Saltar ao contido

Radiohead

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Radiohead
Logotipo
Imaxe
 Instancia de
grupo musical Editar o valor en Wikidata
 Composto por
Thom Yorke
Ed O'Brien
Colin Greenwood
Jonny Greenwood
Phil Selway Editar o valor en Wikidata
 Influído por
Pink Floyd Editar o valor en Wikidata
Características
 Xénero artístico
rock alternativo
rock electrónico
art rock
chamber pop
Rock neo-progresivo
Britpop
rock experimental
arte pop Editar o valor en Wikidata
 Discografía
discografía de Radiohead Editar o valor en Wikidata
Implicados
 Selo discográfico
Image Parlophone
Image XL Recordings
Capitol Records
ATO Records Editar o valor en Wikidata
Datas
 Fundación / creación
1985 Editar o valor en Wikidata
 Inicio de actividade
1985 Editar o valor en Wikidata
Historia
 Premios e distincións
Image Salón da Fama do Rock (2019)
premio Grammy ao mellor álbum de música alternativa (1997)
Premio Libera á mellor actuación ao vivo
Premio Libera ao vídeo do ano Editar o valor en Wikidata
 Nomeamentos
Premio Grammy ao álbum do ano (1997) Editar o valor en Wikidata
Localización
 Lugar de formación
Image Abingdon-on-Thames Editar o valor en Wikidata
Códigos e identificadores
VIAF141028845 Editar o valor en Wikidata
ISNI0000000115475162 Editar o valor en Wikidata
Freebase/m/09jm8 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
 Páxina WEB
radiohead.com Editar o valor en Wikidata
IMDB: nm1955602 Facebook: radiohead Twitter: radiohead Instagram: radiohead Bluesky: radiohead.wastehq.social Tumblr: radiohead MySpace: radiohead Youtube: UCq19-LqvG35A-30oyAiPiqA TikTok: radiohead Bandcamp: radioheadSouncloud: radiohead Spotify: 4Z8W4fKeB5YxbusRsdQVPb Apple Music: 657515 Last fm: Radiohead Musicbrainz: a74b1b7f-71a5-4011-9441-d0b5e4122711 Songkick: 253846 Discogs: 3840 Allmusic: mn0000326249 Deezer: 399 Genius: Radiohead Editar o valor en Wikidata
Wikidata G:Commons C:Commons

Radiohead é unha banda de rock alternativo,[1][2][3] música electrónica,[4][5] rock experimental[6] e art rock[7][8][9] procedente de Abingdon, Oxfordshire, Reino Unido formada en 1985. A banda está constituída por Thom Yorke (voces, guitarra rítmica, piano), Jonny Greenwood (guitarra principal, teclados e outros), Ed O'Brien (guitarra, coros), Colin Greenwood (baixo, sintetizador) e Phil Selway (batería, percusión). Con influencias de diversos xéneros, o enfoque experimental ao rock de Radiohead foi recoñecido por promover o son do rock alternativo. Foi aclamada como unha das bandas de rock máis importantes do séxulo XXI.

Tras fichar por EMI en 1991 Radiohead editou o seu primeiro sinxelo, "Creep", en 1992. A canción converteuse nun éxito, e fíxose mundialmente coñecida despois da edición do seu álbum de estrea, Pablo Honey, en 1993. A súa popularidade aumentou no Reino Unido co lanzamento en 1995 do seu segundo traballo, The Bends. O seu terceiro álbum, OK Computer (1997), fixo medrar a súa fama internacional. O disco destaca pola súa complexa produción e por falar sobre a alienación moderna, e adoita a ser aclamado como un fito da época da Xeración X.

Kid A (2000) e Amnesiac (2001) marcaron unha evolución no estilo de Radiohead, ao incorporar elementos da música electrónica, do Krautrock, do post-punk e do jazz. Hail to the Thief, aparecido no 2003, mestura un rock guitarreiro, con elementos electrónicos e letras inspiradas na guerra e foi o seu derradeiro traballo co selo EMI.

Os seus seguintes lanzamentos foron pioneiros en plataformas alternativas de edición como paga o que queiras e BitTorrent. O seu seguinte traballo, In Rainbows, foi editado independentemente no 2007, nun principio como descarga dixital, onde os clientes podían decidir canto desexaban pagar, e posteriormente en formato físico cun grande éxito da crítica e de vendas.

O seu oitavo álbum, The King of Limbs (2011), unha exploración do ritmo, desenvolveuse usando extensamente loops e samplers. A Moon Shaped Pool (2016) conta principalmente con arranxos orquestrais de Jonny Greenwood.

Historia

[editar | editar a fonte]

Formación e primeiros anos

[editar | editar a fonte]

Os membros de Radiohead coñecéronse mentres asistían á Abingdon School, unha escola privada para rapaces en Abingdon, Oxfordshire.[10] O baixista Colin Greenwood e o guitarrista e cantante Thom Yorke estaban no mesmo curso; o guitarrista Ed O'Brien estaba un ano por riba, e o batería Philip Selway estaba no curso por enriba de O'Brien.[11] Cando O'Brien e Yorke formaron unha banda, pedíronlle a Colin que tocase o baixo,[12] e despois de tocar no seu primeiro concerto cunha caixa de ritmos pedíronlle a Selway ser o seu batería.[13] O irmán de Colin, o multiinstrumentista Jonny Greenwood, estaba tres cursos por debaixo de Colin e Yorke e foi o último en unirse.[11]

En 1985, o grupo formou On a Friday, nome que se refería ao seu día habitual de ensaio na aula de música da escola.[14] Á banda non lle gustaba o ambiente estrito da escola (o director unha vez cobroulles por usar unha sala de ensaio un domingo) e atopaban consolo no departamento de música. Atribuíronlle ao seu profesor de música o mérito de introducilos no jazz, as bandas sonoras de películas, a música de vangarda da posguerra e a música clásica do século XX.[15]

Aínda que cada membro contribuíu con cancións nos primeiros tempos da banda, Yorke emerxeu como o compositor principal.[16] Segundo Colin, os membros da banda escolleron os seus instrumentos porque querían tocar xuntos, en lugar de por un interese particular: "Era máis ben un ángulo colectivo, e se podías contribuír facendo que alguén máis tocase o teu instrumento, entón iso era xenial".[17] Tocaron poucos concertos e centráronse en ensaiar en casas da vila.[12] Oxford tiña unha escena musical independente activa a finais da década de 1980, pero centrouse en bandas de shoegazing como Ride e Slowdive.[18] On a Friday realizaría o seu primeiro concerto en 1987 na Jericho Tavern de Oxford.[19]

A raíz dunha primeira maqueta, On a Friday recibiron unha oferta de contrato discográfico por parte de Island Records, pero decidiron que aínda non estaban preparados e que primeiro querían ir á universidade.[20] Continuaron ensaiando nas fins de semana e nas vacacións,[15] pero non actuaron durante catro anos.[14] Na Universidade de Exeter, Yorke tocaron coa banda Headless Chickens, interpretando cancións que máis tarde formarían parte do repertorio de Radiohead.[21] Alí tamén coñeceron a Stanley Donwood, que acabaría converténdose no artista responsable das portadas de Radiohead.[22]

En 1991 a banda reagrupouse en Oxford, compartindo unha casa na esquina de Magdalen Road e Ridgefield Road.[23] Gravaron outra maqueta que chamou a atención de Chris Hufford, produtor de Slowdive e copropietario dos Courtyard Studios de Oxford.[24] Hufford e o seu socio, Bryce Edge, asistiron a un concerto no Jericho Tavern, e, impresionados, convertéronse nos representantes de On a Friday.[24] Segundo Hufford, nese momento a banda tiña "todos os elementos de Radiohead", pero cun son máis áspero e punk e tempos máis rápidos. Nos Courtyard Studios, On a Friday gravou a maqueta de Manic Hedgehog, que leva o nome dunha tenda de discos de Oxford.[25]

A finais de 1991 Colin atopouse por casualidade co representante de A&R de EMI, Keith Wozencroft, nunha tenda de discos e deulle unha copia da maqueta.[24] Wozencroft quedou impresionado e asistiu a unha actuación.[24] Ese novembro, On a Friday actuaron na Jericho Tavern diante dun público no que había varios representantes de A&R. Era só o seu oitavo concerto pero xa espertaran o interese de varias discográficas. Unha crítica en Melody Maker eloxiou o seu potencial e a súa “intensidade asombrosa”, pero dixo que o nome era “terrible”.[26] O 21 de decembro On a Friday asinou un contrato discográfico con EMI para seis álbums,[15][24] e a petición da discográfica cambiaron o nome; “Radiohead” foi tomado da canción “Radio Head” do álbum True Stories (1986) de Talking Heads.[15] Yorke dixo que o nome “resume todas esas cousas sobre recibir información... Ten que ver coa maneira na que absorbes o que che chega e como respondes ao contorno no que estás”.[24]

"Creep", Pablo Honey e primeiros éxitos

[editar | editar a fonte]
Image
Thom Yorke

Radiohead gravaron o seu EP de estrea, Drill, con Hufford e Edge nos Courtyard Studios. Publicado en maio de 1992, tivo un pobre desempeño nas listas.[14] Como ás grandes discográficas como EMI lles resultaba difícil promover bandas no Reino Unido, onde os selos independentes dominaban as listas indie, os representantes de Radiohead planearon que a banda traballase con produtores estadounidenses e fixese unha xira intensa por América, para despois volver e consolidar un seguimento no Reino Unido.[27] Paul Kolderie e Sean Slade, que traballaran con bandas estadounidenses como Pixies e Dinosaur Jr., foron contratados para producir o álbum de debut de Radiohead, Pablo Honey, gravado rapidamente en Oxford en 1992.[14] Co lanzamento do seu primeiro sinxelo, “Creep”, ese setembro, Radiohead comezou a recibir atención na prensa musical británica, non toda favorable; NME describiunos como “unha escusa covarde de banda de rock”,[28] e “Creep” foi vetada por BBC Radio 1 por ser “demasiado deprimente”.[29]

Pablo Honey foi publicado en febreiro de 1993 e chegou ao número 22 nas listas do Reino Unido. “Creep” e os seus sinxelos posteriores, “Anyone Can Play Guitar” e “Stop Whispering”, non conseguiron converterse en éxitos, e “Pop Is Dead”, un sinxelo fóra do álbum, tamén tivo malas vendas. O’Brien cualificouno máis tarde como “un erro horrible”.[27] Algúns críticos compararon Radiohead coa onda de música grunge popular a comezos dos anos noventa, chamándoos “Nirvana‑lite”, e Pablo Honey non conseguiu causar impacto inicialmente.[28] Co paso dos anos, os membros de Radiohead expresaron a súa insatisfacción co álbum.[30]

A principios de 1993 Radiohead comezou a atraer oíntes doutros lugares. "Creep" convertérase nun éxito en Israel despois de que fose tocada con frecuencia polo influente DJ Yoav Kutner e, en marzo, Radiohead foi convidado a Tel Aviv para o seu primeiro concerto no estranxeiro.[31] Case ao mesmo tempo, "Creep" converteuse nun éxito nos Estados Unidos, un "himno para os preguiceiros" na liña de "Smells Like Teen Spirit" de Nirvana e "Loser" de Beck.[32] O tema alcanzou o número dous na lista Billboard Modern Rock,[33] o número 34 na Billboard Hot 100,[26] e o número sete na lista de sinxelos do Reino Unido cando EMI a reeditou en setembro.[34] Para aproveitar o éxito, Radiohead embarcouse nunha xira polos Estados Unidos como abreconcertos de Belly e PJ Harvey,[35] seguida dunha xira europea como abreconcertos de James e Tears for Fears.[26][25]

The Bends, recoñecemento da crítica e crecente base de fans

[editar | editar a fonte]

Radiohead comezou a traballar no seu segundo álbum en 1994 co veterano produtor dos Abbey Road Studios John Leckie. As tensións eran altas, con presión de igualar o éxito de "Creep".[36] Afectado pola fama, Yorke acabou desencantado por estar “na punta do estilo sexy, descarado e de caramelo visual de MTV” que sentía que estaba axudando a venderlle ao mundo.[37] Para romper o estancamento, Radiohead realizou xiras por Asia, Australasia e México e atopou unha maior confianza interpretando a súa nova música.[38]

Image
O produtor Nigel Godrich

O EP My Iron Lung, publicado en 1994, foi a reacción de Radiohead, marcando unha transición cara á maior profundidade que buscaban no seu segundo álbum.[39] Foi a primeira colaboración de Radiohead co seu futuro produtor, Nigel Godrich, que daquela traballaba ás ordes de Leckie como enxeñeiro de son,[40] e o artista Stanley Donwood. Ambos traballaron en todos os álbums de Radiohead desde entón.[22] Aínda que as vendas de My Iron Lung foron baixas, impulsou a credibilidade de Radiohead en círculos alternativos, creando oportunidades comerciais para o seu seguinte álbum.[41]

Radiohead rematou a gravación do seu segundo álbum, The Bends, en 1995, e publicouno ese mesmo marzo. O disco estaba impulsado por riffs densos e atmosferas etéreas, cun maior uso de teclados.[14] Recibiu mellores críticas pola súa composición e polas súas interpretacións.[28] Aínda que Radiohead era vistos como alleos á escena do Britpop que dominaba os medios musicais da época, finalmente acadaron o éxito no Reino Unido,[18] xa que os sinxelos "Fake Plastic Trees", "High and Dry", "Just" e "Street Spirit (Fade Out)" convertéronse en éxitos nas listas. "High and Dry" foi un éxito modesto, pero a crecente base de fans da banda foi insuficiente para repetir o éxito mundial de "Creep". The Bends acadou o número 88 nas listas de álbums dos Estados Unidos, e segue a ser a posición máis baixa de Radiohead nese país.

Jonny Greenwood dixo máis tarde que The Bends foi un punto de inflexión para Radiohead:

"Comezou a aparecer nas enquisas da xente sobre o mellor do ano a finais de ano. Foi entón cando comezamos a sentir que tomaramos a decisión correcta ao ser unha banda".[42]

En anos posteriores, The Bends apareceu en moitas listas de publicacións sobre os mellores álbums de todos os tempos,[43][44] incluída a edición de 2012 da revista Rolling Stone dos "500 mellores álbums de todos os tempos" no posto número 111.[45]

Discografía

[editar | editar a fonte]

Álbums

[editar | editar a fonte]
ÁlbumAnoSelo
Pablo Honey1993Parlophone/Capitol
The Bends1995Parlophone/Capitol
OK Computer1997Parlophone/Capitol
Kid A2000Parlophone/Capitol
Amnesiac2001Parlophone/Capitol
Hail to the Thief2003Parlophone/Capitol
In Rainbows2007Xurbia Xendless, XL
The King of Limbs2011Ticker Tape, XL
A Moon Shaped Pool2016XL

Álbums en directo

[editar | editar a fonte]
ÁlbumAnoSelo
I MIght Be Wrong: Live Recordings2001Parlophone/Capitol
Hail to the Thief (Live Recordings 2003–2009) 2025 XL

EPs

[editar | editar a fonte]
ÁlbumAnoSelo
Drill1992Parlophone
Itch1994EMI
My Iron Lung1994EMI
No Surprises/Running From Demons1997Parlophone
Airbag/How Am I Driving?1998EMI
COM LAG (2plus2isfive)2004EMI

Outros

[editar | editar a fonte]

Sinxelos

[editar | editar a fonte]
Ano Canción Lista de vendas do Reino Unido Álbum
1992 Prove Yourself 101 Drill EP
1992 Creep 78 Pablo Honey
1993 Anyone Can Play Guitar 32 Pablo Honey
1993 Pop is Dead 42 -
1993 Creep (re-edición) 7 Pablo Honey
1993 Stop Whispering S/D (Só nos Estados Unidos) Pablo Honey
1994 My Iron Lung 24 The Bends
1995 High and Dry 17 The Bends
1995 Planet Telex 17 The Bends
1995 Fake Plastic Trees 20 The Bends
1995 Just 19 The Bends
1996 Street Spirit (Fade Out) 5 The Bends
1996 The Bends S/D (Só en Irlanda) The Bends
1997 Paranoid Android 3 OK Computer
1997 Karma Police 8 OK Computer
1998 No Surprises 4 OK Computer
2001 Pyramid Song 5 Amnesiac
2001 Knives Out 13 Amnesiac
2003 There there 4 Hail to the Thief
2003 Go to Sleep 12 Hail to the Thief
2003 2 + 2 = 5 15 Hail to the Thief

Multimedia

[editar | editar a fonte]

Vídeos

[editar | editar a fonte]

Libros

[editar | editar a fonte]

Notas

[editar | editar a fonte]
  1. ↑ Erlewine, Stephen Thomas. AllMusic, ed. "Radiohead biography". Consultado o 20 de febreiro de 2016.
  2. ↑ Young, Alex (21 de xaneiro de 2016). Consequence of Sound, ed. "Radiohead will tour in 2016". Consultado o 20 de febreiro de 2016.
  3. ↑ Robinson, Will (12 de xaneiro de 2016). Entertainment Weekly, ed. "Sam Smith Hasn't Heard Radiohead's Spectre Theme". Consultado o 20 de febreiro de 2016.
  4. ↑ "Ranked: Radiohead". Under the Radar. Consultado o 8 de maio de 2016.
  5. ↑ Erlewine, Stephen Thomas. AllMusic, ed. "Kid A – Radiohead". Consultado o 8 de setembro de 2011.
  6. ↑ Billboard, ed. (21 de xuño de 2003). "True Love Waits—Christopher O'Riley Plays Radiohead". Consultado o 20 de febreiro de 2016.
  7. ↑ Rolling Stone (ed.). "Radiohead: Biography". Consultado o 20 de xaneiro de 2009.
  8. ↑ Encyclopedia Britannica (ed.). "Radiohead - British rock group". Consultado o 10 de agosto de 2015.
  9. ↑ Lahann, Michael. "All Surprises: Radiohead and the Art of Unconventional Album Releases". The Guardian. Consultado o 8 de maio de 2016.
  10. ↑ "Don't worry, be happy". The Sydney Morning Herald (en inglés). 2003-06-14. Consultado o 2026-03-07.
  11. 1 2 "Radiohead". Abingdon School Archives (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  12. 1 2 Graham, Jane (2024-10-20). "Colin Greenwood: 'I never let Jonny forget it was me that got him into Radiohead'". Big Issue (en inglés). Consultado o 2026-03-07.
  13. ↑ "(2014/07/31) BBC 6 Music, Mary Anne Hobbs, Phil". Radiohead's interviews' archive. 2014-08-31. Consultado o 2026-03-07.
  14. 1 2 3 4 5 "Radiohead interview: The Golden Age of Radiohead". Guitar World (en inglés). 2008-09-15. Consultado o 2026-03-07.
  15. 1 2 3 4 Ross, Alex (2001-08-13). "Becoming Radiohead". The New Yorker (en inglés). ISSN 0028-792X. Consultado o 2026-03-07.
  16. ↑ "Philip Selway: TIDAL Backstory". Tidal. Consultado o 7 de marzo de 2026.
  17. ↑ "The Irish Times - Sat, Sep 15, 2001 - Taking music to strange places". www.irishtimes.com. Arquivado dende o orixinal o 12 de outubro de 2012. Consultado o 2026-03-07.
  18. 1 2 Kent, Nick (1 de xuño de 2001). "Happy now?". Mojo
  19. ↑ Randall, Mac (12 de setembro de 2000). Exit Music: The Radiohead Story. Delta. ISBN 0-385-33393-5
  20. ↑ "BBC Radio 4 - Desert Island Discs - Ten things we learned from Thom Yorke's Desert Island Discs". BBC (en inglés). Consultado o 2026-03-21.
  21. ↑ Minsker, Evan (2015-07-13). "Rare Footage Surfaces of Thom Yorke Performing "High and Dry" With Pre-Radiohead Band". Pitchfork (en inglés). Consultado o 2026-03-21.
  22. 1 2 "Eyestorm : Artist : Stanley Donwood". www.eyestorm.com (en inglés). Consultado o 2026-03-21.
  23. ↑ Fricke, David (2012-04-26). "Radiohead Reconnect". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-03-21.
  24. 1 2 3 4 5 6 Doyle, Tom (abril de 2008). "The complete Radiohead". Q. 261. Bauer Media Group: 65-69. ISSN 0955-4955
  25. 1 2 Gilbert, Pat (novembro de 1996). "Radiohead". Record Collector
  26. 1 2 3 Irvin, Jim; Hoskyns, Barney (xullo de 1997). "We have lift-off!". Mojo (45).
  27. 1 2 Randall, Mac (2011). Exit Music - The Radiohead Story. Omnibus Press. ISBN 978-0-85712-695-5
  28. 1 2 3 "Radiohead: The right frequency" (en inglés). 2001-02-22. Consultado o 2026-03-26.
  29. ↑ "Creepshow". Melody Maker. 19 de decembro de 1992
  30. ↑ Klein, Joshua. "Various Artists: Jonny Greenwood Is the Controller". Pitchfork (en inglés). Consultado o 2026-03-26.
  31. ↑ "The Radiohead - Israel connection". israelity.com. Consultado o 2026-04-04.
  32. ↑ Marzorati, Gerald (2000-10-01). "The Post-Rock Band". The New York Times (en inglés). ISSN 0362-4331. Consultado o 2026-04-04.
  33. ↑ Ross, Alex (2001-08-13). "Becoming Radiohead". The New Yorker (en inglés). ISSN 0028-792X. Consultado o 2026-04-04.
  34. ↑ "Radiohead". Billboard (en inglés). Consultado o 2026-04-04.
  35. ↑ Nichols, Natalie (outono de 1993). "Creeping into the Limelight". Fender Frontline. 11. The Phelps Group
  36. ↑ "The Greatest Songs Ever! Fake Plastic Trees Article on Blender :: The Ultimate Guide to Music and More". blender.com. Consultado o 2026-04-04.
  37. ↑ "Radiohead: Walking on Thin Ice. By Simon Reynolds : Articles, reviews and interviews from Rock's Backpages.". www.rocksbackpages.com. Consultado o 2026-04-04.
  38. ↑ Randall, Mac (12 de setembro de 2000). Exit Music: The Radiohead Story. Delta. pp. 127-134. ISBN 0-385-33393-5
  39. ↑ Mallins, Steve (1 de abril de 1995). "Scuba Do". Vox
  40. ↑ "Everything In Its Right Place". CBC. Consultado o 28 de abril de 2026.
  41. ↑ Randall, Mac (12 de setembro de 2000). Exit Music: The Radiohead Story. Delta. pp. 98-99. ISBN 0-385-33393-5
  42. ↑ DiMartino, Dave (2 de maio de 1997). "Give Radiohead to Your Computer". Launch.
  43. ↑ "CNN.com - Entertainment - Beatles' 'Revolver' voted best album ever - September 4, 2000". archives.cnn.com. Consultado o 2026-04-28.
  44. ↑ "Q Magazine's "Q Readers Best Albums Ever (2006 Readers Poll)" on Lists of Bests". www.listsofbests.com. Arquivado dende o orixinal o 31 de decembro de 2013. Consultado o 2026-04-28.
  45. ↑ Stone, Rolling (2009-05-31). "500 Greatest Albums of All Time". Rolling Stone (en inglés). Consultado o 2026-04-28.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]
Obtido de «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Radiohead&oldid=7399530»