Marco Rubio

Marco Rubio

Marco Rubio (2025)
Pełne imię i nazwisko	Marco Antonio Rubio
Data i miejsce urodzenia	28 maja 1971 Miami
72. sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych
Okres	od 21 stycznia 2025 do Obecnie
Przynależność polityczna	Partia Republikańska
Poprzednik	Antony Blinken
Asystent prezydenta do spraw bezpieczeństwa narodowego
Okres	od 1 maja 2025
Przynależność polityczna	Partia Republikańska
Poprzednik	Mike Waltz
Senator Stanów Zjednoczonych z Florydy
Okres	od 3 stycznia 2011 do 20 stycznia 2025
Przynależność polityczna	Partia Republikańska
Poprzednik	George LeMieux
Następca	Ashley Moody
Spiker Izby Reprezentantów Florydy
Okres	od 21 listopada 2006 do 18 listopada 2008
Poprzednik	Allan Bense
Następca	Ray Sansom
Członek Izby Reprezentantów Florydy z 111. okręgu
Okres	od 25 stycznia 2000 do 18 listopada 2008
Odznaczenia

Marco Antonio Rubio (ur. 28 maja 1971 w Miami) – amerykański polityk, prawnik, dyplomata, 72. sekretarz stanu Stanów Zjednoczonych od stycznia 2025. Członek partii Republikańskiej, w latach 2011–2025 reprezentował stan Floryda w Senacie Stanów Zjednoczonych. Rubio pełni również obowiązki doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego oraz archiwisty Stanów Zjednoczonych.

Marco Rubio jest Amerykaninem kubańskiego pochodzenia, urodzonym w Miami na Florydzie. Kształcił się na kierunku prawniczym na University of Miami School of Law. Pierwsze doświadczenie w polityce zdobywał w samorządzie lokalnym, pełniąc w latach 90. funkcję komisarza miasta West Miami.

W 2000 roku został wybrany do Izby Reprezentantów Florydy, reprezentując 111. okręg wyborczy. Szybko awansował w szeregach Partii Republikańskiej, zostając liderem większości. W listopadzie 2006 roku został wybrany na pozycję Spikera Izby Reprezentantów Florydy, stanowisko to piastował przez dwuletnią kadencję. Zgodnie z ówczesnym prawem stanowym, ograniczającym liczbę kadencji, w 2008 roku opuścił legislaturę stanową. Następnie zajął się działalnością akademicką, wykładając na Florida International University.

W listopadzie 2024 roku, prezydent-elekt Donald Trump ogłosił zamiar nominacji Marco Rubio na stanowisko sekretarza stanu w swojej drugiej administracji. Kandydatura Rubio została jednogłośnie zatwierdzona przez Senat Stanów Zjednoczonych. Urząd oficjalnie objął 21 stycznia 2025 roku, zostając 72. sekretarzem stanu w historii USA.

Życie prywatne

Marco Rubio (1989)

Marco Antonio Rubio urodził się w 1971 roku w Miami na Florydzie. Jest drugim synem i trzecim, z czwórki dzieci Mario Rubio Reiny i Oriales (z domu García) Rubio. Jego rodzice byli Kubańczykami, którzy wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych w 1956 roku za dyktatury Fulgencio Batisty, na dwa i pół roku przed dojściem do władzy Fidela Castro po rewolucji kubańskiej. Rodzice Rubio nie byli obywatelami USA w chwili jego narodzin, lecz zostali oni znaturalizowani w 1975 roku.

Rubio przyjął pierwszą komunię świętą w Kościele katolickim w 1984 roku. Przyjął również sakrament bierzmowania.

Chociaż kilkukrotnie zmieniał przynależność religijną, pozostaje członkiem Kościoła katolickiego. W wieku od 8 do 11 lat, mieszkając w Las Vegas, wraz z rodziną uczęszczali do Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich.

W 1989 roku został absolwentem szkoły średniej South Miami Senior High School w Glenvar Heights. W 1993 zdobył stopień Bachelor of Arts z politologii na University of Florida, a 3 lata później, w 1996 roku stopień Juris Doctor cum laude na Uniwersytecie Miami.

W 1998 roku Rubio poślubił Jeanette Dousdebes, która również pochodzi z rodziny latynoskiej. Jej rodzice wyemigrowali z Kolumbii. Jest byłą kasjerką bankową i cheerleaderką Miami Dolphins. Ich ślub odbył się w kościele katolickim pod wezwaniem Matki Bożej z Lourdes (Kościół Małego Kwiatka). Mają czworo dzieci. Rubio i jego rodzina mieszkają w West Miami na Florydzie.

Rubio jest osobą dwujęzyczną i płynnie posługuje się językiem hiszpańskim, którego nauczył się wcześniej niż angielskiego.

Kariera polityczna

Wczesna kariera polityczna

Podczas studiów prawniczych Rubio odbywał staż u Ileany Ros-Lehtinen. Pracował również przy kampanii prezydenckiej senatora republikanów Boba Dole’a w 1996 roku. W kwietniu 1998 roku, dwa lata po ukończeniu studiów prawniczych, Rubio został wybrany na stanowisko komisarza miasta West Miami.

Izba Reprezentantów Florydy

Pod koniec 1999 roku zarządzono wybory uzupełniające do Izby Reprezentantów stanu Floryda w 111. okręgu wyborczym, obejmującym Miami. Okręg ten był uznawany za bezpieczny dla Partii Republikańskiej, dlatego kluczowym wyzwaniem dla Rubio było uzyskanie partyjnej nominacji. W kampanii przedstawiał się jako umiarkowany republikanin, opowiadając się m.in. za obniżkami podatków oraz wsparciem edukacji wczesnoszkolnej.

W prawyborach republikańskich, które odbyły się 14 grudnia 1999 roku, Rubio zajął drugie miejsce, jednak zwyciężył w drugiej turze wyborów o nominację partyjną, pokonując Ángela Zayona różnicą 64 głosów. Następnie, 25 stycznia 2000 roku, wygrał wybory uzupełniające, pokonując kandydatkę Partii Demokratycznej Anastasię Garcię, uzyskując 72% głosów.

W listopadzie 2000 roku Rubio został ponownie wybrany, tym razem bez kontrkandydata. W 2002 roku został ponownie wybrany na drugą kadencję bez opozycji. W 2004 roku został ponownie wybrany na trzecią kadencję, zdobywając 66% głosów. W 2006 roku został ponownie wybrany na czwartą kadencję bez opozycji.

Rubio zasiadał w Izbie Reprezentantów Florydy przez prawie dziewięć lat.

W 2000 roku lider większości w Izbie Reprezentantów Florydy, Mike Fasano, mianował Rubio jednym z dwóch whipów. We wrześniu 2001 roku Fasano zrezygnował ze stanowiska w wyniku konfliktu z przewodniczącym Izby, który pominął Rubio przy wyborze jego następcy, wskazując bardziej doświadczonego polityka. Rubio wówczas uczestniczył w wydzielaniu nowych okręgów wyborczych, co przyczyniło się do rozszerzenia jego stosunków z liderami Partii Republikańskiej.

W grudniu 2002 roku Rubio został mianowany liderem większości w Izbie Reprezentantów Florydy przez przewodniczącego Johnniego Byrda. Przekonał Byrda do zmiany zakresu obowiązków tego stanowiska: bieżące negocjacje legislacyjne miały pozostać w gestii biura whipów, natomiast Rubio stał się głównym rzecznikiem republikanów w Izbie.

Według National Journal w tym okresie Rubio nie zawsze trzymał się ortodoksyjnie konserwatywnych zasad, a część współpracowników określała go jako centrystę, który poszukiwał współpracy z Demokratami oraz grupami zwykle nie wiązanymi z Partią Republikańską. Po zamachach z 11 września 2001 roku wyrażał sceptycyzm wobec rozszerzania uprawnień policji w zakresie zatrzymań oraz przyczynił się do odrzucenia republikańskiego projektu ustawy nakładającej na uczelnie obowiązek zwiększonego raportowania informacji o studentach zagranicznych.

13 września 2005 roku Marco Rubio został wybrany na przewodniczącego Izby Reprezentantów stanu Floryda po tym, jak reprezentanci Dennis Baxley, Jeff Kottkamp i Dennis A. Ross wycofali się z wyścigu o nominację. Rubio zaprzysiężony został dopiero w listopadzie 2006 roku, stając się tym samym pierwszym Amerykaninem kubańskiego pochodzenia pełniącym tę funkcję.

Wybory do Senatu Stanów Zjednoczonych

Marco Rubio w 2015 roku

2010

5 maja 2009 roku Rubio ogłosił, że ubiega się o miejsce w Senacie Stanów Zjednoczonych, zwolnione przez Mela Martíneza, który zrezygnował z ubiegania się o reelekcję i zrezygnował przed zakończeniem kadencji. Przed oficjalnym rozpoczęciem kampanii Rubio spotykał się z darczyńcami oraz zwolennikami w całym stanie Floryda. Początkowo przegrywając dwucyfrową liczbą głosów w prawyborach z urzędującym gubernatorem swojej partii, Charliem Cristem, Rubio ostatecznie prześcignął Crista w sondażach. 28 kwietnia 2010 roku Christ zapowiedział, że startować będzie, jako kandydat niezrzeszony, oddając tym samym nominację republinańską Rubio.

2 listopada 2010 roku Rubio wygrał wybory generalne z wynikiem 49% i został zaprzysiężony do Senatu.

2016

W kwietniu 2015 roku Rubio, zamiast ubiegać się o reelekcję do Senatu, kandydował na prezydenta. Zawiesił kampanię prezydencką 15 marca 2016 roku i rozpoczął kampanię reelekcyjną do Senatu 22 czerwca, po presji ze strony innych polityków republikańskich. Rubio wygrał prawybory republikańskie 30 sierpnia, pokonując Carlosa Beruffa. W wyborach powszechnych pokonał kandydata demokratów Patricka Murphy'ego stosunkiem głosów 52% do 44%.

2022

W listopadzie 2020 r. Rubio ogłosił, że w wyborach w 2022 r. będzie ubiegał się o trzecią kadencję w Senacie. Zmierzył się z demokratyczną kandydatką Val Demings, reprezentantką Stanów Zjednoczonych z 10. okręgu kongresowego Florydy i byłą policjantką.

Rubio wygrał wybory powszechne 8 listopada, zdobywając 58% głosów.

Sekretarz Stanu

W listopadzie 2024 roku poinformowano, że Donald Trump wybrał Rubio na sekretarza stanu Stanów Zjednoczonych w swojej drugiej administracji, co Trump potwierdził 13 listopada. W przeciwieństwie do wielu innych nominacji gabinetowych Trumpa, kandydatura Rubio wzbudziła niewiele kontrowersji i spotkała się z uznaniem zarówno ze strony republikanów, jak i demokratów.

Trump formalnie nominował Rubio 20 stycznia 2025 roku, a Komisja Spraw Zagranicznych Senatu Stanów Zjednoczonych jednogłośnie zatwierdziła jego nominację, a Senat zatwierdził ją kilka godzin później stosunkiem głosów 99 do 0. 21 stycznia 2025 wiceprezydent J.D. Vance zaprzysiągł Marco Rubio na 72. sekretarza stanu.

Podczas pełnienia funkcji sekretarza stanu, Rubio pełnił obowiązki doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, administratora USAID, i archiwisty Stanów Zjednoczonych, co sprawiło, że „New York Times” nadał mu przydomek „sekretarz wszystkiego”.

Rubio jest pierwszym Latynosem, który objął urząd sekretarza stanu. Został również pierwszym Latynosem pełniącym obowiązki doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego 1 maja 2025 roku, po tym jak Trump ogłosił zamiar zastąpienia nim doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego Mike'a Waltza. Rubio został tymczasowym doradcą ds. bezpieczeństwa narodowego, kontynuując jednocześnie służbę jako sekretarz stanu. Jest pierwszą osobą od pięćdziesięciu lat, łączącą funkcje sekretarza stanu i doradcy ds. bezpieczeństwa narodowego, od czasów Henry'ego Kissingera w 1975 roku. Rubio jest także pierwszym mieszkańcem Florydy pełniącym funkcję sekretarza stanu.

Poglądy polityczne

Rubio był jednym z najbardziej konserwatywnych senatorów 117. Kongresu. Jest zdecydowanym przeciwnikiem aborcji. Powiedział, że zabroniłby jej nawet w przypadku gwałtu i kazirodztwa, ale z wyjątkami, gdy życie matki jest zagrożone. Wskazywał, że kwestia małżeństw jednopłciowych powinna pozostać w gestii stanów.

Jest zagorzałym zwolennikiem Izraela. Określił bojowników Hamasu mianem „dzikich zwierząt” i wskazał na konieczność zniszczenia przez Izrael każdego elementu Hamasu, „jaki im wpadnie w ręce”. Wskazywał na konieczność zakończenia wojny na Ukrainie zważywszy na to, że stanęła ona w martwym punkcie.

Wsparł ustawę zakazującą jakiemukolwiek przyszłemu prezydentowi Stanów Zjednoczonych opuszczenia NATO bez zgody Senatu.

Podejście Rubio do polityki zagranicznej zostało opisane jako „interwencjonistyczne” i „jastrzębie”. Wspierał inwazję na Irak w 2003 roku oraz interwencję militarną w Libii. Wyrażał poparcie dla interwencji w Jemenie pod przywództwem Arabii Saudyjskiej przeciwko rebeliantom Huti. W odniesieniu do Iranu popiera zaostrzone sankcje i zerwanie porozumienia nuklearnego z Iranem; w kwestii Państwa Islamskiego opowiada się za wspieraniem lokalnych sunnickich sił w Iraku i Syrii. W listopadzie 2015 roku, po zamachach terrorystycznych w Paryżu, Rubio stwierdził, że Stany Zjednoczone nie powinny przyjmować więcej uchodźców syryjskich, ponieważ nie można przeprowadzić wiarygodnych kontroli bezpieczeństwa. Popierał ustanowienie stref zakazu lotów w Syrii, aby chronić cywilów przed reżimem Baszara al-Asada. Opowiada się za masowym gromadzeniem danych w celach bezpieczeństwa narodowego. Twierdził, że prawa dotyczące kontroli broni konsekwentnie nie osiągają swojego celu. Jest zwolennikiem Partnerstwa Transpacyficznego, twierdząc, że USA ryzykują wykluczenie z globalnego handlu, jeśli nie będą bardziej otwarte na wymianę handlową.

W kwestii kary śmierci Rubio opowiada się za usprawnieniem procesu odwoławczego.

Linki zewnętrzne

• Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)