Wulingyuan
| (zh) 武陵源 | ||||
| Tipo | espazo natural protexido | |||
|---|---|---|---|---|
| Parte de | Hunan | |||
| Localización | ||||
| División administrativa | Hunan, República Popular da China, Zhangjiajie, República Popular da China (pt) | |||
| ||||
| Características | ||||
| Superficie | Patrimonio da Humanidade: 26.400 ha | |||
| Patrimonio da Humanidade | ||||
| Tipo | Patrimonio natural → Asia-Oceanía insular | |||
| Data | 1992 (16ª Sesión), Criterios de Patrimonio da Humanidade: (vii) | |||
| Identificador | 640 | |||
| Categoría VI da UICN: área protexida con uso sostible dos recursos naturais | ||||
| World Database on Protected Areas | ||||
| Identificador | ||||
Wulingyuan (en chinés: 武陵源) é un sitio histórico e pintoresco no Distrito de Wulingyuan da provincia de Hunan da China Central Sur. Destaca polos seus máis de 3.000 piares e picos de cuarcita e arenita que percorren a maior parte do sitio, moitos deles de máis de 200 m de altura, xunto con moitos barrancos e gargantas con pintorescos regatos, pozas, lagos, ríos e fervenzas.[1] Conta con 40 covas, moitas delas con grandes depósitos de calcita, e unha ponte natural chamada Tianqiashengkong (que significa "ponte sobre o ceo"),[1] que é unha das pontes naturais máis altas do mundo. O sitio tamén proporciona hábitat para moitas especies vulnerables, incluíndo o dhole, o oso tibetano e o cervo acuático chinés.[1]
O sitio está situado na cidade de Zhangjiajie e atópase a uns 270 km ao noroeste de Changsha, a capital da provincia de Hunan. O parque abrangue unha área de 690 quilómetros cadrados.[2] Wulingyuan forma parte das Cordilleira de Wuling. A área paisaxística consta de catro parques nacionais, que son o Parque Forestal Nacional de Zhangjiajie, a Reserva Natural do Val de Suoxi, a Reserva Natural do Monte Tianzi e a recentemente engadida Área Paisaxística de Yangjiajie. En total, hai máis de 560 atraccións para ver.[2] O sitio inscribíuse como Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1992.[1]
Xeoloxía
[editar | editar a fonte]Os piares de arenito de cuarcita e as rexións circundantes formáronse durante o período Devónico (hai 400 a 350 millóns de anos) a partir dunha combinación de levantamento tectónico e erosión hídrica.[3] A zona máis alta do parque é Huang Shi Zhai (黃石寨). Alcanza unha altura de 1050 m e é accesible mediante teleférico ou por unhas escaleiras. Pódese acceder a outro cantil mediante de 326 m mediante o Ascensor Bailong.
Galería
[editar | editar a fonte]- Panorama do Pico dos Cinco Dedos de Huangshizhai
- Río Zhangjiajie
- Entrada do parque de Wulingyuan
Notas
[editar | editar a fonte]- Referencias
- 1 2 3 4 "Wulingyuan Scenic and Historic Interest Area". Unesco World Heritage Centre. United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Consultado o 16 de decembro de 2013.
- 1 2 "Wulingyuan Scenic and Historic Area". Travel China Guide.
- ↑ Huadong, Guo (2013). Atlas of Remote Sensing for World Heritage: China. Springer. p. 269. ISBN 978-3-642-32823-7.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]| Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Wulingyuan |
