Przejdź do zawartości

FIBA Intercontinental Cup

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
FIBA Intercontinental Cup
FIBA Club World Cup
FIBA World Cup for Champion Clubs
Image 2016/17
Państwo

członkowie FIBA

Dyscyplina

koszykówka

Organizator rozgrywek

FIBA

Data założenia

1966

Rozgrywki
Liczba drużyn

2

Zwycięzcy
Pierwszy zwycięzca

Varese

Obecny zwycięzca

Iberostar Teneryfa

Najwięcej zwycięstw

Real Madryt (5)

Strona internetowa

FIBA Intercontinental Cup – powszechnie określany FIBA World Cup for Champion Clubs (Puchar Świata FIBA dla mistrzów klubowych) lub FIBA Club World Cup (Klubowy Puchar Świata FIBA), to profesjonalny turniej koszykarski zatwierdzony przez FIBA, FIBA Ameryka oraz Euroleague Basketball Company. Został stworzony w celu umożliwienia rywalizacji czołowym klubom koszykarskim bez względu na ich położenie geograficzne. Jego zwycięzca jest uznawany oficjalnie za klubowego mistrza świata. W turnieju World Cup for Clubs biorą udział głównie mistrzowie poszczególnych kontynentów lub stref geograficznych reprezentujący najwyższy poziom koszykówki w danym obszarze świata.

Aktualnie mistrzowie ligi amerykańskiej FIBA stają do konfrontacji z mistrzem Euroligi w dwumeczu. W ten sposób wyłaniany jest najlepszy klub koszykarski na świecie. Do tej pory mistrzowie NBA, jako najlepsze kluby strefy Ameryki Północnej nadal odmawiają udziału w turnieju.

FIBA planuje rozszerzyć turniej o zwycięskie zespoły z FIBA Africa Clubs Champions Cup, FIBA Asia Champions Cup, NBL (FIBA Oceania) i prawdopodobnie drużyny NBA[1][2].

Poprzednie nazwy zawodów

[edytuj | edytuj kod]
  • FIBA Intercontinental Cup (lub FIBA World Cup for Champion Clubs): (1966–1980)
  • FIBA Club World Cup: (1981)
  • FIBA Intercontinental Cup (lub FIBA World Cup for Champion Clubs): (1982–1984)
  • FIBA Club World Cup: (1985–1987)
  • FIBA Intercontinental Cup (lub FIBA World Cup for Champion Clubs): (1996, 2013–present)

Zwycięzcy

[edytuj | edytuj kod]

Finaliści FIBA Intercontinental Cup

[edytuj | edytuj kod]
Rok Miasto gospodarza Mistrz Pokonany Finał
1966MadrytWłochy Varèse (Ignis)Brazylia Corinthians66–59
1967Varese, Neapol i RzymStany Zjednoczone Akron Wingfoots (Goodyear)Włochy Varèse (Ignis)78–72
1968FiladelfiaStany Zjednoczone Akron Wingfoots (Goodyear)Hiszpania Real Madryt105–73
1969MaconStany Zjednoczone Akron Wingfoots (Goodyear)Czechosłowacja Spartak ZJŠ Brno84–71
1970VareseWłochy Varèse (Ignis)Hiszpania Real MadrytLiga
1973São PauloWłochy Varèse (Ignis)Brazylia SírioLiga
1974MeksykStany Zjednoczone Maryland TerrapinsWłochy Varèse (Ignis)Liga
1975Varese i CantùWłochy Cantù (Forst)Brazylia Franca (Amazonas)Liga
1976Buenos AiresHiszpania Real MadrytWłochy Varèse (Mobilgirgi)Liga
1977MadrytHiszpania Real MadrytWłochy Varèse (Mobilgirgi)Liga
1978Buenos AiresHiszpania Real MadrytArgentyna Obras SanitariasLiga
1979São PauloBrazylia SírioJugosławia BosnaLiga
1980SarajewoIzrael Maccabi Tel Awiw (Elite)Brazylia Franca (Francana)Liga
1981São PauloHiszpania Real MadrytBrazylia Sírio109–83
1982Den Bosch, Rotterdam i AmsterdamWłochy Cantù (Ford)Holandia Den Bosch (Nashua)Liga
1983Buenos AiresArgentyna Obras SanitariasWłochy Cantù (Jollycolombani)Liga
1984São PauloWłochy Virtus Rzym (Banco di Roma)Argentyna Obras SanitariasLiga
1985Barcelona i GironaHiszpania FC BarcelonaBrazylia Monte Líbano93–89
1986Buenos AiresZSRR ŽalgirisArgentyna Ferro Carril Oeste84–78
1987MediolanWłochy Olimpia Mediolan (Tracer)Hiszpania FC Barcelona100–84
1996Rosario i Amarusi, AtenyGrecja PanathinaikosArgentyna Olimpia83–89
83–78
101–76
2013Barueri, São PauloGrecja OlympiacosBrazylia Pinheiros (Sky)81–70
86–69
2014Rio de JaneiroBrazylia FlamengoIzrael Maccabi Tel Awiw (Electra)66–69
90–77
2015São PauloHiszpania Real MadrytBrazylia Bauru90–91
91–79
2016Frankfurt nad MenemWenezuela Guaros de LaraNiemcy Skyliners Frankfurt74–69
2017San Cristóbal de La LagunaHiszpania Iberostar TeneryfaWenezuela Guaros de Lara76–71

Statystyki

[edytuj | edytuj kod]

Tytuły według klubu

[edytuj | edytuj kod]
Miejsce Klub Tytuły Przegrane finały Mistrzowskie lata
1. Hiszpania Real Madryt 5 2 1976, 1977, 1978, 1981, 2015
2. Włochy Varèse 3 4 1966, 1970, 1973
3. Stany Zjednoczone Akron Wingfoots 3 1967, 1968, 1969
4. Włochy Cantù 2 1 1975, 1982
5. Brazylia Sírio 1 2 1979
6. Argentyna Obras Sanitarias 1 2 1983
7. Izrael Maccabi Tel Awiw 1 1 1980
8. Hiszpania FC Barcelona 1 1 1985
9. Stany Zjednoczone Maryland Terrapins 1 1974
10. Włochy Virtus Rzym 1 1984
11. ZSRR Žalgiris 1 1986
12. Włochy Olimpia Mediolan 1 1987
13. Grecja Panathinaikos 1 1996
14. Grecja Olympiacos 1 2013
15. Brazylia Flamengo 1 2014
16. Brazylia Franca 2
17. Brazylia Corinthians 1
18. Czechosłowacja Brno 1
19. Jugosławia Bosna 1
20. Holandia Den Bosch 1
21. Brazylia Monte Líbano 1
22. Argentyna Ferro Carril Oeste 1
23. Argentyna Olimpia 1
24. Brazylia Pinheiros 1
25. Brazylia Bauru 1

Tytuły według kraju

[edytuj | edytuj kod]
Miejsce Kraj Tytuły Przegrane finały
1. Włochy Włochy 7 5
2. Hiszpania Hiszpania 6 3
3. Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone 4
4. Brazylia Brazylia 2 8
5. Grecja Grecja 2
6. Argentyna Argentyna 1 4
7. Izrael Izrael 1 1
8. Wenezuela Wenezuela 1 1
9. ZSRR ZSRR 1
10. Czechosłowacja Czechosłowacja 1
11. Jugosławia Jugosławia 1
12. Holandia Holandia 1
13. Niemcy Niemcy 1

Czołowi strzelcy decydującego spotkania

[edytuj | edytuj kod]
SezonCzołowy strzelecKlubPunkty
1966Włochy Giovanni GavagninWłochy Ignis Varèse 20
1967Włochy Tony GennariWłochy Ignis Varèse 25
1968Stany Zjednoczone Miles AikenHiszpania Real Madryt 23
1969Czechosłowacja Jan BobrovskýCzechosłowacja Spartak ZJŠ Brno 34
1970Czechosłowacja Jiří Zídek SrCzechosłowacja Slavia Praga 20
1973bdbd bd
1974Stany Zjednoczone John Lucas II i Stany Zjednoczone Bob MorseStany Zjednoczone Maryland Terrapins i Włochy Ignis Varèse 24
1975bdbd bd
1976Hiszpania Rafael RullánHiszpania Real Madryt 23
1977Stany Zjednoczone Walter SzczerbiakHiszpania Real Madryt 29
1978Stany Zjednoczone John CoughranHiszpania Real Madryt 26
1979Brazylia Oscar SchmidtBrazylia Sírio 42
1980Stany Zjednoczone Earl WilliamsIzrael Maccabi Elite 28
1981Jugosławia Mirza DelibašićHiszpania Real Madryt 33
1982Włochy Antonello Riva i Holandia Dan CramerWłochy Ford Cantù i Holandia Nashua Den Bosch 22
1983bdbd bd
1984Stany Zjednoczone Ray TownsendWłochy Virtus Rzym 29
1985Hiszpania Juan Antonio San EpifanioHiszpania FC Barcelona 39
1986ZSRR Arvydas SabonisZSRR Žalgiris 26
1987Stany Zjednoczone Bob McAdooWłochy Tracer Mediolan 25
1996Argentyna Jorge RaccaArgentyna Olimpia 28
2013Stany Zjednoczone Brazylia Shamell StallworthBrazylia Pinheiros 27
2014Stany Zjednoczone Jeremy PargoIzrael Maccabi Electra 28
2015Brazylia Ricardo FischerBrazylia Bauru 26
2016Stany Zjednoczone Zach GrahamWenezuela Guaros de Lara 19

MVP

[edytuj | edytuj kod]
SezonLaureatKlub
1977Stany Zjednoczone Walter SzczerbiakHiszpania Real Madryt
1987Hiszpania Juan Antonio San EpifanioHiszpania FC Barcelona
2013Grecja Wasilis Spanulis[3][4]Grecja Olympiacos
2014Argentyna Nicolás Laprovíttola[5][6]Brazylia Flamengo
2015Hiszpania Sergio LlullHiszpania Real Madryt
2016Stany Zjednoczone Zach GrahamWenezuela Guaros de Lara
2017Stany Zjednoczone Mike TobeyHiszpania Iberostar Teneryfa

Specjalna edycja turnieju 1972

[edytuj | edytuj kod]

W 1972 roku FIBA zorganizowała turniej z udziałem czterech reprezentacji narodowych – ZSRR, Polski, Brazylii i NABL All-Stars Team (drużyna zastąpiła w turnieju reprezentację narodową USA). Mimo iż ten turniej nie jest częścią aktualnego Klubowego Pucharu Świata widnieje w jego zapisach historycznych, jako edycja specjalna turnieju, gdyż on sam nie był rozgrywany w latach 1971–1972[7].

Rok Miasto gospodarza Zwycięzca 2. miejsce 3. miejsce 4. miejsce
1972Brazylia São PauloStany Zjednoczone NABL All-StarsZSRR ZSRRBrazylia BrazyliaPolska Polska

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Com Copa Intercontinental, Fiba ensaia Campeonato Mundial. esportes.opovo.com.br. [dostęp 2015-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (17 stycznia 2019)]. (port.).
  2. ↑ Pinheiros e Olympiacos começam a disputar o título da Intercontinental. esportes.estadao.com.br. [dostęp 2015-04-21]. (port.).
  3. ↑ O Herói e o Vilão de Olympiacos 86 x 69 Pinheiros, pelo Mundial de Clubes. FoxSports.com. [dostęp 2015-04-21]. (port.).
  4. ↑ Olympiacos bate Pinheiros e vence Copa Intercontinental. Gazetaesportiva.net. [dostęp 2015-04-21]. (port.).
  5. ↑ Fla derruba o Maccabi e fatura o maior título de sua história no basquete. globoesporte.globo.com. [dostęp 2015-04-21]. (port.).
  6. ↑ Con Nicolás Laprovittola como MVP, Flamengo se consagró campeón Intercontinental. canchallena.lanacion.com.ar. [dostęp 2015-04-21]. (hiszp.).
  7. ↑ VI Intercontinental Cup (São Paulo 1972). LinguaSport.com. [dostęp 2015-04-21]. (ang.).
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=FIBA_Intercontinental_Cup&oldid=77630837”