Dwumiesięczny – bez mała – pobyt w Chicago dobiegł końca. Dość intensywnie przeżywany czas został udokumentowany na paru tysiącach zdjęć i kilku filmikach, które wymagają teraz odpowiedniego posortowania i zapisania według kolejności zdarzeń, aby móc do nich sięgać w każdym czasie. To na wypadek, gdyby pamięć nie nadążała za potrzebą snucia opowieści dla bliskich sercu […]

Czy wszystko skończyć się musi?

Dwumiesięczny – bez mała – pobyt w Chicago dobiegł końca. Dość intensywnie przeżywany czas został udokumentowany na paru tysiącach zdjęć i kilku filmikach, które wymagają teraz odpowiedniego posortowania i zapisania według kolejności zdarzeń, aby móc do nich sięgać w każdym czasie. To na wypadek, gdyby pamięć nie nadążała za potrzebą snucia opowieści dla bliskich sercu […]

Czy wszystko skończyć się musi?

Horoskop dla astralnego RAKA Przy zdzieraniu kartki z kalendarza natrafiłem na charakterystykę ludzi urodzonych pod znakiem Raka. A że jestem spod tego właśnie znaku, to czytałem z nastawieniem na sprawdzenie, czy jakoś pasuję do schematu. Opis bardzo mi się spodobał, jako że był mocno schlebiający. Żona zapytana o jej odczucia w tym temacie uśmiechnęła się […]

Zodiakalny RAK jestem… Jestem RAK, ale nie chodzę wspak…

Święta, święta i po świętach…
Przeżyliśmy je u siebie, goszcząc kogoś z rodziny, albo sami byliśmy gośćmi u kogoś, kto swoją troską chciał umacniać rodzinne więzy lub tylko podtrzymywać tradycję. Coraz częstsza jest opcja świątecznego wyjazdu do miejsc, gdzie tylko my i przyroda, ewentualnie również inni turyści kierujący się podobnymi względami. W tym roku ten sposób świętowania został mocno ograniczony wojnami.
Obserwowanie wymiany poglądów na temat sposobów świętowania, jakie przelewały się przez media społecznościowe ukazywały ciekawe argumenty stojące za poszczególnymi decyzjami.
Bulwersował mnie zawsze argument przeciw rodzinnemu sposobowi świętowania podpierany tezą:
– Nie znoszę świąt rodzinnych, bo nienawidzę fałszywych uśmiechów, nudnych rozmów przy stole, w których dominują soczyste opisy fizjologicznych doznań w czasie przeżywanych chorób, czy zabiegów .
– Nie znoszę obgadywania innych, zwłaszcza pod ich nieobecność, no i pytań jakie padają w takich razach. Kto daje tym ludziom prawo włażenia z buciorami do każdego ogródka i pytania o sprawy zarezerwowane dla psychologów, księży, czy naprawdę bliskich nam osób?
   Zawsze spotykałem dużo takich utyskiwań zwłaszcza wypowiadanych przez ludzi młodych, a mając jako nauczyciel szerokie kontakty z młodymi i znając ich niecierpliwość wcale się temu nie dziwiłem.
Jako stary człowiek rozumiałem też, że przyznawanie sobie prawa do „ciężkich” pytań i życiowych porad z racji pokrewieństwa (babcia, dziadek, wujek, ciocia) nie jest niczym uzasadnione i budzi ogromny sprzeciw, nie zawsze wypowiadany w adekwatny sposób.
Jest też do rozważenia sposób reagowania na pytania starszych. Choć podłożem jest miłość rodzinna i szczera życzliwość, to jednak za każdym razem wypadałoby uzyskać akceptację choćby wyrażoną poprzez odpowiedź na pytanie:
– Pozwól, że zapytam…
– Jeśli mogę coś doradzić, to…
Wypadałoby zastanowić się co wypada zrobić gdy usłyszymy:
– Nie pozwalam…
– Nie chcę żadnych porad, bo mam rozeznanie w tych sprawach
Skąd u mnie takie dywagacje?
Otóż wspominam dość często o mojej przyjaźni z Jedynką Polskiego Radia, która świętuje kolejną, znaczącą rocznicę swojej działalności. W tej rozgłośni usłyszałem, za sprawą Romana Czejarka audycję z udziałem radiosłuchaczy zabierającym głos w tym temacie. Była także zaproszona pani ekspert, która po wysłuchaniu wypowiedzi różnych ludzi, w różnym wieku, z bagażem różnych doświadczeń życiowych zabrała głos wskazując na możliwe rozwiązania tego tlącego się w nas problemu. Wszak wszyscy chcemy należeć do zgodnych rodzin z wysoką kulturą obcowania zachowując poprawne relacje międzypokoleniowe.
Kluczowe zdanie używane przez panią ekspert brzmiało następująco:
– Nieproszona rada jest krytyką…
Reszta z niego właśnie wynika

W Światowym Dniu Gołębia (09.04.2026)troszkę wspomnień…

Upuszczanie krwi przed jedzeniem

Posłużyłem się w temacie parafrazą słów pioseneczki zapraszającej niegdyś do programu dla dzieci. Ci co skaczą, co fruwają… śpiewano w oryginale. Ci, o których ja piszę też skaczą, a przynajmniej podskakują i przeskakują z newsa na news czyniąc sobie z każdego bulwersującego zdarzenia materiał dla młócenia tematu, co jak wiemy służy jedynie zwiększeniu oglądalności, a nam widzom skutecznie robi wodę z mózgu. Technologia jest znana i powszechna. Jest temat, są celowo dobrani goście (już zawodowi i raczej ciągle ci sami celebryci ), no i autor programu sterujący, moderujący, czy raczej napuszczający na siebie co bardziej krewkich dyskutantów. Technologia sprawdzona i wciąż skuteczna, więc po co ją zmieniać. Oglądalność jest wysoka, są pieniążki dla dziennikarzy, są dla stacji telewizyjnej, a myślę, że zawodowi pyskacze, jak i partie które reprezentują, również mają z tej maniery wyraźne profity, jeśli nie materialne, to wizerunkowi i inne.
A co my telewidzowie mamy z tego?
Ostatnie dni dostarczają nam szczególnie dużo nadających się do medialnej młócki tematów.
– Sprawa Bondaryka – Oj co to będzie? Co się za tym kryje? Co ujawni generał po odejściu? Kogo musiał kryć na polityczne zamówienie rządzących? Itd. itp.
– Wyrok na doktora i typowa reakcja. Jak mógł użyć takich słów w uzasadnieniu skazującego w końcu wyroku? Nadużył prawa! Doniesiemy na niego do prokuratury, bo on nie doniósł! Itd.. itp.
Tymczasem Krajowa Rada sądownictwa oświadcza:
Sędzia Igor Tuleya w ustnym uzasadnieniu do orzeczenia w sprawie dr. G. nie naruszył norm wynikających z przepisów prawa ani też z zasad etyki obowiązujących sędziego.
– Młodzi socjaliści proponują bieżący rok uczynić rokiem Edwarda Gierka…
Przez media przewala się burza z wypowiedziami tych, co za jak i tych, co przeciw. Budzą się sentymenty i upiory dawnego systemu, który jak się przy okazji okazuje ma prawie tyle samo zwolenników, co i przeciwników.
– Na lewicy kłótnia pomiędzy Andrzejem Celińskim a Stowarzyszeniem Młodzi Socjaliści. Polityk poprosił ich, aby „spieprz…” i nazwał „głupcami”. A oni odparowali, że mało kto potrafi „w tej samej wypowiedzi połączyć bluzgi i apel o poprawę poziomu debaty publicznej”. A poszło o zarobki Aleksandra Kwaśniewskiego. W reakcjach na to zderzenie czytamy, że umiarkowany przecież pan Celiński uznał że go poniosło, ale nie przeprosił.
Co przyniesie nowy dzień? A wspomniane tematy już spadły z pierwszych stron? Ja obawiam się, że choćby nadeszły nowe, jeszcze bardziej bulwersujące wydarzenia, to przecież będą podsumowania tygodnia, później miesiąca itd.
Adam Szostkiewicz w swoim ostatnim wpisie na swoim blogu napisał:
…Słyszę, że w modę wchodzi nieoglądanie telewizji. A nawet ostentacyjne nieposiadanie telewizora. Na szczęście nie dochodzi jeszcze do wyrzucania odbiorników przez okno. I ja tę modę mogę zrozumieć, ale nie dołączę. http://szostkiewicz.blog.polityka.pl/2013/01/05/nie-ogladam-telewizji/#more-1757
Dalej opowiada o swoim sposobie na telewizyjny kontakt ze światem i podsumował ten wpis następująco:
…Staram się modom nie ulegać. Ciekawe, że np. wielu internatów podpisuje się pod wrażeniem pozytywnym, ale najczęściej, negatywnym po obejrzeniu właśnie obejrzanego programu lub materiału. A więc narzekają, na dziennikarzy a także pomstują, ale od ekranu oderwać się wyraźnie nie mogą.
Jasne, życie bez TV jest możliwe, tak jak bez grubych książek, poważnej prasy, ambitnych filmów, koncertów, spektaklów (także nadawanych w TV). Ale co to za życie?. .
Ja również należę do tych internatów, którzy wiedzę o tym co się dzieje w świecie czerpią raczej z Internetu, a czytając jakiś materiał zaglądam również do komentarzy. Nie po to, aby tam szukać wyżycia się na zwolennikach jednej lub drugiej strony. Zaglądam po to, aby mieć pogląd na argumenty i stanowiska zajadle walczących i obrażających się ludzi. Siedząc przed komputerem stojącym w pokoju obok, oglądam telewizję plecami, jak to nazywa moja żona. Wiem dzięki temu co się dzieje w sferze jej zainteresowań, a jak ona odchodzi od telewizora, to przełącza na stację, którą ja oglądam i jest dobrze. Fonia zupełnie mi wystarcza, jako uzupełnienie.
Na szczęście zaczynają się pojawiać pierwsze jaskółki zmiany technologii zapewniania wysokiej oglądalności programów TV.
Oto wczoraj oglądałem w TVN 24 rozmowę M. Olejnik z senatorem Cimoszewiczem i pomimo tego, że obrabiano wciąż te same tematy, to rozmowa miała już zupełnie inny przebieg. Na mądre pytania padały mądre i wyważone odpowiedzi, których po prostu chciało się słuchać. Może był to po części skutek bezpośrednio wcześniej nadanej, podobnej tematycznie rozmowy p. Durczoka z prof. Osiatyńskim, w czasie której profesor ostro niczym sędzia Tuleya pouczył rozmówcę-wywiadowcę jak prowadzić rozmowę, aby nie stawiać interlokutora pod ścianą i wyciągać z niego wypowiedzi, których nie miał zamiaru udzielać. Było tam też sporo o etyce mediów z podkreśleniem odpowiedzialności prezenterów za bagno jakie uczyniono wokół spraw publicznych zapraszając ludzi, których za ich poglądy powinien spotkać ostracyzm i odsunięcie od kamer, czy mikrofonów, a nie popularyzowanie tych szkodliwych społecznie opinii, jakie wygłaszają.
Może przeceniam te pierwsze zapowiedzi zmian? Może jakość debaty zależy od klasy dziennikarza i klasy rozmówcy? Pewnie tak jest w istocie, ale co wtedy powiedzieć o klasie tych, którzy zatrudniają dziennikarzy i dobierają rozmówców?
Dużo mówimy, mało rozmawiamy … krzyczą w gniewie usta ze zdjęcia jakie zamieszczam w tekście. To grafika okładki jednej z naszych gazet z dość odległej przeszłości. Używam jej jako avatara uznając, że wciąż jest aktualna, a może teraz nawet bardziej niż wtedy, gdy ją stworzono.
Pamiętajmy też o tym, że krzykaczy słuchają różnie przygotowani do odbioru takiego przekazu ludzie i rozumiejąc piąte przez dziesiąte, wynoszą z tego to, co chcą. Nie dziwmy się zatem temu, że zwycięzca w plebiscycie „Polityk Roku” uzyskał raptem 11 proc. wskazań, a J. Kaczyński jako trzeci, ledwie 5 proc. Kto pójdzie do wyborów jeśli politycy nie zagrają ludziom na emocjach?