زانو درد مزمن در میان تنیس‌بازان

برای من از روز اول مسابقات خیلی جالب بود که می‌دیدم خیلی از بازیکن‌ها، یک چیزی حدود 30 درصد، چه زن چه مرد، زانوهایشان را محکم بسته اند و معلوم بود که از ناحیه زانو دچار ناراحتی هستند. رافائل نادال هم که به همین خاطر از مقام قهرمانی خودش در ویمبلدون دفاع نکرد اما تعداد کسانی که در مسابقات هستند و ناراحتی زانو دارند تعجب‌آور است.

امروز وقتی که ونوس ویلیامز قهرمان سال گذشته و آنا ایوانوویچ نفر اول پیشین جهان از صربستان برای مسابقه شان در یک هشتم نهائی وارد زمین شماره یک شدند هردو زانوهایشان را بسته بودند البته نوع بسته بندیشان با هم فرق داشت و مال ایوانوویچ بیشتر شبیه نوار زخم بندی بود که من فکر کردم این بیچاره چه بلائی سرش آمده که به این روز افتاده.

در آغاز ست دوم مسابقه جواب سئوالم را گرفتم. درد زانوی ایوانوویچ بقدری شدید شد که او روی زمین دراز کشید و بعد از این که ماساژهای فیزیوتراپ ویمبلدون هم نتیجه نداد با چشمانی گریان زمین را ترک کرد. پشت سرش هم ونوس با زانوی باندپیچی شده از زمین بیرون رفت. اضافه کنم که این جریان تماشاچیان را خیلی پکر کرد چون ایوانوویچ خیلی در میان مردم محبوب است، به همان دلیلی که ماریا شاراپووا مورد علاقه مردم است.

آسیب دیدگی بدنی یک عارضه معمولی برای ورزشکاران حرفه‌ای است که هر روزه در انواع ورزش‌ها شاهدش هستیم. اما در تنیس آسیب دیدگی زانو یک علت عمده دارد و آن هم فشار زیاد بر بازیکن است. هر روزی که می‌گذرد شیوه بازی کردن تنیس فیزیکال‌تر می‌شود که قدرت بدنی، قابلیت حرکت و سرعت نقشی بسیار مهم و همطراز تکنیک در آن دارند.

در همین حال تورهای حرفه‌ای مردان و زنان که گویا مخارجشان مرتبا بالا می‌رود برای کسب درآمد بیشتر مقرراتی وضع کرده‌اند و تعداد تورنمنت‌هائی را که بازیکنان هر سال مجبور به شرکت در آن هستند را به 18 تورنمنت افزایش داده‌اند. یعنی هر بازیکنی باید هر سال حداقل در 18 تورنمنت شرکت کند وگرنه جریمه می‌شود. البته جریمه نقدی برای بازیکنان سطح بالا اهمیتی ندارد اما از دست دادن امتیاز که مقامشان را در رده بندی جهانی پائین می‌آورد برایشان خیلی مهم است.

این را هم باید درنظر داشت که تورنمنت‌های تنیس مثل مسابقات فوتبال لیگ نیست که همه در یک کشور است. این تورنمنت‌ها در قاره‌های مختلف برگزار می‌شوند، این هفته در اروپا، هفته بعد در آسیا و دو هفته بعد در آمریکا. حالا با درنظر گرفتن مسافت پرواز و اختلاف ساعت خودتان حساب کنید که چه پدری از بدن بازیکنانی که تمام سال در سفر هستند در می‌آید. من خودم هرچند سال یک بار که به آمریکا سفر میکنم، چه موقع رفت و چه موقع برگشت، چند روزی خواب‌آلود هستم و احساس خستگی مفرط می‌کنم. این‌‌ها هر دو هفته یک بار این کار را می‌کنند و بعدش هم باید تنیس حرفه‌ای بازی کنند. حالا می‌فهمیم که چرا همه‌شان یک‌جوری مصدوم و آسیب دیده هستند.

اشاره کردم به علت محبوبیت ایوانوویچ، که همان خوشگلی باشد، این را هم بگویم که خوشگلی بعضی بازیکنان برای مدیران تورنمنت ویمبلدون مشکل‌آفرین شده. داستان از اینجا شروع شد که روز جمعه مسابقه‌ای در زمین مرکزی برگزار شد که در آن ویکتوریا آزارنکا دختر 19 ساله بلاروسی که از چهره زیبا و اندامی موزون برخوردار است با سورانا کریستیا نفر 27 جهان از رومانی بازی می‌کردند. این بازی بقدری بی حال و بی اهمیت بود که نیم بیشتری از تماشاچیان ترجیح دادند برای خوردن و نوشیدن جایگاه‌ها را خالی کنند. در همان حال سرینا ویلیامز نفر دوم جهان و یکی از بخت‌های اصلی قهرمانی در یک زمین جنبی مسابقه می‌داد.

چون این بار اولی نبود که چنین اتفاقی می‌افتاد، سروصدای خبرنگاران درآمد و مسئولان ویمبلدون را متهم کردند که از روی ریخت و قیافه برنامه مسابقات را تنظیم می‌کنند. آنها مثال می‌آورند که دینارا سفینا نفر اول رده بندی جهانی تا امروز در زمین مرکزی بازی نکرده بود اما در دور دوم، مسابقه ماریا شاراپووا نفر 59 جهان با جیسلا دولکو از آرژانتین که هردو خوشگل هستند در زمین مرکزی برگزار شد. حالا هرچه مسئولان قسم و آیه می‌خورند که اینطور نبوده، کسی زیر بار نمی‌رود.

در خاتمه عرض کنم که الان که این خزعبلات را می‌نویسم، بالاخره بعد از یک هفته در ویمبلدون بارندگی شده و سقف 130 میلیون پاوندی زمین مرکزی مورد استفاده قرار گرفته است. بازی در دیگر زمین‌ها هم قطع شده. آن‌هائی که مرتب راجع به سقف متحرک سئوال می‌کردند نگرانی‌شان رفع شد. خدا را شکر.