argela
Occitan
Etimologia
Del latin, manlevat al grèc ancian ἄργιλλος « argila », de ἀργός « blanc ».
Prononciacion
- lengadocian /aɾˈd͡ʒelo̞/
- gascon /aɾˈʒelo̞/
- França (Bearn) - Lengadocian : escotar « argela »
Sillabas
ar|ge|la
Nom comun
| Declinason | |
|---|---|
| Singular | Plural |
| argela | argelas |
| [aɾˈd͡ʒelo̞] | [aɾˈd͡ʒelo̞] |
argela (lengadocian) , (gascon) ; femenin
- (Mineralogia) Mineral se presentant sota la forma d’una polvera sovent fòrça fina. Mesclat amb d’aiga fòrma una tèrra suava al tocar, malleabla e plastica. Es compausada subretot de silicat e d’aluminosilicats. Mai sovent es blanquinosa, mas amb de sals metallic pòt venir colorada (roja, iranja, verda, etc.).
- La pluèja, que travèrsa facilament la grava de dessús, caminarà sul pendís d'aquel jaç d'argela impermeabla; pauc a pauc cavarà de cròtas pichonas e un cors d'aiga amagat. «L'arquitectura», Miquèu Gonin, 2011
- (Sens figurat) Matèria que lo còrs uman es modelat.
- " Òme creat de tèrra, trigòssas lo vas d’argela del teu ventre. Embarrat dins ta preson de tèrra, vendràs campairòl " ! «Man Trobat», (Alem Surre Garcia), 2014
