον νου μας ότι ο νομός αποτελεί μέρος του όλου της Κρήτης! Αυτό είναι το brand name! Eίτε το θέλουμε είτε όχι! Είτε το γνωρίζουμε είτε το αγνοούμε! Διότι τα Χανιά έχουν την τάση να θέλουν να “ξεκόβουν” από τους άλλους νομούς· εδώ πρέπει να αναλογιστούμε αποκλειστικά τις δικές μας ευθύνες γιατί ισχύει αυτό! Ισως εξαιτίας μιας ιδιότυπης ιδιοσυγκρασίας λειτουργούμε υπό μία νοοτροπία που αποκλείει το κοινό καλό του νομού ενώ την ίδια ώρα “παραρτήματα” στήνονται για ίδιον όφελος κι από κει ίσως κάπου αντλεί και η πόλη τα μικρά της οφέλη, τα οποία πάλι αποτελούν τροχοπέδη για την υγιή ανάπτυξή της!
Ναι, ανοίγεται ένα τεράστιο ζήτημα αλλά ίσως τώρα είναι η καλύτερη εποχή να το ανοίξουμε…
Μπορούμε άραγε να προχωρήσουμε στην επόμενη 100ετία μακριά από τις νοοτροπίες του παρελθόντος  ή επιλέγουμε να αφανιστούμε; Το ερώτημα αφορά βεβαίως και ολόκληρη την Κρήτη!
…Πού θα πρέπει να βασιστούμε; Ποιοι είναι εκείνοι οι πυλώνες στους οποίους θα θεμελιωθεί γερά το οικοδόμημα του τόπου; Κάποια από τα πλείστα ερωτήματα που επιζητούν σοβαρές απαντήσεις και γενναίες ενέργειες από όλους μας!
Ωστόσο, τούτη την ώρα οφείλουμε να δούμε μπροστά μας τον νέο αγώνα δρόμου που ξεκινούμε, ένας αγώνας που δεν είναι 100 μέτρων· θεωρώ ότι η τουριστική περίοδος που ξεκινάει δεν θα είναι η καλύτερη δεδομένων των συνθηκών, πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τούτη την παράμετρο! Τούτος ο αγώνας δεν πρέπει να είναι ούτε… Μαραθώνιος!
Μάλλον για ένα “αγώνα δρόμου 5000 μ.” πρέπει να προετοιμαζόμαστε! Μπορούμε π.χ. να φτιάξουμε τις συνθήκες για να προλάβουμε την επόμενη τουριστική σεζόν;
Μπορούμε να δημιουργήσουμε τη μαγιά συντελώντας όλοι μαζί για να συζητήσουμε πώς πρέπει να στηθούν σωστά σύγχρονες υποδομές που θα βοηθήσουν την τοπική ανάπτυξη και οικονομία;

Χανιώτικα νέα (Πέμπτη, 7.3.2019)

http://www.haniotika-nea.gr/stin-ekkinisi-enos-agona-dromou/

ΕΥΘΥΒΟΛΑ ΚΑΙ ΜΗ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; 

Γράφει ο Νεκτάριος Ευ. Κακατσάκης

Αξίζει να φωνασκούμε και να μεμψιμοιρούμε τώρα πια; Τι θα κερδίσουμε βγάζοντας το μένος μας εναντίον φταιχτών και μη;Ο ν. Χανίων μετρά τις πληγές του! Τα 100 ή 110 ή 150 ή 200 εκατομμύρια δεν πρόκειται να φέρουν πίσω τον αδικοχαμένο πατέρα πέντε παιδιών! Περιουσίες καταστράφηκαν και ακόμη υπάρχει κίνδυνος! Τούτος ο τόπος έχει γνωρίσει και στο παρελθόν ολικές καταστροφές και ξαναστάθηκε στα πόδια του…

Θυμάμαι στον σεισμό της Αθήνας βρισκόμουν στη Β. Αγγλία, η είδηση ήταν νούμερο 1 στα αγγλικά μέσα: «φονικός καταστροφικός σεισμός στην Ελλάδα», τηλεφώνησα σε γνωστό μου που ζούσε σε περιοχή νότια της Αττικής η οποία δεν είχε χτυπηθεί από τον σεισμό: «δεν συμβαίνει τίποτα» μου είπε, «ο σεισμός είναι στην Πάρνηθα, εκεί σκοτώθηκαν και κάποια σπίτια έπεσαν! Το βράδυ θα πάμε στην παραλιακή με καλά γκομενάκια…»!
Τότε με σόκαρε η απάντηση, τώρα πια όχι, μιας και συνήθισα(;) τέτοιου είδους συμπεριφορές, έκτοτε· πάντοτε ειδικά μετά από “εθνικές τραγωδίες”, όπως κι αυτήν την τελευταία στο Μάτι…
Ο ν. Χανίων έχει κτυπηθεί στις δομές του! Εμείς που ζούμε εδώ από κοινού πρέπει να τον ανασηκώσουμε! Μπορούμε; Εμείς εδώ; Αν δεν μπορούμε και κυρίως δεν θέλουμε εμείς, κανείς δεν θα το κάνει! Πολλά είναι τα ερωτήματα που τίθενται· δεν φτάνει ο παρών χώρος για να διατυπωθούν! Πρωταρχικά πρέπει να αναρωτηθούμε αν είμαστε ικανοί να βάλουμε στην άκρη τον εγωισμό μας ως μονάδες και να νοιαστούμε για το κοινό καλό, αν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι τούτες τις κρίσιμες ώρες κρίνεται η βιωσιμότητα του νομού και το μέλλον των παιδιών μας! Πολύ φοβούμαι πως δεν θα το κάνουμε ούτε τώρα, ωστόσο το εύχομαι!
Αντί επιλόγου παραθέτω τα λεχθέντα της Κατερίνας Παυλάκη, γεωλόγου και διδάκτορος τμ. Πολιτικών Μηχανικών Α.Π.Θ., η οποία τον Δεκέμβριο του 2017 εξηγούσε στον Γ. Κώνστα σε αυτήν την εφημερίδα την αξία των ρεμάτων του ν. Χανίων τα οποία ενώ ξεκινούν από τα νότια του νομού, προχωρώντας προς τα βόρειά του είτε συρρικνώνονται, είτε χάνονται, είτε «περιορίζονται σε πλάτος εξαιτίας ανθρωπογενών παρεμβάσεων, καταπατήσεων, αυθαίρετων κατασκευών, μπαζωμάτων». Κάτι τέτοιο ανέφερε η κα Παυλάκη, έχει ως αποτέλεσμα να «αυξάνονται οι κίνδυνοι για πλημμύρες, ειδικά σε περιπτώσεις ακραίων φαινομένων, σε φάσεις εκδήλωσης βροχοπτώσεων ισχυρής έντασης και μεγάλης διάρκειας όπως τις βροχές της 26ης Οκτωβρίου. Οι ανθρωπογενείς επεμβάσεις στην παρεμπόδιση της ομαλής ζωής και λειτουργίας των ρεμάτων έχει δημιουργήσει σαφώς σοβαρές επιπτώσεις που τείνουν να γίνουν επικίνδυνες» σημείωνε για τα ρέματα που… “χάθηκαν” τις τελευταίες δεκαετίες!
Ο νοών νοείτο…
Οι άνθρωποι που έχουν υποβάλει τον νομό και το μέλλον του νομού σε αυτήν την τώρινη κατάσταση είναι απλά… εγκληματίες!
Οι άνθρωποι που δεν θα “θελήσουν” – αφήσουν να φτιαχτούν σωστά τα όποια έργα, θα είναι πολλαπλά… εγκληματίες!

Χανιώτικα νέα (Τετάρτη, 27.2.2019)http://www.haniotika-nea.gr/ke-tora-ti-5/

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΔΩ ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ ΕΚΕΙ

ΟΤΑΝ Ο ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΟΥΣΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ

Σαν αύριο πριν από 76 χρόνια (27 Φεβρουαρίου 1943) έφυγε για τον Επουράνιο Παρνασσό, σε ηλικία 84 ετών ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς. Ο ποιητής της “Φλογέρας του Βασιλιά” και του “Δωδεκάλογου του Γύφτου”, ο ποιητής που πριν από 28 μήνες, στις 28 Οκτωβρίου 1940, είχε καλέσει τους Ελληνες να μεθύσουν “με το αθάνατο κρασί του Εικοσιένα”, για να αντιμετωπίσουν την εισβολή των ταξιαρχιών του Μουσολίνι στο ελληνικό έδαφος. Στέναζε η Ελλάδα κάτω απ’ τη γερμανική μπότα, τότε. “Ακρα του τάφου σιωπή”… Κι, όμως, την άλλη μέρα, 28 Φεβρουαρίου 1943, ήχησαν οι σάλπιγγες της ελευθερίας κατά την κηδεία του…

«Κι όταν σε κείνον το δριμύ χειμώνα της Κατοχής του είπανε ένα πρωινό πως πέθανε ο Παλαμάς και ο Σικελιανός ήταν άρρωστος και δεν άφηναν να σηκωθεί, μήπως σταματήσει η καρδιά του: “Πώς γίνεται;” είπε. Πώς είναι δυνατόν να μην πάει ο Σικελιανός να ξεπροβοδίσει τον Παλαμά στο ταξίδι του για τον αδελφό του τον θάνατο; Τον θυμόμαστε πώς μπήκε στην εκκλησία του νεκροταφείου, ουράνιος, βαρύ, επιβλητικός, πώς όλοι παραμερίσαμε για να περάσει, πώς ακούμπησε ύστερα το χέρι του απάνω στο φέρετρο, που έτριξε, και άρχισε ν’ απαγγέλλει εκείνον τον παιάνα, εκείνον τον αποχαιρετιστήριον ύμνο. Ολα ήταν στα μέτρα του Σικελιανού εκείνη την ώρα· η Ελλάδα και η μεγάλη ποίηση και ο θάνατος. “Σ’ αυτό το φέρετρο απάνω ακουμπά η Ελλάδα”, βροντούσε η φωνή του και ήταν, έτσι που το έλεγε, σαν να κρατούσε την Ελλάδα απ’ το χέρι πλάι του». Ηλίας Βενέζης.

«[…] Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!/ Ενας λαός, σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει…/ κι ακέραιος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,/ κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει./ Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός/ της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα/ Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός/ την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,/ που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά/ στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,/ τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ιακχο/ με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει./ Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,/ δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…/ Βόγκα Παιάνα! Οι σημαίες οι φοβερές/ της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα!» Οι τέσσερις τελευταίες (απ’ τις εννέα συνολικά) στροφές του ποιητικού επικήδειου λόγου, που εκφώνησε ο Αγγελος Σικελιανός, αποχαιρετώντας τον Κωστή Παλαμά…

«Ρίγη προφητικά μάς διαπέρασαν όλους. Οι τόνοι της φωνής του ξεχύθηκαν εξαγγελτικοί ως κάτω στην πόλη, εισέβαλαν απ’ τα Προπύλαια κι ανέβηκαν στην Ακρόπολη! Κι εκεί… Το ποίημα δεν είχε ακόμα τελειώσει. Οι τόνοι του μόλις είχαν αρχίσει να σβήνουν… Και τότε, με τα χείλη του Λαού, απάντησε -από απόσταση ενός αιώνα- σε τούτον τον Ελληνα Ποιητή, ένας άλλος Ελληνας Ποιητής: “Σε γνωρίζω από την κόψη/ του σπαθιού την τρομερή/ Σε γνωρίζω από την όψη/ που με βία μετράει τη γη”. Είχαμε ασυναίσθητα γονατίσει. Και ψέλναμε μεγαλόφωνα. Τον Υμνο μας, της αστρομέτωπης Λευτεριάς!» Από τον Μενέλαο Λουντέμη στον “Εξάγγελό” του η συνέχεια…

ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΩΚΕΑΝΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΟΥ



Να βλέπεις την “Ωκεανίδα” απ’ το παράθυρό σου, έχοντας ανοιχτό το δέκτη της τηλεόρασής σου. Δεν κινδυνεύει το σπίτι σου όπως τα σπίτια κάποιων συνανθρώπων σου. Δεν είσαι στους δρόμους στο έλεος της βροχής, των δυνατών ανέμων και των φουσκωμένων χειμάρρων. Κι όμως νιώθεις να πνίγεσαι, να συμπάσχεις, να φοβάσαι… Μπορεί να ήσουν εσύ ο αγνοούμενος, ο εγκλωβισμένος μέσα στο αυτοκίνητό σου στην άκρη του πουθενά… Μπορεί να ήταν το σπίτι σου, όπως “Το σπιτάκι στο λιβάδι” του Αλ. Παπαδιαμάντη, στο ομώνυμο διήγημά του. Μπορεί να ήσουν… Μπορεί να είσαι… Μπορεί να ήταν… Μπορεί να είναι… Στο ίδιο λιβάδι πολλών τα σπιτάκια… Στο ίδιο λιβάδι των πολλών οι δρόμοι…

Μια στάση (ενδεικτική η επιλογή) στη μέχρι χθες γέφυρα του Κερίτη… Για να διαμαρτυρηθούμε στη φύση που μας εκδικήθηκε; Για να αναρωτηθούμε αν φταίει περισσότερο «ο Θεός που μας μισεί ή το κεφάλι το δικό μας»; Για να θρηνήσουμε επί των καταστροφών που αρχίσαμε να μετράμε κι απομετρημούς δεν έχουμε; Για να ζητήσουμε ευθύνες από εκείνους που συμπεριφέρονται αγνοώντας το «δίκιο των ποταμών» και κυρίως από εκείνους που άφησαν τον τόπο ανοχύρωτο; Ωστόσο ο κλοιός της κακοκαιρίας επιμένει να μας περισφίγγει και ο Θεός… να βάλει το χέρι του και να μας προστατέψει από τα χειρότερα!

Χανιώτικα νέα (Τρίτη, 26. 2. 2019)