Ze had me kort geleden spontaan en met gepaste trots een paar tuinfoto’s gestuurd. Daarop volgde wat vrolijke heen en weer berichtjes en tenslotte de uitnodiging voor een kop koffie in de Zoetermeerse stadstuin.

We waren ooit collega’s en maken nog steeds deel uit van de Vriendinnen Club van Acht, die twee maal per jaar luncht met elkaar. Onze mannen kenden elkaar niet maar dat stond een gezellig samenzijn met z’n vieren niet in de weg.

De tuin loopt trapsgewijs af naar een watertje en we zaten daar beneden onder een dak van druiven te bewonderen van wat de tuinvrouw daar in de loop der jaren tot stand heeft gebracht. Ik mocht bovendien de foto’s die ze me eerder zond, gebruiken voor dit blog. Zodoende kon ik zeer op mijn gemak genieten van koffie met gebak in een paradijselijke tuin. En toen ’s middags op de hometrainer en het roeiapparaat om de calorieën weer te verbranden.

• Er zat nog geen mens toen wij rond een uur of tien het Doelenplein passeerden. Het is op dat tijdstip een kunst om de auto’s die de restaurants bevoorraden, buiten beeld te houden.

Ook in de Choorstraat was het nog rustig. Maar mijn ritje door het centrum voer een stukje verder. Er zijn hoeken waar ik zelden kom; een zoektocht naar een standbeeld dreef mij nog wat verder.

Omdat ik tussen de fotograferende toeristen slalomde, keek ik weer eens met een verse blik naar onze woonomgeving. En die bevalt me zéér. Ik lijk de afdeling Delft Promotie wel en ik probeer me heus een beetje in te houden, hoor. Het standbeeld gevonden maar dat komt een andere keer nog wel.

Voor kunst hoef je niet per se naar een museum of een galerie. Zelfs op straat is kunst te vinden. Heel natuurlijke kunst zelfs maar er komen wel mensenhanden aan te pas. Mensen die aanplanten en mensen die het nathouden. Gisteren zag ik een buurman aan de overkant van het kanaal telkens een emmer putten om de voortuin te voorzien van het broodnodige vocht. Goed idee van de man, beter dan drinkwater gebruiken.

Naast de mensen die aanplanten en begieten, zijn er ook mensen die alleen maar hoeven te genieten van de inspanning van anderen. Dat ben ik. Maar ik laat jullie meegenieten. Mooi hè?

Of het nou mede kwam omdat we met vrienden iets gezamenlijks ondernamen en de rest van de omstandigheden ook optimaal was, dat weet ik niet maar ik viel als een blok voor het werk van Lou Loeber. Ik stond er kennelijk helemaal.open voor. Ik had nog nooit van haar gehoord. Hier zie je twee collages van werk dat ze in de loop van haar lange leven (1894- 1983) maakte en je ziet ook meteen de ontwikkeling.

Toen ze ten huwelijk werd gevraagd door medekunstenaar Dirk Koning antwoordde ze: ik wil wel je vrouw worden maar niet je huishoudster. Zo’n type was ze, heerlijk! Een bewonderenswaardig en gedreven mens waarin ik opeens hevig geïnteresseerd ben geraakt.

De foto’s die ik in het museum maakte, geven maar een flauwe weergave van wat er hing. De folder die ik meenam, vouwde ik dubbel dus dat ziet er ook al niet fraai uit. Maar wie op grond van deze plaatjes ook enthousiast is geworden, zal niet teleurgesteld zijn bij het bezoeken van deze tentoonstelling.

‘Wees gerust. Wie eenmaal een drang naar het schone heeft gekend zal nooit tot alledaagsheid vervallen. En dat is toch óók al iets’. Dat schreef Willem Elsschot in 1959 aan Louis Paul Boon. De tekst staat op een gevel tegenover het Stedelijk Museum Schiedam. De hekken zaten nog op slot toen wij even voor elf uur daar op onze vrienden wachtten om samen het ‘schone’ te bewonderen.

We waren bij het parkeren al wat onalledaags tegengekomen. En wat is het toch een goed idee om iets nuttigs maar lelijks zoals een milieupark te compenseren met een fraaie muurschildering. Ik vroeg aan de wijnboer of hij even wilde kijken wie dit tot stand had gebracht. De informatie daarover was duidelijk: een buurtinitiatief.

Verder is Schiedam, vooral natuurlijk het centrum, het aanzien meer dan waard. Ik ken het redelijk omdat een vriendin van me hier woonde en ik met haar menig rondje door de stad liep. Het museum is recentelijk gemoderniseerd. Die nieuwe situatie kende ik nog niet maar ook daar werd ik aangenaam getroffen. In het trappenhuis is ondermeer werk van Irlée Zamblé te zien. En toen had ik de tentoonstelling nog niet eens gezien.

‘Kom gerust bij mooi weer een dag naar onze tuin’, had mijn zus gezegd. Niet de zus die vorige week jarig was, ook niet de zus van de expositie maar nog weer een andere zus. Ik heb er drie. Heel gezellig dus. Helaas geen broer maar nu dwaal ik af.

Het was prachtig weer, onze agenda was leeg, dus we hadden gisteren spontaan een tuindag. Vanaf mijn luie plekje kreeg ik haar pottentuin in beeld. Een verplaatsbare moestuin waar nog grootse plannen mee zijn. Van oud materiaal wordt een kas gebouwd. Vanwege hergebruikt glas- in- lood zou je het ook een serre kunnen noemen. Gezamenlijk kwamen ook nog op de benaming van orangerie.

Zus en zwager hadden beide een afspraak, ik zag dus kans mijn boek uit te lezen en tussen de regels door wat van de omgeving vast te leggen, daarbij zat ik met mijn hoofd min of meer tussen de blozende rozenbottels. Dat waren dus tot voor kort nog duinroosjes.

Het was gewoon een super relaxte dag, waarvan acte.

We gingen dus in Wassenaar naar de molen waarin een galerie is gevestigd en waar een zus van mij exposeert. De komende drie weekenden is daar nog werk van haar en haar zeven andere vrienden in de kunst te zien.

Zij komen wekelijks bij elkaar en werken en bespreken hun kunst onder leiding van een docent. Mijn zus, Trees Wempe, had zichzelf als thema Vervlogen Verleden gesteld. Hierboven zie je twee werken. Eén van vervormde diaraampjes en de ander van negatieven. Het materiaal en een verhaal over twee familieleden die alletwee een heel andere herinnering hebben aan dezelfde gebeurtenis, inspireerde haar.

Dit is werk van Ben Jansen, dat me ook aansprak. Jammer genoeg ontbrak het me aan rust en ruimte, en ook een beetje de fysieke mogelijkheid, om veel van de andere kunstenaars in beeld te brengen. En ja, we gingen natuurlijk ook vooral voor haar werk.

De porseleinen figuurtjes in primaire kleuren zijn ook van Trees haar hand en volgens mij gemaakt van oud schakelmateriaal. Dit zacht op de luchtstroom meedeinende werk van vier transparante foto’s achter gaas, was wat mij betreft haar meest verrassende werk en heel erg passend in Vervlogen Verleden.

Oude elementen bij de buitenplaats De Tempel worden weer hersteld en teruggeplaatst. Dat levert dit soort romantische bruggen op. Ook elegante banken worden verspreid door het park neergezet. ‘Ga lekker zitten en geniet van deze mooie plek’ staat er op het koperen plaatje dat Jeanne Groen liet aanbrengen.

Het theekoepeltje, voor mij vaak een oriëntatiepunt als we op de A13 rijden, moet ook hersteld worden. Al in 1485 is dit domein geregistreerd en in 1751 liet burgemeester Johannes van der Hoeven het landhuis met baroktuin aanleggen. In 1938 kocht de gemeente Rotterdam het huis, liet het slopen en herbouwen tot de huidige versie ( zie blog van gisteren).

Wij namen een boek mee met het idee een uurtje te gaan zitten lezen. Maar nee, we volgden gewoon de raad van Jeanne, met haar toepasselijke achternaam, op. We kennen deze vrouw niet maar ze geeft goede adviezen.

Elke week.krijg ik enthousiaste verhalen te horen over het werk van Natuurmonumenten, de leuke groep vrijwilligers die daar aan het werk is en het resultaat van alle inspanningen. Gistermiddag leidde de wijnboer me rond over het landgoed en werd ik net als hij getroffen door de schoonheid van deze buitenplaats die ingeklemd ligt tussen de snelweg van Den Haag- Rotterdam en de Schie.

Het huis zelf wordt anti- kraak bewoond. Misschien is dat ’s winters afzien vanwege kou en tocht, maar in deze tijd van het jaar lijkt het me een geweldige woonplek. Op het informatiepaneel achter het huis is te zien dat er een formele voor- en achtertuin was. Aan de voorzijde is het nog redelijk hetzelfde, achter is inmiddels een grasveld.

De wijnboer liet me zien dat hij onlangs bezig is geweest met aanplant langs een waterpartij. Het toeval wil dat zijn kleding een soort schutkleur heeft in deze omgeving. Zien jullie hem staan?

De gemeente Rotterdam is eigenaar van deze Buitenplaats en nog op zoek naar kopers die met behoud van alle historische aspecten de gebouwen op het terrein wil kopen. Ons niet bellen.

Er zijn bekende Nederlanders waarvan je het idee hebt ze persoonlijk te hebben gekend. Zo een was Marjan Berk voor mij. Het was in 2017 dat ik haar zag voorlezen uit eigen werk en ze deed dat op uiterst humoristische manier. Ze toonde broos maar haar gevatheid deed dat snel vergeten.

Nog veel intensiever luisterden we samen naar CD’S toen we in april 2025 naar Italië reden en de lange saaie stukken veraangenaamden met haar levensverhaal. Ze kwam er uit naar voren als een enorme levensgenieter. Ze had een aparte jeugd gehad als kind van gescheiden ouders. Werkte bij beroemde cabaret gezelschappen, stichtte een groot gezin, haar man verliet haar maar ze zag kans voldoende geld te verdienen en dat even zo makkelijk weer uit te geven. Tot haar grote verbazing en geluk won ze een miljoen euro in de Lotto waardoor haar oude dag wat onbezorgder werd. Eerder leefde ze van haar royalties. Ze schreef meer dan veertig boeken en bleef ook optreden. Heerlijk om haar ‘gekend’ te hebben.