Μην τα θαρρείτε αθώα, ανήξερα τα ήσυχα καλοκαίρια.

Ξέρουν  να κρύβουν μέσα τους σοφά, περίτεχνα,

μικρούς, πικρούς χειμώνες.



[Μαριάννα Γληνού – Ας γνωριστούμε]

Για αρκετά χρόνια εργαστήκαμε στο ίδιο Νοσοκομείο. Το Πανεπιστημιακό του Ηρακλείου. Τώρα, κάποια χρόνια αργότερα, παρατηρώ ότι ήρθε στην επικαιρότητα με ετούτη, την δική του έκθεση ζωγραφικής, που επιγράφεται  «Το βλέμμα της επιστροφής». Ομολογουμένως δεν γνώριζα την συγκεκριμένη του καλλιτεχνική κλίση και ενασχόληση, πέρα από το επάγγελμά του ως χειρουργός. Γεννήθηκε στον Πειραιά του 1953, και όπως διαβάζω στο περίοπτο φυλλάδιο, ο ίδιος ήταν αυτοδίδακτος και ασχολείται ερασιτεχνικά με τη

«Ο έρωτας που δεν χορτάσαμε...», ποίημα   της Μαρίας Κασσιανής  Πανούτσου  Να με θυμάσαιόταν βλέπεις τα δέντρα, όταν τα πόδια σου αγγίζουντην άκρη της θάλασσας, όταν εισχωρείςστο σώμα μιας γυναίκας.  Θέλω να είσαι υγρόςόταν θυμάσαι τα μάτια μου, τη μέση μου, τα χρόνια να γράφουν πάνω στο σώμα μου.Να με χορτάσεις με το άγγιγμα τότετου  αέρα  να σε χαϊδεύει απαλά.Όταν το σκουπιδάκι πάει να εισχωρήσειπονηράστο πιο

Άσπρες ομπρέλες σε έναν επίπεδο τόπο,ένα ποίημα που δεν τέλειωσε όπως τελειώνουν τα ποιήματα.Ήμουνα απίστευτα τυχερόςπου πρόλαβα μια  άνοιξη που κατασκεύαζε παπαρούνες,που πέρασε σαν μια άμαξα με άλογα,σε έναν ορίζοντα γεμάτο δόντια.Η μουσική από τις οπλές τους χανόνταν περιοδικά,το μόνο πράγμα που είχε πραγματικά σημασία ήταν το βουνό.Αυτές οι γραμμές πάνω στην άμμο,οι μικρές σκιές στο φως του φεγγαριού,που σβήνουν γιατί δεν υπάρχουν σε άλλα

Καλό μήνα από την Κύπρο, φίλοι αναγνώστες (και συνεργάτες) της Λόγω Γραφής!

Για τον μήνα Ιούλιο, η στήλη «Λόγω Γραφής… ες γην εναλίαν Κύπρον» παρουσιάζει την ποιήτρια Αναστασία Ονουφρίου, η οποία διακρίνεται για τη σουρεαλιστική γραφή της, τον φιλοσοφικό στοχασμό της και τη λυρικότητα των στίχων της.

Ακύμαντο ή  Οι άνθρωποι του ξύλου

Λιμάνι όμοια αφώτιστομ’ εκείνο που δεν φαίνονται τα χρώματά τουπεραστικός, μια ομορφιά

Την Τετάρτη, 3 Ιουνίου, πήρα ένα μήνυμα στο messenger από τη Σοφία Κολοτούρου. Για όσους δεν την γνωρίζουν είναι γιατρός παθολογοανατόμος και βραβευμένη ποιήτρια. Είχε σπουδάσει ιατρική στο εδώ Πανεπιστήμιο και την είχαμε για πολύ καιρό ειδικευόμενη στο Παν/κό Νοσοκομείο Ηρακλείου. Αντιγράφω: «Γειά σας, καθηγητά μου. Όλα καλά, άρχισα να ηρεμώ επιτέλους. Σκεφτόμουν, τι θα λέγατε να μας στείλετε κάποιο κείμενό σας για το περιοδικό που είμαι στη συντακτική ομάδα; (Μουσών); Επειδή είναι έντυπο δεν

Η σιδερένια ανάγκη μου προσπαθεί να βρει αυτόν τον τόπο στις ζωές μας, όπου δεν θα δεχόμαστε και δεν θα συμφωνούμε με τις μέσες λύσεις που στο παρελθόν είχαμε αποδεχθεί. Έναν τόπο που θα απαιτεί από όλους μας να αποσαφηνίζουμε τους διαλογισμούς μας και να ξεκαθαρίζουμε μέσα μας τι είναι αυτό που ζητάει η καρδιά μας: μια πλέρια κατάφαση, μια άρνηση πλήρη ή κάτι άλλο; Γνωρίζω περηφάνειες που καταλυτικά διαβρώθηκαν στο διάβα του χρόνου και σήμερα λειτουργούν σαν ανάμνηση συμπαθέστατη, σαν ιστορικό

Επίσκεψη  

Με μία υποψία ευτυχίας, ονειρεμένη, απόμερη, σιωπηλή, πιθανόν και ανύπαρκτη, κράτησε την ανάσα του στο δευτερόλεπτο της θέασης, πρωί Σαββάτου.Αερόστατα του καλού καιρού, αλωνίζουν στον ορίζοντα, μετακινούν την λευκή σελίδα του λες και είναι ημερολόγιο, ενδεχομένως και τη δικιά του ανάγκη φυγής, την άγραφη και ανείπωτη για το μέλλον και το αφηρημένο παραπέρα. Στο πέλαγος, στα εδάφη και στα χωρικά ύδατα των απόμερων, σιωπηλών και ανύπαρκτων επισκέψεων, κάποια δάχτυλα