ΧΤΥΠΑΩ ΚΑΡΤΑ ΜΑ ΑΚΟΜΑ ΠΕΙΝΑΩ

Ότι είμαι χρήμα
Είναι το μη βίαιο κομμάτι της οργής
Μια μορφή λατρείας της αβρότητας
Ή ένα μπλουζ για τις κάστες

Κάλυκες σφαιρών στη χτένα
Έμαθα τη γλώσσα τους ακαριαία
Είδα ένα ζώο να εκρήγνυται και να γίνεται
εκατοντάδες σημαίες

Κρίνοντας από τις πληγές μου
Η κυβέρνηση με έχει υπολογίσει

Πρόσωπο με πρόσωπο
Με την οικογενειακή ιστορία ενός
αστυνομικού
Η ιστορία μου μόλις αρχίζει

***
Tongo Eisen-Martin: Μικρές χειρονομίες φλεγόμενων φυτειών
«Έχω είκοσι βιβλία πλάι σε μια σφαίρα»: Ο Τόνγκο Άιζεν-Μάρτιν γράφει από το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται η μνήμη, η εξέγερση και η κοινότητα. Η ποίησή του ιχνηλατεί τη συνέχεια της φυλετικής και ταξικής βίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετατρέποντας τη γλώσσα σε χώρο αντίστασης και συλλογικής χειραφέτησης. Μια εκρηκτική, πολυφωνική και βαθιά πολιτική ποίηση, όπου το «εγώ» συναντά ένα ανυπότακτο «εμείς» και η μνήμη γίνεται δύναμη απελευθέρωσης.

Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

Το περιοδικό ΤΕΦΛΟΝ ενώνει τη φωνή του με την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών και παρουσιάζει την Τρίτη 30 Ιουνίου, στις 7:30 μ.μ. στα Προσφυγικά, μια εκδήλωση με άξονα την ανθολογία «Αραβίδες ντίβες: Ανθολογία σύγχρονης αραβο-αμερικανικής ποίησης».

Εδώ και πέντε δεκαετίες οι Αραβο-αμερικανίδες ποιήτριες αντιτάσσονται συλλογικά στο ρατσιστικό στερεότυπο της άβουλης, υποτακτικής, οπισθοδρομικής Αραβίδας και αντιτίθενται στη θυματοποίηση των γυναικών αραβικής καταγωγής. Μέσω της γραφής, διεκδικούν ορατότητα και δημιουργούν χώρους όπου οι Αραβίδες μπορούν να εκφράζουν αυτόνομα και ελεύθερα τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες τους, να μιλούν αδιαμεσολάβητα για τις ζωές τους και τον κόσμο. Την ίδια στιγμή, ενώνουν τις φωνές τους με γυναίκες άλλων μειονοτικών ομάδων ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό και τον μιλιταρισμό, υπερβαίνοντας εθνικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς.

Οι Αραβο-αμερικανίδες ποιήτριες αρνούνται να δηλώσουν πίστη σε οποιαδήποτε πατρίδα τα σύνορα της οποίας έχουν χαράξει άντρες. Διηγούνται ιστορίες πιο παλιές κι απ’ το νερό. Κουβαλούν τη σκόνη του ταξιδιού στα μαντίλια τους. Αφουγκράζονται τη γλώσσα των δέντρων και των πουλιών. Αρνούνται να χορέψουν στον ρυθμό των πολεμικών τυμπάνων. Φτιάχνουν με τις σφαίρες περιδέραια. Διακηρύσσουν ότι πατρίδα τους είναι τα δροσερά χέρια των μανάδων τους, τα κουρασμένα πρόσωπα των γυναικών που συνωστίζονται στο γενεαλογικό τους δέντρο. Αγαπάνε σαν να δένουν σκοινί. Μεταφράζουν τα κύματα σε γλώσσα. Ξέρουν πως ο Απρίλης φτιάχτηκε για μάχη, ο Μάης για ταφή. Είναι κόρες των ποταμιών και της απώλειας. Ηλιοβασίλεμα στα νώτα της πόλης. Είναι Αραβίδες ντίβες.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από το ΤΕΦΛΟΝ και το Αρχείο 71

ΓΛΕΙΨΙΜΑΤΑ ΓΑΛΛΙΚΩΝ
της ΟΝΤΙΛ ΚΕΝΕΛ

είσαι τόσο όμορφη που τα μάτια μου πεταρίζουν
το μόνο που θέλει η καρδιά μου είναι να γαμιέται, τραγουδώ
δυνατά καψουροτράγουδα, γράφω
γλυκανάλατα ποιήματα με ρίμες
αμφιβόλου ποιότητας, έκθαμβα μένουν
τα άστρα όταν μας κοιτούν
από ψηλά, απ’ το θαύμα που με
βρήκε, απ’ τη βουτιά σ’ έναν
κουβά συναισθημάτων, τρίβω τα μάτια μου
απορημένη, τρωτή, γύρω μου φιτίλια, θέλω
να υπερβάλλω στα πάντα, να τ’ αρπάξω όλα
ν’ αφεθώ στις μέρες
ψυχή τε και σώματι να σου δοθώ, θέλω
όλο τον χρόνο του κόσμου μαζί σου, να σε ανακαλύψω
να σε γλείψω, εννοώ να σε γευτώ, γιατί είσαι γευστική
και απτή, τόσο αγγίξιμη, πηδώ
γυμνή στη λίμνη σου από μάτια
αν μ’ αφήσεις, αφήνομαι, σ’ αφήνω
να μπεις, μου περνάν πολλές πόρτες
απ’ το μυαλό, αλλά καμία δεν ανοίγει.
Αυτό το ποίημα νιώθει ευλογημένο
εύρωστο, ευνοημένο απ’ τους θεούς
να που υπάρχουν ευτυχισμένα ποιήματα
όποια το ’χει μάθει αυτό απ’ τους θεούς φοβάται
λίγο μόνο, νιώθει
σαν κοτοπουλάκι, χοροπηδάει
τρελαμένη, τρυφερή, τραντάζεται και τρεμοπαίζει
γλωσσίτσα στις κάθετες και στις οριζόντιες
γλείφει ήδη η μητρική γλωσσίτσα
αυτούς τους στίχους, γλιστρά
στα ενδιάμεσα, espèces d’espaces
παίρνει κι άλλο χώρο, de la place
καταλαμβάνει το résumé, λέει
με plaisir, έτσι απλά
είναι τα γαλλικά: émerveillée
από σέν

***
Σύγχρονη κουίρ ποίηση από τη Γερμανία: Η επιθυμία είναι μια άβυσσος
Η ποιήτρια Άννα Γιούλιαν Μέντλικ ανθολογεί δεκατρείς φωνές της σύγχρονης κουίρ λογοτεχνίας που ζουν στη Γερμανία, συστήνοντάς μας μια ποίηση ανήσυχη, πολύγλωσση, πολιτική, η οποία συνομιλεί με τις ποιητικές παραδόσεις την ίδια στιγμή που τις αποδομεί. Από το Βερολίνο έως τις πιο απομακρυσμένες γωνιές της λογοτεχνικής ζωής στη Γερμανία, συγκροτείται ένα δίκτυο φωνών που διεκδικούν ορατότητα, μετασχηματίζοντας τη γλώσσα σε πεδίο ελευθερίας και διαρκούς συλλογικής ποιητικής ρήξης.

Ανθολόγηση-Κείμενο: Anna Julian Mendlik
Μετάφραση ποιημάτων: Όλια Λίζου, Ραν

Τεφλόν #35
Καλοκαίρι-Φθινόπωρο 2026

Tongo Eisen-Martin: Μικρές χειρονομίες φλεγόμενων φυτειών
«Έχω είκοσι βιβλία πλάι σε μια σφαίρα»: Ο Τόνγκο Άιζεν-Μάρτιν γράφει από το σταυροδρόμι όπου συναντιούνται η μνήμη, η εξέγερση και η κοινότητα. Η ποίησή του ιχνηλατεί τη συνέχεια της φυλετικής και ταξικής βίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετατρέποντας τη γλώσσα σε χώρο αντίστασης και συλλογικής χειραφέτησης. Μια εκρηκτική, πολυφωνική και βαθιά πολιτική ποίηση, όπου το «εγώ» συναντά ένα ανυπότακτο «εμείς» και η μνήμη γίνεται δύναμη απελευθέρωσης. Κείμενο-Μετάφραση: Jazra Khaleed

Didem Madak: Κορίτσια που ψήθηκαν μες στη ζωή
«Νυχτοφύλακας στο κοιμητήριο των λέξεων», η Ντιντέμ Μαντάκ περιμένει «τη μέρα που θ’ αναστηθούν». Μια από τις πιο ιδιοσυγκρασιακές φωνές της σύγχρονης (φεμινιστικής) τουρκικής ποίησης, στη γραφή της συνδυάζει σκοτεινό χιούμορ, μαγικό ρεαλισμό και τρυφερότητα, χαρτογραφώντας έναν κόσμο γυναικείας εμπειρίας, απώλειας και υπαρξιακών αναζητήσεων, όπου το τραύμα μεταμορφώνεται σε απελευθερωτική αφήγηση: «Μόνο το δικό σου απ’ όλα τα ποιήματα έμεινε χωρίς τελευταίο στίχο». Κείμενο: Aslı Nur Mahmutoğlu, Μετάφραση: Ιωάννα Μόδη

Συνέχεια ανάγνωσης «Τεφλόν #35 | Νέο ποιητικό σκεύος» →

Ο ποιητής Μιγιαζάουα Κέντζι (1896-1933), παρότι έζησε στο Ιουάτε, μακριά από τους ποιητικούς κύκλους του Τόκιο, υπήρξε από τους πλέον πρωτοπόρους της εποχής του. Επιστημονικά καταρτισμένος, με φαντασία διαποτισμένη από τον βουδισμό και ηθική βαθιά ριζωμένη στον αγροτικό κόσμο, το μόνο βιβλίο που εξέδωσε όσο ζούσε ήταν η αυτοεκδοθείσα συλλογή Άνοιξη και δαίμονες (春と修羅) το 1924. Η απόσταση αυτή ήταν συνειδητή ποιητική επιλογή. Στα ποιήματά του, το λυρικό εγώ δεν ταυτίζεται με τον ποιητή· εμφανίζεται ως παρατηρητής και όχι ως το κέντρο του κόσμου που περιγράφει.

Αυτό που διακρίνει τον Μιγιαζάουα είναι η ακρίβεια της παρατήρησης ακόμα και σε συνθήκες έντασης: ορυκτά, καιρικά φαινόμενα, φως, βουδιστική κοσμολογία και η καθημερινή φτώχεια συνυπάρχουν στο ίδιο πεδίο αντίληψης. Το λυρικό εγώ είναι ασταθές: άλλοτε παρατηρητής, άλλοτε σκεύος άλλοτε ένοχος μάρτυρας. Το τοπίο δεν λειτουργεί ως απλό φόντο· σκέφτεται, διαθλά, κατηγορεί.

Τα ποιήματα αποκαλύπτουν τη χαρακτηριστική δημιουργική διαδικασία του Μιγιαζάουα: ο κόσμος παρουσιάζεται ταυτόχρονα ως φυσικό γεγονός και ως οραματική εμπειρία. Σε μια κοιλάδα μπορεί να σχηματίζεται ένα ίζημα φωτός· τα σύννεφα να αποκτούν την υφή του μετάλλου· ο λόγος να γίνεται γυάλινος, ατσαλογάλανος. Οι ανθρώπινες μορφές παραμορφώνονται μέσα στο βλέμμα. Το αποτέλεσμα είναι μια ποίηση συγχρόνως εμπειρική και σχεδόν λατρευτική, αυστηρή, όπου η ίδια η πράξη της αντίληψης μετατρέπεται σε ηθική δοκιμασία.

Συνέχεια ανάγνωσης «Μιγιαζάουα Κέντζι, Άνοιξη και δαίμονες» →