-
Тоа е интересното и околу емоционалната интелигенција и емоционалната сила – не е константа, не е карактерна особина. Вештина е. Ја градиме преку прифаќање, пуштање, сознавање, искусување, седење во Тешкото наместо да земеме Escape ➝ Exit Game.
-
Понекогаш мислам дека е намерно што сум создадена со бујна нескротлива коса и висина што ја надминува онаа на повеќето жени (а и отприлика пола од мажите) што дошле, заминале, и останале низ мојот живот. Ако бев фиктивен лик, читателот или гледателот ќе си помислеше „да, има смисла, нејзината приказна е да ја прифати својата…
-
Херој е улога. Краткотрајна улога, и улога вклучена по потреба. Одговорностите на еден херој е да спаси човек од кризната ситуација, евентуално да му помогне да закрепне, и потоа да го пушти спасениот, сега свежо изваден од таа кризна состојба, да го живее животот после таа криза.
-
Реално, доволно трчав. Доволно се плашев. Доволно приказни напишав во главава за како сум самотник и дека има нешто фабрички некоректно во мене. Нека бидат тие приказни масло на кандилото што ќе го осветли патот кон следното поглавје.
-
Можеби затоа постои Нормалното – тој невидлив колективен родител што ќе нѐ валидира, создаден баш од таа потреба умот да го смири срцето кога болката е преголема.
-
A hungry growl, An achy thread in her belly, The child rushes to the kitchen, And a waft of warm air hits her nose, Deliciously smelly.
-
“Зашто разочарувања болат?” беше насловот на овој текст, прашање што си го поставив мислејќи дека преку пишување на одговорот ќе стигнам до некој триумфален момент, надминување на стравот од бидување разочарана, мојата храброст обновена, но…ова е прифаќање, зар не?
-
I’ve been doing something insane: sharing more of myself with the world – gaining power from it as well, in the form of people telling me they’re inspired by my “content”, how they like seeing this side of me instead of the shy and quiet exterior I usually present.
The Crow's Song 
