Heel veel te doen maar weet niet waar te beginnen.
Zit al een uur te twijfelen wel of niet bloggen.
En ja ik maak heeeeel veeeel lijsjtes.
Iedere dag weer.
en dan raak ik ze weer kwijt of niet maar panikeer dan van wat er allemaal op staat.
Er liggen overal wel lijstjes door het huis heen omdat als mij weer iets te binnen schiet
ik het opschrijf waar ik ben.
Vandaag doodse stilte hier.
Op Cocottjes zachte geluidjes en een duif na.
De wind hoor ik ook in de bomen.
Net Zuid-Limburg.
De komende tijd pas woensdag weer "verplichting" en dan de zondag familie feestje.
Hier in onze tuin.
Zo een 20 volwassenen en en 6 kleintjes.
Is nog niet definitief want er kan ieder moment er weer 1 geboren worden.
We zien het wel.
Wij verzorgen de plek en het drinken.
De rest neemt allemaal iets mee.
De drankjes hebben we al in de reclame gekocht
De tuin moeten we nog inrichten maar ok daar maak ik mij niet zo heel erg druk om.
Komt allemaal goed.
De man is werken en zo ook morgen.
Hij is er dolblij mee.
Zijn collega's van vorig jaar, centjes, gezelligheid en nuttig bezig zijn.
En hoe onbegrijpelijk het ook klinkt voor wie dan ook behalve voor de mensen met ASS ik heb zoveel meer energie als ik alleen ben.
Een mens om mij heen kost heel veel energie.
En nu kan ik mijn dingetje doen zoals ik dat wil en wanneer ik dat wil.
Zonder uitleg en alleen mijn eigen hoofd.
Gisteren kwam Emma om 8 uur.
En kwam mij heel zachtjes "wakker" maken door mijn voeten te kietelen.
Mooi jurkje aan met gouden sandalen, rondje draaien om te showen en donkere zonnebril en hele verhalen er bij dat Essie (haar buuv) precies dezelfde had, jurkje was niet, sandalen nog van de bruiloft.
Een heel blij kind aan mijn bed.
Zullen we gaan schilderen Lèn???
Daarna zijn we naar de boot gegaan met lunch en een heerlijke dag op t water.
Ik kan precies uitrekenen wanneer ik daar voor t laatst heb gezwommen.
27 jaar geleden.
Toen deed Het Neefje, 6 jaar, net of hij verdronk, ik rende het ijskoude water in en "redde" zijn leven.
Bleek dat t een leuke grap was en wilde hem alsnog onder water duwen.
Gisteren ging ik samen met Emma zwemmen.
Het blijf zo bijzonder zo een kind in je leven waar je eigenlijk zo goed als alles voor overheb omdat ze je zoveel geluk geeft.
En geluk kregen we weer volop.
Weer zo genoten en gelachen.
Nu ze bijna 6 jaar is is het niet meer bij te houden wat ze allemaal vertelt of zegt terwijl we dat zo graag zouden willen.
En gieren van de lach doet ze .
In de avond buiten gegeten en ze had overal opa mee geholpen en kwam mij vertellen wat er allemaal op t menu stond.
Als grote afsluiter kwam haar moeder haar halen met Nootje.
Nootje is vandaag precies 6 maanden.
Altijd een gezonde gloed over haar gezicht en altijd een grote lach.
Alles is grappig en leuk.
En ik merk dat mijn gekleurde jurken erg in de smaak vallen want ze kijkt en grijpt er steeds naar.
Wat een heerlijk blij kind.
en zo geliefd door haar mama en grote zus.
en natuurlijk door de rest van de kleine familie.
en opa ploft iedere keer weer bijna uit elkaar van liefde en trots.
We hebben wel 5 of 6 keer tegen elkaar gezegd wat een heerlijke dag.
We zagen de prachtigste boten en huizen tijdens onze vaartocht maar wat heb je aan een prachtige boot of huis als je geen kleindochters/zonen hebt.
Emma liet haar banaan op de grond vallen.
Ik vroeg; hoe kan dat leefde ze nog?
Echt niet antwoorde zij want ik had haar hoofd er al afgebeten.
Misschien is het helemaal niet grappig maar geloof mij; wij lagen weer in een deuk.
Geluk, humor, ontroering en dat de hele dag door.
Heel vermoeiend. ;-)
