Μετάβαση στο περιεχόμενο

NGC 2139

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
NGC 2139
Image
Εικόνα του NGC 2139 (Legacy Surveys DR10).
Παρατηρησιακά Δεδομένα (εποχή J2000)
ΑστερισμόςΛαγωός
Ορθή Αναφορά06h 01m 07.963s[1]
Απόκλιση−23° 40 20.35[1]
Μετατόπιση προς το ερυθρό0.006148±0.000017[2]
Ηλιοκεντρική ακτινική ταχύτητα1,836 km/s[3]
Galactocentric velocity1,649 km/s[3]
Απόσταση120,6 Mly (36,98 Mpc)[3]
Φαινόμενο μέγεθος (V)11.6[4]
Φαινόμενο μέγεθος (B)11.98[3]
Χαρακτηριστικά
Τύπος ΓαλαξίαSAB(rs)cd[5]
Πλήθος αστέρων9.1×109 Ηλιακή μάζα[5]
Φαινόμενη διάμετρος (V)2.40 × 1.9[4]
Άλλες ονομασίες
PGC 18258, MCG -04-15-005, IC 2154, HIPASS J0601-23, LEDA 18258[6]

Ο NGC 2139 είναι ραβδωτός σπειροειδής γαλαξίας στον αστερισμό Λαγωό.[4] Τον ανακάλυψε στις 17 Νοεμβρίου 1784 ο αστρονόμος Ουίλιαμ Χέρσελ (William Herschel).[7] Απέχει περίπου 120 εκατομμύρια έτη φωτός από τον Ήλιο και απομακρύνεται με ακτινική ταχύτητα 1.836 km/s.[3]

Η μορφή του είναι ακανόνιστη, με σπειροειδείς βραχίονες και παρουσία παλιρροϊκών δομών, γεγονός που υποδηλώνει πιθανή συγχώνευση με άλλον γαλαξία στο πρόσφατο παρελθόν. Δεν υπάρχει αξιοσημείωτο κεντρικό γαλαξιακό «εξόγκωμα».[8] Μορφολογικά ταξινομείτε ως SAB(rs)cd,[5] κάτι που υποδεικνύει ότι πρόκειται για έναν σπειροειδή γαλαξία με «ράβδο» (SAB), με ενδιάμεση εσωτερική δακτυλιοειδή δομή (rs) και χαλαρά περιελιγμένους σπειροειδείς βραχίονες (cd). Σημαντικός είναι επίσης ο ρυθμός σχηματισμού νέων αστέρων, που υπολογίζεται σε 3,8 ηλιακές μάζες ανά έτος.[5] Υπάρχει ακόμη ένας πίδακας που εκτείνεται νότια του γαλαξία.[8]

Στον πυρήνα του υπάρχει σμήνος αστέρων ηλικίας μόλις 4,1 × 107 ετών και μάζας αντίστοιχης με 8,3×105 ηλιακές μάζες.[8] Βρίσκεται μετατοπισμένο σε απόσταση 320 pc από το κέντρο του γαλαξία και ενδέχεται να εγκατασταθεί εκεί σε χρονική κλίμακα περίπου 100 εκατομμυρίων ετών.[9] Το σμήνος αυτό είναι επίσης πηγή εκπομπής ακτίνων Χ.[10]

Έχουν παρατηρηθεί τρεις υπερκαινοφανείς στον NGC 2139:

  • Ο SN 1995ad, Τύπου II, στις 28 Σεπτεμβρίου 1995.[11][12]
  • Ο SN 2022qhy, Τύπου Ibn, την 1η Αυγούστου 2022.[13]
  • Ο SN 2023zcu, Τύπου II, στις 8 Δεκεμβρίου 2023.[14]
  1. 1 2 Skrutskie, Michael F.; Cutri, Roc M.; Stiening, Rae; Weinberg, Martin D.; Schneider, Stephen E.; Carpenter, John M.; Beichman, Charles A.; Capps, Richard W. και άλλοι. (1 February 2006), «The Two Micron All Sky Survey (2MASS)», The Astronomical Journal 131 (2): 1163–1183, doi:10.1086/498708, ISSN 0004-6256
  2. De Vaucouleurs, Gerard; De Vaucouleurs, Antoinette; Corwin, Herold G.; Buta, Ronald J.; Paturel, Georges; Fouque, Pascal (1991), Third Reference Catalogue of Bright Galaxies
  3. 1 2 3 4 5 Tully, R. Brent; Courtois, Hélène M.; Sorce, Jenny G. (August 2016), «Cosmicflows-3», The Astronomical Journal 152 (2): 21, doi:10.3847/0004-6256/152/2/50, 50
  4. 1 2 3 Frommert, Hartmut, Revised NGC Data for NGC 2139, Students for the Exploration and Development of Space, https://spider.seds.org/ngc/revngcic.cgi?NGC%202139, ανακτήθηκε στις 2024-03-07
  5. 1 2 3 4 Mineo, S.; Gilfanov, M.; Sunyaev, R. (November 1, 2012), «X-ray emission from star-forming galaxies - II. Hot interstellar medium», Monthly Notices of the Royal Astronomical Society 426 (3): 1870–1883, doi:10.1111/j.1365-2966.2012.21831.x
  6. «NGC 2139», SIMBAD, Centre de données astronomiques de Strasbourg, Ανακτήθηκε στις 7 Μαρτίου 2024.
  7. Seligman, Courtney, NGC Objects: NGC 2100 - 2149, https://cseligman.com/text/atlas/ngc21.htm#2139, ανακτήθηκε στις 2024-03-07
  8. 1 2 3 Shields, Joseph C.; Böker, Torsten; Ho, Luis C.; Rix, Hans-Walter; van der Marel, Roeland P.; Walcher, C. Jakob (July 2012), «Chandra Observations of the Nuclear Star Cluster and Ultraluminous X-Ray Sources in NGC 2139», The Astronomical Journal 144 (1): id. 12, doi:10.1088/0004-6256/144/1/12
  9. Andersen, David R.; Walcher, C. Jakob; Böker, Torsten; Ho, Luis C.; van der Marel, Roeland P.; Rix, Hans-Walter; Shields, Joseph C. (December 2008), «Caught in Formation: The Nuclear-Cluster-to-Be in NGC 2139», The Astrophysical Journal 688 (2): 990–999, doi:10.1086/592342
  10. Shields, J.; Böker, T.; Ho, L.; Rix, H.-W.; van der Marel, R.; Walcher, C. J. (2010), X-ray Properties of Star Clusters in NGC 2139, European Southern Observatory, https://www.eso.org/sci/meetings/2010/cmo2010/Presentations/Day2/shields_eso2010.pdf, ανακτήθηκε στις 2024-03-07
  11. «SN 1995ad». Transient Name Server. IAU. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2024.[νεκρός σύνδεσμος]
  12. Evans, R.; Benetti, S.; Grupe, D. (September 1995), Green, D. W. E., επιμ., «Supernova 1995ad in NGC 2139», IAU Circular (6239): 1
  13. «SN 2022qhy». Transient Name Server. IAU. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2024.[νεκρός σύνδεσμος]
  14. «SN 2023zcu». Transient Name Server. IAU. Ανακτήθηκε στις 15 Αυγούστου 2024.[νεκρός σύνδεσμος]

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
  • Image Πολυμέσα σχετικά με το θέμα NGC 2139 στο Wikimedia Commons