Litia
Litia (gr. λιτή, cs. лїтίа, litija) – termin występujący w liturgii prawosławnej w trzech znaczeniach:
- wspólna, żarliwa modlitwa, wchodząca w skład całonocnego czuwania, sprawowana w narteksie cerkwi. Składa się z uroczystego wyjścia duchownych z prezbiterium, stichir, wozgłasów i wielokrtonie, nawet do 40 razy powtarzanego śpiewu Hospodi pomiłuj (Panie, zmiłuj się). Wznoszone są prośby o zbawienie wiernych dzięki wstawiennictwu świętych. Kapłan modli się za każdą duszę chrześcijańską i prosi o uchronienie ludzi od klęsk i nieszczęść. Litia kończy się modlitwą Władyko Mnohomiłostwie (Władco wielce miłościwy)[1]. W tym znaczeniu nazywana jest też czasem litanią.
- nabożeństwo za zmarłych, krótsze niż panichida, sprawowane w narteksie lub przy panichidniku po zakończeniu wieczerni lub jutrzni lub przed rozesłaniem w czasie Boskiej Liturgii. Składa się z modlitw początkowych, troparionów i ektenii. W tym znaczeniu nazywana też litią za zmarłych.
- procesja z molebnem w czasie szczególnych zagrożeń, takich jak klęski żywiołowe czy wojny. W tym znaczeniu również czasem nazywana litanią.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Konstanty Bondaruk, O nabożeństwie prawosławnym, Warszawska Metropolia Prawosławna, Warszawa 2020, ISBN 978-83-65136-48-0, str. 183
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Słownik polskiej terminologii prawosławnej, Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, s. 261-262, ISBN 978-83-7431-738-2.
