مچ‌بند سبز به ویمبلدون هم رسید

دیروز نوشتم که بالاخره از سقف متحرک ۱۳۰ میلیون پوندی زمین مرکزی ویمبلدون استفاده شد اما چون آخر وقت بود جزئیاتش را شرح ندادم، جزئیاتی که ابتدا خنده‌دار به نظر می‌آید اما در مجموع نشان می‌دهد که این سقف مفید هم می‌تواند باشد.

حدود ساعت ۵ بعد از ظهر بارندگی سبکی در جنوب غربی لندن که شامل محله ویمبلدون هم هست آغاز شد. بلافاصله بازی در هر ۱۹ زمین باشگاه قطع شد، روی ۱۸ زمین را چادر کشیدند که چمن خیس نشود و سقف متحرک زمین مرکزی هم حرکت خودش برای بسته شدن را شروع کرد.

روند بسته شدن سقف و آغاز کار دستگاه تهویه حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشد. بهمین جهت برای اینکه در این مدت چمن زمین خیس نشود روی آن چادر کشیدند. بعد که سقف بسته شد و دستگاه تهویه بکار افتاد چادر را از روی چمن کنار کشیدند اما در همین مدت در زیر چادر چمن به شدت عرق کرده بود و خیس و لیز شده بود. از آنجائی که در زمین سربسته هوای طبیعی جریان ندارد حدود ۳۰ دقیقه هم طول کشید تا چمن عرق کرده خشک شد.

خلاصه چند دقیقه ای بعد از ساعت ۶ عصر بود که بازی در زمین مرکزی مجددا جریان پیدا کرد. اما آن وقت مدت‌ها بود که بارندگی قطع شده بود، چادر را از روی زمین‌های دیگر کنار زده بودند و پس از خشک شدن چمن، بازی در آن زمین‌ها هم جریان پیدا کرده بود. یعنی بازی در زمین سقف دار و زمین‌های بی سقف همزمان شروع شد و سقف متحرکی که چهار سال ساختنش طول کشیده بود کار خارق العاده‌ای انجام نداد. البته دلیلش این بود که باران زود قطع شد و گرنه اگر بارندگی همچنان ادامه پیدا می‌کرد تنها زمین قابل بازی همان زمین مرکزی بود.

با این همه چند ساعت بعد فایده سقف معلوم شد. آخرین مسابقه در زمین مرکزی بین اندی ماری نفر سوم جهان از بریتانیا و استانیسلاس واورینکا بازیکن سوئیسی بود. چون سقف زمین مرکزی را بسته بودند و باز کردنش نیاز به زمان داشت تصمیم گرفته شد که این مسابقه زیر سقف بسته انجام شود. از قضای روزگار مسابقه به ست پنجم کشید و تا ساعت یک ربع مانده به یازده ادامه داشت و با پیروزی ناپلئونی ماری به پایان رسید. اگر این اتفاق در سال‌های گذشته می‌افتاد، مسابقه را حدود ساعت ۹ شب به سبب تاریکی هوا قطع می‌کردند و بقیه‌اش امروز انجام می‌شد اما دیشب به لطف نور چراغ در زیر سقف توانستند تا پایان بازی کنند.

ماری و حریفش بعد از این مسابقه گفتند که هوا در زمین سربسته بقدری گرم و مرطوب بود که راکت از دستشان لیز می‌خورد. اما شک نیست که اولین مسابقه در تاریخ ویمبلدون که زیر نور چراغ انجام شد آخرین آن نخواهد بود و از این ببعد چه بارندگی باشد چه نباشد ما شاهد بازی در شب و در زیر نور چراغ زمین مرکزی خواهیم بود.

امروز مرحله یک چهارم نهائی زنان انجام شد یعنی مردان در بازی های انفرادی استراحت داشتند. اما یک چهره برجسته از میان مردان امروز در مسابقات حضور داشت: منصور بهرامی تنها بازیکن حرفه‌ای تنیس جهان که با وجود نزدیک سی سال زندگی در فرانسه همچنان زیر نام ایران در مسابقات حضور پیدا می‌کند.

بهرامی که هر سال در مسابقات دوبل استادان یعنی در واقع ریش سفیدان تنیس جهان حضور دارد به تمام معنی نمک ویمبلدون است. مهارت او در بازی تنیس و شیرین‌کاری‌هایش که برای سرگرم کردن تماشاچیان انجام می‌دهد بی رقیب است. بیخود نیست که بازیکنانی چون بیون بورگ و جان مک‌انرو او را نابغه می‌خوانند. همبازی منصور در مسابقات دوبل آنری لکونت فرانسوی است که او هم در مهارت و بانمکی دست‌کمی از همبازی ایرانی خود ندارد. از این رو وقتی این دونفر بازی می‌کنند صف طویلی در مقابل ورودی زمین از مردم علاقمند درست می‌شود.

آنچه که امسال در باره منصور جالب بود این بود که در هنگام بازی روبان سبزی به نشانه همبستگی با کسانی که در ایران به نتیجه انتخابات ریاست‌جمهوری معترض هستند به مچش گره زده بود. جالب‌تر این که لکونت هم مچ بند سبز بسته بود و جالب‌تر از همه اینکه یکی از بازیکنان تیم حریف یعنی دانی ویسر از آفریقای جنوبی هم این کار را کرده بود. بعد از مسابقه هم که منصور با مردم صحبت می‌کرد هربازیکنی که از کنارش رد می‌شد، دست توی کیفش می‌کرد و روبان سبزی به او می‌داد. اگر در روزهای آینده بازیکنان خارجی را ببینیم که نوار سبز به مچ بسته‌اند تعجبی ندارد. خلاصه بعد از بستن مچ‌بند سبز توسط شش بازیکن تیم ملی فوتبال ایران در سئول، مچ بند سبز و همبستگی با معترضین در ایران به ویمبلدون هم رسید.