Veire tanben : tore, tor, tòr

Occitan

Del latin tŭrris

/ˈture/

França (Bearn) - Lengadocian : escotar « torre »

tor | re (2)

Nom comun

torre (lengadocian) , (provençau) ; femenin

(Arquitectura) Construccion pus nauta que larga, facha per protegir una vila o un castèl, per agachar a una granda distància.
- Aquel fuòc faguèt davalar tot lo mond de las cambras, mèstres e servicials, son que un oncle vièlh de la familha, vengut fòl, que montèt a cima d'una torre per sonar la campana. «La quimèra», (Joan Bodon).
(escacs) Pèça del jòc d’escacs, de la forma de la quita construccion, podent se desplaçar orizontalament e verticalament e situada al jòc començar dins los cantons de l’escaquièr.