τι θα λέγε η Φρίντα;
έτσι περνά η ζωή κάπως
σαν το τελευταίο δρομολόγιο καραβιού
σαν τη μνήμη που ξεθώριασε
σαν τ’ αποτσίγαρα στο τασάκι
σα να μην έφτανε η ανάσα να βγεις στην επιφάνεια
σα να ζήσαμε κάποτε μικρές νίκες
σα να μην τελειώσαμε ότι απέμεινε
σα να χαθήκαμε κι αυτό ήταν σωτήριο
πριν το restart
την στιγμή της βύθισης το κορμί της μεταμορφωνόταν σε κορμό δέντρου κι εκείνου σε αναρριχώμενο κισσό.
εκείνος σερνόταν στο χώμα για να την συναντήσει και ν’ αναρριχηθεί πάνω της έως ότου της προσφέρει μια ιδιότυπη αγκαλιά.
εκείνη ακίνητη περίμενε να δράσουν οι θεραπευτικές του ιδιότητες.
το παράδοξο των αντεστραμμένων ριζών του κορμού του δέντρου άγγιζε την θάλασσα διευκολύνοντας την βύθιση.
τα κλαδιά του δέντρου είχαν μετατραπεί σε αιχμηρά αντικείμενα κι έστιβαν τα μωβ σύννεφα.
ο ανθρώπινος κισσός ολοδρόσερος κρατούσε διαρκώς υγρό όλο το κορμί της.
το οργασμικό προιόν της ένωσής τους ευθύνεται για την υπερθέρμανση των σωματιδίων σκόνης που έφεραν φωτεινή βροχή χτες.
μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την είδες να σκουπίζει τα μάτια της ένα πρωινό στην δουλειά όταν φτιάχνατε μαζί καφέ στο κουζινάκι. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την είδες μέσα στο μετρό με μελανιασμένο μάτι, την κοίταξες κι εκείνη ντράπηκε κι έβαλε γρήγορα τα γυαλιά ηλίου που κρατούσε στα χέρια. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την συνάντησες στο τέλος της ιπποκράτους να φωνάζει και να σπρώχνει κάποιον «σύντροφό» της. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά άκουγες συχνά φωνές και σπασίματα από το σπίτι της στην γειτονιά. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά είδες στα μάτια της την απελπισία της εγκατάλειψης όταν κρατούσε τα δύο της παιδιά από τα χέρια μόνη. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την είδες τρομοκρατημένη στον δρόμο όταν ένα περαστικός της φώναξε θέλω να σου σκίσω την κωλάρα. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά άκουσες τον μπάτσο να την ρωτάει τι φορούσε και γιατί ήταν μαζί του όταν πήγε να καταγγείλει σεξουαλική κακοποίηση. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά άκουγες να την αποκαλούν πουτάνα που τα ‘θελε ο κώλος της και να την στοχοποιούν. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά την παρακολουθούσες καθημερινά να δέχεται σεξιστικές επιθέσεις, όπου κι αν βρισκόταν. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά είδες να την χλευάζουν για την εμφάνισή της και να την οδηγούν στο περιθώριο. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά τους είδες όλους να της ασκούν εξουσία σε κάθε της βήμα. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά είδες την αντικειμενοποίηση κι εκμετάλλευση της. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά χρειαζόταν να δουλεύει δύο φορές πιο σκληρά από εσένα για να αμείβεται και να εξελιχθεί ισάξια με ‘σένα επαγγελματικά. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά ήταν πάντα μειονότητα σε θέσεις που θεωρούσες σημαντικές. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά ένιωθες ότι σκοπός της ύπαρξής της είναι να υπηρετεί τις ανάγκες και τις ορέξεις σου. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά να ήταν μια υστερική τρελή. μπορεί να μην είχε όνομα αλλά ξαφνικά απέκτησε. δεν ήταν η 24χρονη, δεν ήταν η 51χρονη αλλοδαπή, δεν ήταν η 31χρονη σύζυγος.
ήταν η αγγελική, η ερατώ, η ελένη, η μαρία, ήταν όλες εμείς. με όνομα και ταυτότητα. ήταν όλες αυτές που δεν είχαν όνομα μα τις ήξερες, τις έβλεπες καθημερινά, τις είχες συναντήσει. ήταν όλα τα κορίτσια κι οι γυναίκες του κόσμου που σηκώνουν όλο το βάρος των γυναικοκτονιών με τα ασθενικά τους χέρια.
Στον Κ. Γ.
ο γιος μου
λέει
ότι το απόγευμα
κάποιος μαχαιρώνει τον ήλιο
κάτω απ’ την ακρόπολη
εκείνος,
γίνεται κόκκινος
κι έτσι έρχεται η δύση του.
μα μετά,
είναι σαν το αίμα
όσο μένει μαυρίζει
κι έτσι έρχεται η νύχτα.
θέλω να του πω,
ότι η πλάση
κοκκινίζει και δύει
μαυρίζει και πενθεί
για κάθε μαχαιρωμένο μετανάστη
στα άνω πετράλωνα
μα,
άκου τώρα
το ξημέρωμα
εκεί
λίγο πριν
την ανατολή
στις 6.12 π.μ.
την στιγμή που γεννιέται
το πρώτο φως
τότε μπορούμε
να εξεγερθούμε
βλέποντας μαζί
το πρώτο ξημέρωμα
αυτό που ο ήλιος
ξεχάστηκε
μα το ‘φέραν
οι φωτιές
που ανάψαμε
για να καταστρέψουμε
κάθε κατασκευασμένη
ανθρώπινη συνθήκη.
κοιτώντας γύρω
ναι,
οι κολασμένοι
είναι
οι πιο όμορφοι εξεγερμένοι
μα,
δεν θέλω ν’ αρκεστούμε
στις παθητικές μετοχές
οι συνέπειες του παρακείμενου
μόλις τελείωσαν•
το κόλπο είναι
να τους πιάσουμε
στον ύπνο
*πάμε;
έχω περπατήσει
ολόκληρο
το διαγαλαξιακό στερέωμα
του κορμιού σου
για να επιβιώνω
τελείως μόνη
κάθε φορά
που πεθαίνεις
μέσα μου
χωρίς
να σαπίζεις
αρκετά
μικρό ατίθασο κορίτσι
με τ’ αμυγδαλωτά μάτια
που τρυπούν
την ατμόσφαιρα
της ανελέητης
πραγματικότητας
στο ανακλιντρο 