Παρακλητικός Κανών εις το Ανώνυμο πλήθος των Ποντίων Νεομαρτύρων

Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια

Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.

Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου.....Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν....Καὶ τὸ ἐξῇς· 

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Νεομαρτύρων ἀνωνύμων Ποντίων, τὸν θεοσύλλεκτον τιμήσωμεν δῆμον, κραυγάζοντες μὴ παύσησθε Χριστὸν ἐκτενῶς· δυσωποῦντες Ἅγιοι, ἀθληταὶ τροπαιοῦχοι, πέμψαι τοῖς ἐν θλίψεσι ζοφεραῖς εὐσεβέσι χαρὰν ὑψόθεν καὶ τῶν λυπηρῶν διώξαι πόῤῥω ἡμῶν τὴν σκοτόμαιναν.

Δόξα. Καὶ νῦν.Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου,

Καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
ΠΟΝΤΙΟΙΣ ΑΝΑΤΕΙΛΟΝ, ΣΩΤΕΡ, ΗΜΑΡ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ. X.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ποντίοις ἀνάτειλον Λυτρωτά, ἐλεύθερον ἦμαρ, καὶ ταχεῖαν ἐπιστροφήν, εἰς πάνσεπτα πάτρια ἐδάφη, θερμαῖς λιταῖς ἀφανῶν νεοάθλων σου.

Ὁδὸν τῆς ἀθλήσεως ἀκλινῶς, προκρίναντες πάντες, ἀπαρνήσεως ζοφεράς, τῆς πίστεως Πόντιοι γενναίοι, Χριστὸν ἡμῖν τὸν Θεὸν ἱλεώσασθε.

Νεόδρεπτα κρίνα τῆς εὐανθοῦς, ἀρούρης τοῦ Πόντου, τοὺς προστρέχοντας νῦν ὑμῖν, ἐμπλήσατε θείας εὐωδίας, καὶ καρτερίας ἀφάτου, δεόμεθα.

Τειχίσατε Ἅγιοι ἀφανεῖς, τοῦ Πόντου, πρεσβείαις Θεοτόκου, τοῦ Σουμελᾶ κλεΐσματος θείου εὐσεβοῦντας, ὑμῶν ἀόκνοις πρὸς Κτίστην ἐντεύξεσι.

Θεοτοκίον.
Ἱλέωσαι Κύριον τὸν Θεόν, ἡμῖν Θεοτόκε, Μάνδρας σέμνωμα Σουμελᾶ, Σωφρόνιος ἥνπερ καὶ Βαρνάβας, τῇ θεϊκῇ συνεργεῖς ἐδομησαν.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Οὐρανόφωτον σέλας, τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως, πάντων νεοάθλων Ποντίων, ζόφον ἐκδίωξον, τῆς ἀνανδρείας ἡμῶν, ὡς ἀνδρικὴ παῤῥησία ὑπομεῖναν θάνατον ἄγαν κατώδυνον.

Ἱκετεύομεν πόθῳ περικλεεῖς μάρτυρες, πόλεις καὶ τὰς κώμας τοῦ Πόντου, οἱ ἁγιάσαντες, ὑμῶν αἱμάτων ῥοαῖς, ἡμᾶς ἐμπλήσατε θάῤῥους,  ἄγαρ τρῶσαι φρύαγμα, τέκνων τὸ ἄειθες.

Σθεναρῶς ἀντιστῆναι ἐπιβουλή, Ἅγιοι, ἄγαρ τῶν υἱῶν τῶν βεβήλων καταξιώσατε, τοὺς ἀνυμνοῦντας ὑμᾶς, Ποντίων οἶα εὐώδη, μάρτυρες πανένδοξοι νέοι τῆς πίστεως.

Θεοτοκίον.
Ἀκριτῶν χριστωνύμων τὸ ἀῤῥαγὲς τείχισμα, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ γλυκυτάτη, Σουμελιώτισσα, ῥῦσαι ἡμᾶς συμφορῶν, καὶ ἐπιστρέψαι Ποντίους, εἰς πατρῴαν Δέσποινα, χθόνα ἀξίωσον.

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΝ

 

πηγή φώτο

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ  ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΝ ΤΟΝ ΕΚ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΟΡΜΩΜΕΝΟΝ

 Ποίημα: Γεωργίου Ἀποστολάκη, δικαστοῦ.Τρίκαλα Σεπτέμβριος 1996

  Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως,  τό "Κύριε εἰσάκουσον", μεθ'  ὅ τό "Θεός Κύριος", ὡς συνήθως καί τό ἑξῆς:

Ἦχος δ! ῾Ο ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἐν τῷ Πλατάνῳ ἀνεβλάστησας μάκαρ, ὣσπερ τό κρίνον ἐν ἐρήμῳ τοπίῳ, λαμπρύνας τήν χορείαν τῶν ἁγίων λευϊτῶν· ὅθεν σύ Δημήτριε, τῶν πιστῶν τάς αἰτήσεις, δέξου καί προσάγαγε, ἐκτενῶς τῷ Δεσπότῃ· μή παραβλέψῃς δέησιν ἡμῶν,  τῶν προσκυνούντων μυρίπνοον κάραν σου.

Δόξα. Τό αὐτό.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἓως νῦν ἐλευθέρους;Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν! Ψαλμός καί ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς:

"ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΕΜΟΥ ΟΣΙΕ ΠΑΤΕΡ ΔΗΜΗΤΡΙΕ. ΓΕΩΡ(ΓΙΟΥ)"

ᾨδή α! Ἦχος πλ.δ!  Ὑγράν διοδεύσας.

Πειθόμενος κλήσει τῇ μυστικῇ, κατέστης Κυρίῳ, ἀκροθίνιον ἱερόν,  καί πρότυπον πᾶσι νῦν παρέχεις, τοῖς πρεσβυτέροις οὕς, Ἅγιε φώτισον.

Ρευμάτων τῶν θείων ὁ ἀγωγός, ἰσάγγελε πάτερ, καί ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν, κατάφλεξον πάσας ἁμαρτίας·  παρά Κυρίου γάρ ἔχεις τήν δύναμιν.

Ἐνδόξου Κυρίου οἱ ἱερεῖς, ψυχῶν ναοδόμον, ἀδελφόν καί συλλειτουργόν, Δημήτριε πάτερ σέ καλοῦσι, ὡς ἀντιλήπτορα θεῖον καί ἄριστον.

Θεοτοκίον

Συνήγορος οὖσα ἁμαρτωλῶν, Κεχαριτωμένη, Παντευλόγητε Μαριάμ, πικρᾶς τυραννίας διαβόλου,  τάς διανοίας ἡμῶν ἀποκάθαρον.

ΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΟΝ ΗΤΟΙ ΥΜΝΟΛΟΓΙΟΝ ΤΩι ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩι ΤΑΞΙΑΡΧΗι ΜΙΧΑΗΛ

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ Από την ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΡΟΔΟΥ και με την εκδοτική φροντίδα της ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ ΑΒΕΕ www.eptalofos.gr

ΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΟΝ
ΗΤΟΙ ΥΜΝΟΛΟΓΙΟΝ ΤΩι ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩι ΤΑΞΙΑΡΧΗι ΜΙΧΑΗΛ

Περιέχει υμνογραφήματα, εις τον Ταξιάρχην Μιχαήλ ποιήματα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ρόδου κ. Κυρίλλου.

1. Ακολουθία τής Συνάξεως τού Αρχιστρατήγου Μιχαήλ επί τη αναμνήσει τού γεγονότος παρ᾿ αυτού Θαύματος εν Κολοσσαίς, ήτοι εν Χώναις.
2. Ακολουθία τής Συνάξεως των Τριών Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ, Γαβριήλ και Ῥαφαήλ.
3. Ακολουθία τής Συνάξεως τού Αρχιστρατήγου Μιχαήλ εν τοις Αδδά.
4. Ακολουθία τής Συνάξεως τού Αρχιστρατήγου Μιχαήλ επί τη αναμνήσει των Εγκαινίων του πανιέρου Ναού αυτού, του εν Μανταμάδω της Λέσβου
5. Ακολουθία τής Συνάξεως τού Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ τελουμένης πλησίον του Αγίου Ιουλιανού εν τω Φόρω.
6. Ακολουθία τής Συνάξεως τού Παμμεγίστου Ταξιάρχου Μιχαήλ επί τη αναμνήσει των Εγκαινίων του εν Σκάλλαις ή Χάλλαις σεβασμίου αυτού Ναού.
7. Υμνογραφικά εις τον Ταξιάρχην Μιχαήλ τον Πανορμίτην
8. Εκλογή εις τους Παμμεγίστους Ταξιάρχας Μιχαήλ και Γαβριήλ.
9 Εκλογή εις τον Παμμέγιστον Ταξιάρχην Μιχαήλ.
10. Κανών Παρακλητικός εις τον Παμμέγιστον Αρχιστράτηγον Μιχαήλ.
11. Κανών Παρακλητικός εις τον Παμμέγιστον Ταξιάρχην Μιχαήλ τον «Θαῤῥενόν».
12. Κανών Παρακλητικός εις τον Παμμέγιστον Ταξιάρχην Μιχαήλ τον «Καμυριώτην».
13. Κανών Παρακλητικός εις τον Παμμέγιστον Ταξιάρχην Μιχαήλ τον «Πανορμίτην».
14. Κανών Παρακλητικός εις τον Παμμέγιστον Ταξιάρχην Μιχαήλ τον «Ῥουκουνιώτην».
15. Κανόνες Οκτώηχοι εις τον Παμμέγιστον Ταξιάρχην Μιχαήλ.

Και σε μεσίτριαν έχω...

Περί το τέλος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνος ψάλλονται και τα κατανυκτικώτατα εκείνα εξαποστειλάρια.
Το πρώτον, ως εκ μέρους της Θεοτόκου, αρχαιοπρεπές και απέριττον, έχει ώδε: «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».

Το τρίτον, ικεσία εκ μέρους των πιστών, είναι περιπαθέστατον:

 «Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει».

Προς το τροπάριον τούτο συνδέεται ευσεβής τις δοξασία από στόματος εις στόμα φερομένη και ασπαστή παρ’ ορθοδόξοις χριστιανοίς, ότι, κατά την τελευταίαν Κρίσιν, και προ της φρικτής αποφάσεως του αδεκάστου δικαστού, η εύσπλαγχνος Μήτηρ και Παρθένος θ’ ανατείνη το τελευταίον χείρας ικέτιδας προς τον Υιόν της και Κύριον, επικαλουμένη την συγκατάβασιν αυτού επί των αμαρτωλών.

ΑΛΕΞ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

πηγή

Η έννοια της λέξης ''αντίληψις'' στον Μέγα Παρακλητικό

  Στον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα προς τη Θεοτόκο θα βρούμε όχι λίγες φορές το ουσιαστικό "ἀντίληψις" ("ἐπὶ τὴν σὴν κατέφυγον ἀντίληψιν κραταιάν", "δὸς μοι τῷ δούλῳ σου [...] τῷ τὴν σὴν ἀντίληψιν ἐπιζητοῦντι θερμῶς", "χεῖρα μοι δὸς βοηθείας ἡ θερμὴ ἀντίληψις καὶ προστασία μου", "καὶ ποῦ λοιπόν ἄλλην εὑρήσω ἀντίληψιν;", "θλιβομένων χαρὰ καὶ ἀντίληψις", "σὲ γινώσκω [...] ταχινὴν καὶ ὀξεῖαν ἀντίληψιν", "σκέπη γενοῦ καὶ προστασία καὶ ἀντίληψις", "ποίαν δὲ ἐφεύρω [...] θερμὴν ἀντίληψιν;").

  Σήμερα η ίδια λέξη σημαίνει την αντιληπτική ή μαθησιακή ικανότητα ή δυνατότητα, την ικανότητα/δυνατότητα κατανόησης, τη σύλληψη μέσω των αισθήσεων, ενώ στον πληθυντικό σημαίνει τη νοοτροπία -- οι σημασίες όμως αυτές είναι νεώτερες.

  Στα Αρχαία είχε διάφορες άλλες σημασίες, μία από τις οποίες ήταν: "βοήθεια", "προστασία", "πρόνοια". Αυτήν ακριβώς τη σημασία έχει στα αποσπάσματα που μνημονεύσαμε από τον Μεγάλο Παρακλητικό Κανόνα παραπάνω. Με την ίδια σημασία θα τη βρούμε και στην Αγ. Γραφή (π.χ. "σὺ δέ, Κύριε, μὴ μακρύνῃς τὴν βοήθειάν μου ἀπ᾿ ἐμοῦ, εἰς τὴν ἀντίληψίν μου πρόσχες" [Ψαλμ. 21:20], "ὅτι τοῦ Κυρίου ἡ ἀντίληψις" [Ψαλμ. 88:19]).

15 δύσκολες λέξεις των ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ της Παναγίας

Κέντρο Λεξικολογίας - γλώσσα, λέξεις, λεξικά

ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ δύσκολες λέξεις των ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ της Παναγίας

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για τους Παρακλητικούς Κανόνες στην Θεοτόκο.

  Αγομένης της νηστείας ταύτης, ψάλλονται εν τοις ιεροίς ναοίς εναλλάξ καθ’ εκάστην, οι δύο μελωδικώτατοι Παρακλητικοί Κανόνες, η Μεγάλη λεγομένη παράκλησις και η Μικρά. 

 Και αύτη μεν επιγράφεται «ποίημα Θεοστηρίκτου μοναχού, η Θεοφάνους», και πιθανώτατον, ότι είναι του Θεοφάνους μάλλον, διότι πράγματι φαίνεται έργον δοκιμωτάτου ποιητού, η δε Μεγάλη παράκλησις είναι ποίημα του βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως.

  Εξόριστος από της βασιλευούσης, αλωθείσης υπό των Λατίνων, ο ατυχής εκείνος βασιλεύς, ευγλώττως εκχέει τα παράπονά του προς την μόνην πολιούχον αυτής και προστάτιδα:

 «Προς τίνα καταφύγω άλλην Αγνή; που προστρέξω λοιπόν και σωθήσομαι; Που πορευθώ;… Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον».
Περί το τέλος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνος ψάλλονται και τα κατανυκτικώτατα εκείνα εξαποστειλάρια.

 Το πρώτον, ως εκ μέρους της Θεοτόκου, αρχαιοπρεπές και απέριττον, έχει ώδε: «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».

Το τρίτον, ικεσία εκ μέρους των πιστών, είναι περιπαθέστατον: 

«Και σε μεσίτριαν έχω, προς τον φιλάνθρωπον Θεόν, μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των αγγέλων, παρακαλώ σε Παρθένε, βοήθησόν μοι εν τάχει». 

 Προς το τροπάριον τούτο συνδέεται ευσεβής τις δοξασία από στόματος εις στόμα φερομένη και ασπαστή παρ’ ορθοδόξοις χριστιανοίς, ότι, κατά την τελευταίαν Κρίσιν, και προ της φρικτής αποφάσεως του αδεκάστου δικαστού, η εύσπλαγχνος Μήτηρ και Παρθένος θ’ ανατείνη το τελευταίον χείρας ικέτιδας προς τον Υιόν της και Κύριον, επικαλουμένη την συγκατάβασιν αυτού επί των αμαρτωλών.

ΑΛΕΞ. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

ΠΗΓΗ

Η ψυχή του πιστού ζητά παράκληση και παρηγοριά από την Παναγία

Ὁ Μέγας Παρακλητικὸς Κανὼν 

Τὸ Δεκαπενταύγουστο εἶναι μία περίοδος τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ μας ἔτους, κατὰ τὴν ὁποία ἡ ὀρθόδοξη ψυχὴ στρέφει τά μάτια μὲ βαθειὰ κατάνυξη πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἐπὶ δεκαπέντε ἡμέρες, πρὶν ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως, σημαίνουν οἱ καμπάνες τὴν ὥρα τοῦ δειλινοῦ καὶ τὰ πλήθη τῶν πιστῶν πᾶνε νὰ ψάλλουν τὸν Μεγάλο Παρακλητικὸ Κανόνα.

Ἀνάλογη κατάνυξη ἔχει βέβαια καὶ ἡ περίοδος τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Παναγίας. Ἀλλὰ ἐνῶ στοὺς Χαιρετισμοὺς κυριαρχεῖ ὁ ὑμνολογικὸς τόνος, ἡ θριαμβικὴ δοξολόγηση τῶν ἀπείρων χαρίτων τῆς «Μητρὸς τοῦ Θεοῦ γενομένης», στὸν Παρακλητικὸ Κανόνα τοῦ Δεκαπενταύγουστου κυρίαρχος τόνος εἶναι τὸ πένθος καὶ ἡ ὀδύνη τῆς βαρυαλγούσης ψυχῆς τοῦ πιστοῦ ποὺ ζητᾷ παράκληση καὶ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Παναγία.

Ἀσφαλῶς δὲν ὑπάρχει πιστὸς ποὺ νὰ μὴν ἄκουσε μὲ συντριβὴ τοὺς σπαραχτικοὺς στίχους τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος, ποὺ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν «νοσοῦντα τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή». Ὅμως ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ ὀδύνη ἀπογνώσεως, ποὺ συνήθως ὁδήγει στὴν ἀπιστία καὶ στὴν ἀποστασία. Ἡ ὀδύνη τοῦ κατὰ Θεὸν δεινοπαθοῦντος ἀνθρώπου εἶναι ὀδύνη ἐπιγνώσεως, καὶ γίνεται καθαρμὸς καὶ ἀναβαθμός. Γιατί, ἐνῷ τὸν θλίβει καὶ τὸν πληγώνει, δὲν τὸν ἀποξενώνει ἀπὸ τὸν Θεόν, ἄλλα τὸν ὁδηγεῖ σὲ βαθύτερη θεογνωσία. Γι’ αὐτὸ ἡ ὀδύνη κορυφώνεται μὲν ἀλλὰ καὶ συγχρόνως καταπαύει στὴν ἀκόλουθη μορφὴ ἱκεσίας: «Ἐπιβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος».

Παρακλητικός Κανών εις την Οσίαν και Θεοφόρον Μητέρα ημών Ματρώνα την Αόμματον Σύγχρονον Ρωσίδα Ασκήσασαν εν Κόσμω

                       

Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας
†Εορτάζεται στις 2 Μαΐου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου....

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν....

Καὶ τὸ ἐξής·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τὴν ἐν Ῥωσία διαλάμψασαν ἄρτι ὑπομονῇ ἐν τοῖς ἑκάστοτε πόνοις, ἀγάπη πρός τοὺς πάσχοντας καὶ πρός τὸν Θεόν, ταπεινώσει, μέλψωμεν, ἀπαθείᾳ καὶ νήψει μελιρρύτοις ἄσμασι, θεοφόρον Ματρώναν, αὑτῆς λιτὰς ἀόκνους εὐλαβῶς πρός τὸν Δεσπότην Χριστὸν ἐξαιτούμενοι.

Δόξα. Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50) Ἐλέησόν με, ὁ Θεός....

Kαὶ ὁ Κανών, οὐ ἡ Ἀκροστιχὶς·
Ματρώνα, λιταῖς Σου σκότη μου διάλυσον. Χ.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ.δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ματρώνα, δικαίως ὑπὸ σεπτοῦ ἡ ὀνομασθεῖσα, στῦλος ὄγδοος ἀχανοῦς, Ῥωσίας, Κροστάνδης Ἰωάννου, ἐν εὐσεβείᾳ ἡμᾶς πάντας στήριξον.

Ἁγίασον πάντας σὲ εὐλαβῶς, Ματρώνα, τιμῶντας ὥσπερ κρήνην ἁγιασμοῦ θεόβρυτον καὶ πηγὴν θαυμάτων τὴν ἐν Ῥωσία ἀρτίως ἐκβλύσασαν.

Τοῦ κόσμου ἀσκήστρια θαυμαστῇ, Ματρώνα ὁσία, δυσχειμέροις ἐν τοῖς καιροῖς δεινῆς ἀθεΐας ἐν Ῥωσία ἡ διαλάμψασα ῥῦσαι με θλίψεων.

Θεοτοκίον.
Ῥοαῖς, Μητροπάρθενε, ῥυπτικῶν εὐχῶν σου πρὸς Κτίστην καὶ Υἱόν σου ἡμῶν παθῶν κατάσβεσον φλόγα χαμαιζήλων, Θεόγεννητορ, μερόπων διάσωσμα.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ὡς πυξίον σοφίας καὶ ἀρετῆς μέλπομέν σε τῶν εὐσεβῶν αἱ χορεῖαι, χάριτος σκήνωμα, Ματρώνα, καὶ δωρεῶν παντοδαπῶν ἐκμαγεῖον οἱ ἐν δίναις σπεύδοντες τῇ μεσιτείᾳ σου.

Νῦν, ἀόμματε μήτερ ἢ τῆς ψυχῆς ὄμματα ἔχουσα σαφῶς ἐστραμμένα πρὸς τὸν οὐράνιον Νυμφίον καὶ Λυτρωτήν, Ματρώνα ἄνοιξον κόρας τὰς ἡμῶν θεάσασθαι τὰ ὑπὲρ ἔννοιαν.

Ἀσκουμένων γυναίων θεοειδὲς ἔκτυπον, ἡ ὀφθεῖσα Πνεύματος θείου κατοικητήριον, τῷ σῷ Νυμφίῳ Χριστῷ, Ματρώνα πρέσβευε, σῶφρον, δοῦναι τοῖς τιμῶσι σὲ χάριν καὶ ἔλεος.

Θεοτοκίον.
Λυμεῶνος ἀΰλου γένους βροτῶν, Δέσποινα, Κεχαριτωμένη Μαρία, θεία ὀλέτειρα, ἐξ ἐπηρείας αὐτοῦ, ἀπάλλαξόν με ἐν τάχει τὸν ψυχὴ καὶ χείλεσι σε μακαρίζοντα.

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων, Ματρώνα τοὺς σὲ τιμῶντας ὡς νεόφωτον ἀρετῶν παντοίων ἀπαύγασμα, καὶ ἄστρον πρὸς στένοντας συμπαθείας.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, επί τὴν ἐμὴν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Τὴν ὑπομονῇ καὶ ταπεινώσει λάμψασαν ἐν χρόνοις δεινοῖς Ῥωσίας ἀνυμνήσωμεν ἀσκήτριαν κράζοντες τιμαλφὲς ἀρετῶν ἀνακτόριον, Μάτρωνα, χάριν εὕρηκας Χριστῷ πρεσβεύειν ὑπέρ τῶν εὐφημούντών σε.

Ἐκύκλωσαν, αί τοῦ βίου μέ ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε

Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή Δρ.Θ.

 Ο Μικρός και ο Μέγας Παρακλητικός Κανόνας είναι δύο αριστουργηματικά ποιήματα τα οποία ψάλλονται στους ιερούς Ναούς μας εναλλάξ τα απογεύματα του Δεκαπενταύγουστου.
Δυο ύμνοι πασίγνωστοι, δημοφιλείς, ταπεινή εξομολόγηση αμέτρητων ψυχών, θρηνητική και παρακλητική αναφορά του πληρώματος των πιστών στην Κυρία και Δέσποινα του κόσμου, την Υπεραγία Θεοτόκο, συνοψίζουν την πίστη της Εκκλησίας μας για το πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου, όπως μας την παρέδωσαν οι Πατέρες των Οικουμενικών Συνόδων. Ταυτόχρονα εναποθέτουν στη στοργική αγκαλιά της όλα τα βάσανα, τους καημούς, τους πειρασμούς, τις θλίψεις, τις δοκιμασίες, εκλιπαρώντας για βοήθεια και προστασία.

Ας υμνήσουμε και εμείς μετά των αγίων Αγγέλων όχι μόνο με λόγια και λέξεις, αλλά κυρίως με έργα αρετής και αγάπης, μιμούμενοι κατά το δυνατόν τον ανυπέρβλητο πλούτο της αρετής και την αγιότητα της Παναγίας μας, της Μητέρας των Χριστιανών, ώστε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε σε όλα τα εμπόδια του παρόντος κόσμου που ζούμε και να φθάσουμε στη “μέλλουσαν πόλιν”(Εβρ.13,14) που επιζητούμε, τον αγιασμό και τη σωτηρία.

“Ἐκύκλωσαν, αἵ τοῦ βίου μέ ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον Παρθένε”
Οι μέριμνες του βίου και η εναπόθεση της ελπίδας μας στην Παναγία

Εβδομαδάριον της Παναγίας Γ'/ Ποίημα Ευφροσύνου Ιερομονάχου Σαββαΐτου

                     

 Το Εβδομαδάριον της Παναγίας είναι ένα ανέκδοτο ακόμα και πρωτότυπο βιβλίο με Κανόνες στην Υπεραγία Θεοτόκο για κάθε ημέρα της Εβδομάδας και με τα αντίστοιχα θέματα, π.χ. την Κυριακή με θέμα την Ανάσταση, τη Δευτέρα τους Αγγέλους, την Τρίτη τον τίμιο Πρόδρομο κ.τ.λ.

   Πρόκειται για ιερούς παρακλητικούς Κανόνες με πλούσιο θεολογικό περιεχόμενο, οι οποίοι αποδίδονται εδώ για πρώτη φορά. Ευχόμαστε η Χάρη της Παναγίας μας να γλυκαίνει με την απλή ψαλμωδία κάθε πιστή και αγωνιζόμενη ψυχή στα δύσκολα χρόνια της κατοχής του Αντιχρίστου. 

Θεόδωρος Β' Λάσκαρης-Καταφυγή του ήταν η Παναγία

Θεόδωρος Β' Λάσκαρης

 [....]Στη βραχύχρονη βασιλεία του ο Θεόδωρος γνώρισε πολλές πίκρες, τον βρήκαν συμφορές και ασθένειες, αντιμετώπισε δολοπλοκίες, πολέμους και προδοσίες. Έπασχε από επιληψία, η ασθένεια αυτή τον δυσκόλευε σε όλη του τη ζωή. 

Σε διάφορες επιστολές που έστελνε παραπονιόταν για κεφαλαλγίες, για πόνους στη γλώσσα και το φάρυγγα, για συχνές αιμορραγίες καθώς και για τα φάρμακα και την αγωγή των ιατρών, γράφοντας τα εξής : ¨οι ιατροί φλυαρούν και δεν είναι σε θέση να τον θεραπεύσουν¨. 

Το κυριότερο ¨απόσταγμα¨ της μεγάλης του μόρφωσης αλλά και της ανίατης ασθένειάς του, είναι η συγγραφή του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος προς την Παναγία, τον οποίο ψάλλουμε εναλλάξ με τον Μικρό Παρακλητικό Κανόνα κατά τη διάρκεια της νηστείας του 15Αυγούστου 

Ο κύριος Κρικώνης αναφέρει σχετικώς : ¨Ο μέγας ούτος Παρακλητικός κανών είναι συντεθειμένος από έναν άνθρωπο με βαθύτατην ευσέβειαν και πολύ πονεμένον. Ιδού μερικοί στίχοι : «Παράκλησιν εν ταις θλίψεσιν οίδα και των νόσων ιατρόν σε γινώσκω …»

 Επίσης και ο μεγάλος Φώτης Κόντογλου αναφέρει : ¨Ο βασιλιάς Θεόδωρος Δούκας ο Λάσκαρης συνέθεσε τον Μέγαν Παρακλητικό Κανόνα στην Παναγία, που είναι γεμάτος από συντριβή, ταπείνωση και πίστη Την ίδια άποψη έχει και ο διαπρεπής λειτουργιολόγος, Ιωάννης Φουντούλης : ¨Του μεγάλου (παρακλητικού κανόνα) ποιητής είναι ο τελευταίος αυτοκράτωρ της Νικαίας Θεόδωρος Δούκας ο Λάσκαρης (1222-1258).

 Ο δεύτερος αυτός κανών έχει μάλλον προσωπικό χαρακτήρα και αναφέρεται ειδικώς στα παθήματα και τις περιστάσεις του βίου του πολυπαθούς αυτού βασιλέως¨ Αναφέρουμε πέντε χαρακτηριστικούς ύμνους:

Παρακλητικός Κανών εις το Γενέθλιο της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Ποίημα Μοναχής Μακρίνας Ιερά Μονή Κωσταλεξίου Φθιώτιδος

†Εορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου

 

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν 

ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.

Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου......

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχος β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Στίχος γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τά παρόντα Τροπάρια

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ σταυρῷ.

Ὡς τῶν ἀνθρώπων κραταιάν προστασίαν καί ἱερᾶς ἡμῶν Μονῆς ἐποπτείαν, χαριστηρίοις ἄσμασιν βοῶμεν Σοι, Ἁγνή· χαίροις χαριτόβρυτε δωρεῶν ἐπομβρία, πάντας ἡ δροσίζουσα δαψιλῶς, Παναγία, τούς εὐλαβῶς καί πίστει ἀκραιφνεῖ, τήν πάνσεπτόν Σου γεραίροντας Γέννησιν.

Δόξα. Τό αὐτό. 

Ἤ τό Ἀπολυτίκιον τῆς Γεννήσεως. 

Ἦχος ὁ αὐτός, Αὐτόμελον.

Ἡ Γέννησίς Σου, Θεοτόκε, χαράν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ· ἐκ Σοῦ γάρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν· καί λύσας τήν κατάραν, ἔδωκε τήν εὐλογίαν καί καταργήσας τόν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν, ζωήν τήν αἰώνιον.

Καί νῦν. Ὅμοιον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰ μή γάρ Σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ, Σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.

Ἐλέησόν με, ὁ Θεός....

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς κατ’ ἀλφάβητον, πλήν τῶν Θεοτοκίων.

ᾨδή α΄. 

Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.

Ἀντάξιον ὕμνον τῶν γηγενῶν, οὐδείς ἐξισχύει Σοί προσφέρειν ὡς ἀληθῶς· ἡμεῖς δέ εἰς τήν φιλανθρωπίαν τήν Σήν θαρροῦντες, τήν δέησιν ψάλλομεν.

Βυθοῦ με ἐξάγαγε τῶν παθῶν, δι’ ὧν ἐμακρύνθην ἐκ νεότητος τοῦ Θεοῦ, δεινῷ πολεμήτορι ψυχῆς μου, προσκολληθείς ἀσυνέτως ἡ δείλαιος.

Γεννήσει Σου, Ἄχραντε, τῇ σεπτῇ, βροτῶν ἐνεργεῖται σωτηρίας ἡ ἀπαρχή, διό τάς οἰκούσας τῇ Μονῇ Σου, ἐν βίβλῳ ζώντων γραφῆναι εὐδόκησον.

Ἐκ στείρας νηδύος θεοπρεπῶς, σήμερον γεννᾶται ἡ τεκοῦσα τόν Πλαστουργόν, πληροῦσα τά πάντα εὐφροσύνης, τά τε ἐπίγεια καί τά οὐράνια.

ΟΣΙΑ ΑΜΑΛΙΑ του Μομπέζ(+10 Ιουλίου)

Στίχοι.
Θεῶ συγχαίρεις σὺν τετράδι τέκνων σου,
Ἀμαλία Ὁσία, Βρυξελλῶν κρίνον.

 Η Αγία Αμαλία (στη φλαμανδική γλώσσα Αμαλβέργη ή Αμέλια της Lobbes ή της Binche) έζησε κατά τον 7ο μ.Χ. αιώνα. Πιστεύεται ότι γεννήθηκε κατά το 640 μ.Χ. στη Λιέγη (περιοχή Walloon, επαρχία Brabant, σημερινό Βέλγιο) του τότε βασιλείου των Καρολίδων το επονομαζόμενο Neustria (ή Neustrie).

Πιθανολογείται ότι κοιμήθηκε μετά το †690 μ.Χ. (μεταξύ του 692 και 714 μ.Χ.).

 Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και ήταν συγγενής (αδελφή ή ανεψιά) του Πιπίνου του Λάντεν (Δούκα της Βραβάνδης και Κόμη του Λάντεν, αυλικού των Φράγκων βασιλέων της δυναστείας των Καρολιδών). Παντρεύτηκε τον Κόμη Βιτγέρον (Δόυκα της Λωρραίνης και Κόμη της Βραβάνδης).

 Ήταν μητέρα τουλάχιστον τριών και κατά άλλους πέντε αγίων, συγκεκριμένα του Αγίου Εμβέρτου (St. Emebert, που συγχέεται και με τον επίσκοπο Καμπραί), της Οσιομάρτυρος Ραϊνέλδης (St. Reineldis), της Οσίας Γουδούλης (St. Gudula), της Οσίας Φαραΐλδης (St. Pharaildis) και της Οσίας Ερμιλένδης (St. Ermelindis).
Υπάρχουν αναφορές ότι ίσως παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Thoderic τον 3ο με τον οποίο απέκτησε τις Οσίες Φαραΐλδη και Ερμιλένδη και για αυτό οι βιογραφίες των τριών πρώτων τέκνων τις δεν αναφέρουν τα δύο τελευταία.

Αυτό το ενδεχόμενο είναι λιγότερο πιθανό και είναι αναγκαία περεταίρω έρευνα για να εξακριβωθεί η πραγματικότητα.

Έζησε ενάρετο βίο στον κόσμο, διακρινόμενο για τα έργα της αγάπης και της φιλανθρωπίας. Αφού ανέθρεψε τα τέκνα τις εν νουθεσία Κυρίου, από κοινού με τον σύζυγό της αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια για να μονάσουν.
Γεγονός που σχεδόν αποκλείει την πιθανότητα η αγία να νυμφεύτηκε δύο φορές.

Έτσι εκείνη εισήλθε στο μοναχικό στάδιο ακολουθώντας ασκητικό βίο και κατατάχθηκε στο τάγμα των Βενεδικτίνων μοναχών σε μεγάλη ηλικία στη γυναικεία Μονή του Μομπέζ (Maubeuge, σημερινή Βόρια Γαλλία κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο) ενώ ο σύζυγός της μόνασε στη Μονή του Λόμπς (Lobbes).

Σύμφωνα με την παράδοση έλαβε το μοναχικό σχήμα από τον Άγιο Ουμβέρτο (St. Aubert) γύρω στο 668.

Η Αγία Αμαλία της Μομπέζ δεν πρέπει να συγχέεται με την Αγία Αμαλία (ή Αμαλβέργη) της Τέμσε (που ευλαβείται ιδιαίτερα στο Temse, το Ghent, το Munsterbilzen και άλλα μέρη της περιοχής Flanders, του σημερινού βορειοδυτικού Βελγίου) που έζησε ένα αιώνα αργότερα (†741-772) και τιμάται την ίδια ημέρα, στις 10 Ιουλίου.

Κάποιοι τους προσάπτουν την επωνυμία «Αμαλβέργη η χήρα» του Μομπέζ και «Αμαλβέργη η Παρθένα» του Τέμσε για να τις ξεχωρίζουν.

Όταν κοιμήθηκε οσιακά η Αγία Αμαλία του Μομπέζ πιθανότατα ετάφη στο Λόμπς μαζί με τον σύζυγό της. Εκεί βρίσκονται και τα λείψανά των περισσότερων παιδιών της. Η μεταφορά των λειψάνων της από τη Λόμπς στο Μπίνσε (Binche) έγινε κατά τον 15ο αιώνα και εορτάζεται στις 10 Ιουλίου.

Το συναξάρι της Αγίας Αμαλίας του Μομπέζ (Vita sanctae Amalbergae viduae) έχει γραφτεί από τον π. Ουγκό του Λόμπς (†1033-1063) μεταξύ 1033 και 1048 (δηλαδή πρίν το σχίσμα του 1054), εκτός από κάποιες λεπτομέρειες.

Ταῖς αὐτῆς ἁγίαις πρεσβείαις, Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄.Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ὁσιότητος ἄγαλμα θεοσμίλευτον,παιδαγωγίας ἀκρότης
τετράδος τέκνων τῶν σῶν,συγχαιρόντων τῶν Ἁγίων ὁμηγύρεσι,
σκεῦος σοφίας τοῦ Θεοῦ,Ἀμαλία, Βρυξελλῶνμονάστρια θεηγόρε,
ὑπὲρ ἡμῶν ἐκδυσώπει Χριστὸν τῶν πίστει εὐφημούντων σε.
πηγή

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ (εδώ)

ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΣΙΑΝ ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΝ ΜΗΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΑΜΑΛΙΑΝ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ -Εις τους εν φυλακαίς νέους ενδόξους αγίους Ρουμάνους Ομολογητάς και Μάρτυρας του εικοστού αιώνος

Η μνήμη αυτών τελείται τη ΙΔ' Μαΐου και τη ΙΗ' Φεβρουαρίου[1] .

Ευλογήσαντος του Ιερέως το Κύριε εισάκουσον, μεθ' ο το Θεός Κύριος, ως συνήθως, και το εξής·

Ήχος δ'. Η υψωθείς εν τω Σταυρω.
Τους καταισχύναντας αθέους τυράννους* της Ρουμανίας εν εσχάτοις τοις χρόνοις* και υψηλώ φρονήματι εν ταις φυλακαίς* πίστει υπομείναντας* κολασμούς επωδύνους* και στερράν ενάθλησιν δι' αγάπην Υψίστου* πανευλαβώς τιμώντες προς Αυτόν* θερμούς μεσίτας και πρέσβεις προβάλλομεν.

Δόξα. Το αυτό. Και νυν. Θεοτοκίον.
Ου σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε,* τας δυναστείας σου λαλείν, οι ανάξιοι.* Ει μη γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα* τις ημάς ερρύσατο* εκ τοσούτων κινδύνων;* Τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους;* Ουκ αποστώμεν, Δέσποινα, εκ σου'* σους γαρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.

Είτα ο Ν' Ψαλμός και ο Κανών, ου η Ακροστιχίς·

«Φυλακών Ρουμανίας Νεοάθλων αίτησις. Χ»

Ωδή α'. Ήχος πλ. δ. Υγράν διοδεύσας.

Φωτίσατε πάντων υμών φωτί* οδούς, Ρουμανίας* οι αθλήσει τας φυλακάς* λαμπροίς αγιάσαντες αγώσι* διά Χριστού το υπέρτιμον όνομα.

Υμνούντες παλαίσματα τα υμών* εν δεσμωτηρίοις* Ρουμανίας πανευλαβώς* αιτούμεθα, Μάρτυρες, πρεσβείας* υμών θερμάς προς τον εύσπλαγχνον Κύριον.

Δόξα.
Λαμπάδες, Νεόαθλοι, αρετής,* φωτίσατε πάντας,* Ρουμανίας των φυλακών* φωστήρες, αυγαίς υμών ανδρείας* μαρτυρικής τους υμάς μακαρίζοντας.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Ανάδειξον δόμων των ουρανών* υμάς κληρονόμους,* Μήτερ πάντων Χριστιανών,* τους ύμνοις τιμώντας σε, Παρθένε,* και τον Υιόν σου εκθύμως δοξάζοντας.


Ωδή γ'. Ουρανίας αψίδος.
Καθαρότης καρδίας,* Μάρτυς Χριστού άμεμπτε,* και ο πλούτος της πίστεώς σου* εις δεσμώτηρια* ωδήγησάν σε φρικτά* και εις αθλήσεως σκάμμα,* πρεσβευτά προς Κύριον* πάντων, Βαλέριε.

Ως λαμπρόν, Ιωάννη,* σε ευλαβώς μέλποντες,* ομολογητήν Ρουμανίας* άρτι εκλάμψαντα* εν φυλακαίς ταπεινώς* απεκδεχόμεθα χάριν,* ην θεόθεν είληφας* στύλος ως πίστεως.

Δόξα.
Νεαυγές Ιλαρίων,* καθηγητά ένθεε,* ο αναψυκτήρια θεία* της αθεότητος* τας σκοτεινάς φυλακάς* της Ρουμανίας αρτίως* δείξας φέγγει λόγων σου,* ζόφον μου σκέδασον.

Και νυν. Θεοτοκίον.
Ρυπτικαίς σου πρεσβείαις,* Μήτερ Θεου, κάθαρον* τον ρερυπωμένον σου δούλον* τοις κακουργήμασιν,* η την πηγήν της ζωής* και του απείρου ελέους* τέξασα,* τον βόρβορον* κόσμου καθαιρούσα.

Μεγάλυνον ψυχή µου, τάς πηγάς θαυµάτων, πηγάζοντας τῷ κόσµῳ, ἐνδόξους Ἀναργύρους

Η Θ Ώδή από την Ακολουθία προς τιμήν της Συνάξεως των Αγίων Αναργύρων...wwwfyllades.

ᾨδὴ θ΄. Εἰς τὸν Κανόνα τῆς Θεότοκου, προτάσσονται εἰς ἕκαστο τροπάριον, τὰ ἑξῆς Μεγαλυνάρια:

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν τιµιωτέραν καὶ ἐνδοξοτέραν τῶν ἄνω στρατευµάτων. Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν ἁγνὴν Παρθένον καὶ µόνην Θεοτόκον. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν λυτρωσαµένην ἡµᾶς ἐκ τῆς κατάρας. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν ἀδιαφθόρως τεκοῦσαν τὸν Σωτῆρα. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν ἁγιωτέραν ἁπάντων τῶν κτισµάτων. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὴν µεγαλυνθεῖσαν, καὶ µεγαλωσύνην τῷ κόσµῳ παρασχοῦσαν.

 Ὁ α’ τῶν Ἁγίων. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τὰς πηγὰς θαυµάτων, πηγάζοντας τῷ κόσµῳ, ἐνδόξους Ἀναργύρους.

 Γράψατε ἐν βίβλῳ τῆς ζωῆς, Ἀνάργυροι, τοὺς εὐλαβῶς γράψαντας, κλήσεις τὰς λαμπρὰς ὑμῶν, καὶ ἐκτελούντων αἰσίως, ἐν τῷ ναῷ τούτῳ ὑμῶν σήμερον, ὡς πρὸς Χριστόν, παῤῥησίαν ἔχοντες πάντοτε.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς τῶν παθηµάτων, σωτήρας ἀεννάους. 

Ὑμνήτωσαν ὕμνοις, πιστῶν τὰ συστήματα, ἐγκωμίων στέμμασι, πάντων τὰς κορυφάς, Ἀναργύρων τῶν θείων κοσμοῦντες σοφῶς, τῶν θεραπόντων Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, δι’ ὧν ἐκ παθῶν τε καὶ κινδύνων λυτρωθείημεν.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς κοινοὺς προστάτας, ἁπάντων τῶν νοσούντων. 

Ῥώννυται νῦν πᾶσα, πιστῶν ἡ ὀμήγυρις, καὶ ἄθλους γεραίρουσα, πάτων τῶν ἐνδόξων Ἀναργύρων, τοὺς μυρίους πόνους, δι’ ὧν τῆς ἀπόνου ἠξιώθησαν, τρυφῆς καὶ ζωῆς, καὶ ἀϊδίου ἀπολαύσεως. 

Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς µεγαλυνθέντας, ὑπὸ Χριστοῦ Κυρίου, πανσόφους ἰατῆρας. Ὡς πάλαι σωτῆρες, δειχθέντες Ἀνάργυροι, τοῖς δεινοῖς πάθεσι, ζώοις λογικοῖς τε καὶ ἀλόγοις, ἰάσεις ποιοῦντες, δι’ ὧν ἰατῆρες ὄντως ἄμισθοι, ὡς τότε καὶ νῦν, ἀναφανέντες μακαρίζεσθε.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, τοὺς τῶν νοσηµάτων, τὴν λύσιν πᾶσι δόντας.

Ναὸν τὸν τῇ κλήσει, ὑμῶν σεμνυνομένον, σὺν τοῖς πιστῶς σύναξιν, ταύτην τὴν εὐκλεῆ συγκροτοῦσι, θεῖοι Ἀνάργυροι, ἐν οἷς ἀοράτως συμπαρίστασθε, συμφώνως ὁμοῦ, διατηρήσατε ἀπήμαντα.

 Θεοτοκίον.

 Μεγάλυνον ψυχή µου, σὺν τοῖς Ἀναργύροις, τὴν ἄχραντον Μητέρα.

Τῷ τόκῳ Σου πᾶσα, κτίσις Κόρη σέσωσται, καὶ ἀφεῖλε Κύριος θρῆνος καὶ ὀδυρμόν,

ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΑΝΩΝΥΜΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ

ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΣΤΟ ΑΝΩΝΥΜΟ ΠΛΗΘΟΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΩΝ. Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΩΝ ΤΙΜΑΤΑΙ ΣΤΙΣ 19 ΜΑΪΟΥ

Ποίημα Δρος Χαραλάμπους Μπούσια

Παρακλητικός Κανών Ἁγίας ΙΟΥΛΙΑΝΗΣ τοῦ Λαζάρεβο

ΑΓΙΑ ΙΟΥΛΙΑΝΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΕΒΟ-Η αγία με τα 13 παιδια και προστάτιδα της οικογένειας στη Ρωσία

Ἀντ. Μάρκου

Εὐλογήσαντος τοῦ Ἱερέως ὁ ρμβ΄ (142) Ψαλμός καί τό Θεός Κύριος μετά τῶν στίχων αὐτοῦ. Εἶτα τά Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ σταυρῷ.
Ταῖς τῆς Ὁσίας ἱκεσίαις, Οἰκτῆρμον,* Ἰουλιανῆς τῆς ἐν Ῥωσίᾳ ἐκλαμψάσης,* τῆς ἐν Λαζάρεβῳ Μητρός ἡμῶν τῆς θαυματουργοῦ·* πέμψον τά ἐλέη Σου*ἐπί λαόν ἀσεβοῦντα* καί παραπικραίνοντα,* Σέ τόν τῶν ὅλων Δεσπότην·* αὕτην προσάγoμεν γάρ ὡς πρεσβευτήν,*ὡς κεκτημένην, τήν χάριν Σου, Κύριε.
Δόξα. Τό αὐτό. Καί νῦν. Θεοτοκίον.

Τῇ Θεοτόκῳ ὡς μητρί ἐκβοῶμεν,*οἱ τυραννούμενοιἐχθροῦ δυναστείᾳ,*τῇθεϊκῇ Σου σκέπασον ἀγάπῃ ἡμᾶς·*σπεῦσον, Κόρη, ῥύσασθαι* τῶν τοῦ Βελίαρ παγίδων* καί τῆς καταθλίψεως* καί τῆς δαιμόνων μανίας·* Σοί γάρ προσάγομεν πρεσβείαν εὐκλεῆ,* Ἰουλιανήν τήν Σήν θεράπαινα.

Ψαλμός Ν΄ (50).

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
ΙΟΥΛΙΑΝΗΝ ΤΗΝ ΕΛΕΗΜΟΝΑ ΥΜΝΩ. ΑΝΤΩΝΙΟΣ.

ᾨδή α΄.
Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Ἰουλιανήν τήν θαυματουργόν* ὑμνήσωμεν πάντες,* αὐτῇ προσπίπτοντες οἱ πιστοί·* αἰτούμενοι θείας βοηθείας* παρά Κυρίου, αὐτῆς ταῖς δεήσεσι.

Ὄγκον ἁμαρτίας τόν τῆς ψυχῆς* καί σώματος ἅμα* ἀποδίωξον ἀπ’ ἐμοῦ,* ἐλέους σου τῷ κρούοντι τήν θύραν,* ὡς Ἐλεήμων ἐλέει ἐλέησον.

Ὑγείαν καί ἄνεσιν δός ἡμῖν,* ἐλεῆμον Μῆτερ,* Ὀρθοδόξων ὁ βοηθός·* ἐν γάρ ἐν τῷ Μούρωμ ναῷ σου,* πάντες προσφεύγoμεν ἐν περιστάσεσι.

Θεοτοκίον.Λύτρωσαι, Κόρη τῶν Οὐρανῶν,* λιταῖς τῆς Ὁσίας,* καί εὐσπλάχνως ἰδέ ἡμᾶς,* τους κατακλυσμῷ τῆς ἁμαρτίας,* παρασυρθέντας εἰς βάθη κολάσεως.

ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψίδος.
Ἰδεῖν τοῦ Πνεύματος, Μῆτερ,* ἐπιζητοῦμεν οἱ ἄθλιοι,* ἐφ’ ἡμᾶς ἐξ οὐρανῶν εὐλογίαν* καί τήν στερέωσιν,* ἐν τῇ ἀγάπῃ Χριστοῦ,* ὑπέρ ἡμῶν τοῦ παθόντος,* σαῖς θερμαῖς δεήσεσι,* θείοις τε ἐντεύξεσι.

Ἄρον κύκλῳ καί εἶδε* καθικετεύομεν, πρόφθασον,* πᾶσι αὐγασθῆναι τοῖς πόθῳ* πρός σέ προσφεύγουσι,* τῷ ἐν τῷ Μούρωμ ναῷ* καί τῇ σεπτῇ σου Εἰκόνι,* τοῦ λαβεῖν τήν ἴασιν,* ταῖς σαῖς δεήσεσι.

Νεῦσον, Μῆτερ, τοῖς πόθῳ* ὑπό τήν σκέπην σου σπεύδουσι* καί γονυκλινῶς αἰτουμένοις* τήν σήν ἀντίληψιν·* μή ἐπιλάθου ἡμῖν,* τῶν ἐξ Ἑλλάδος σῶν τέκνων* καί τῶν ὁμοχώρων σου,* ἀγάπης ἔσοπτρον.
Θεοτοκίον.

Ἡμεῖς ἄδομεν, Κόρη,* τά Σά θαυμάσια ψάλλοντες,* χαῖρε τῶν Παρθένων ἡ δόξα,* ἡμῶν τό στήριγμα·* ταῖς πρεσβείαις, Σεμνή,* Ἰουλιανῆς πανευφήμου,* πάντας περιφρούρησον,* θεία Μουρώμσκαγια.

Διάσωσον* ταῖς τῆς Ἁγίας πρεσβείαις Παντελεῆμον,* ὅτι πάντες κατόπιν Σοῦ αὐτῇ καταφεύγομεν,* ὡς ἐχούσης τήν πρός Σέ παῤῥησίαν.

Ἐπίβλεψον* ἐπικαμπτόμενος Θεοτόκου* καί τῆς Ἁγίας ταῖς λιταῖς Οἰκτῆρμον,* ἐφ’ ἡμᾶς τούς ἀσθενεῖς* καί λύτρωσαι τόν λαόν Σου.

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Κοντάκιον Ήχος πλ΄δ΄ 

-Τῇ Ὑπερμάχῳ- 

Ὡς Ζωηφόρος Τοῦ Κυρίου ἡμῶν Μήτηρ, 

Τῶν οὐρανῶν ὑψηλοτέρα ἀνεδείχθης, 

Ἀνυμνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ μεγαλύνωμεν. 

Ἀλλ’ὡς φέρουσα Ζωῆς Κυρίου νάματα, 

Ἐκ θανάτου ψυχικοῦ ἡμὰς ἀνάστησον, 

Ἵνα κράζωμεν , 

Χαῖρε Μήτηρ τῆς Ζωῆς ἡμῶν.

ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ 

Ἄγγελος ἑξαστράπτων τῷ μνημείῳ επέμφθη 

κηρύξαι τὴν Ἀνάστασιν πάντων, 

Χαῖρε Μήτηρ τῆς Ζωῆς ημών(γ΄) 

καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ , Ἀναστάντα θεωρῶν Σὲ Κύριε , 

ἐξίστατο καὶ ἵστατο βοῶν τῇ Θεοτόκῳ ταῦτα.

Χαῖρε δι’ἧς τεθνηκότες ζωούνται 

Χαῖρε δι’ἧς γαλαξίαι καινούνται. 

Χαῖρε ἡ φωτίζουσα τὰ ταμεῖα τοῦ Ἅδου. 

Χαῖρε ἡ συντρίψασα τοὺς μοχλοὺς τοῦ θανάτου. 

Χαῖρε τοῦ Παραδείσου τῆς πύλης τὸ ῥόπτρον, 

Χαῖρε τοῦ Βασιλέως τὸ πάναγνον ῥόδον. 

Χαῖρε δι’ἧς ὁ Ἀδὰμ τοῦ θανάτου ἀνίσταται 

Χαῖρε δι’ἧς τῆς φθορᾶς οἱ Βροτοὶ ἀπηλλάγημεν 

Χαῖρε τῶν Μαρτύρων τὸ ἔνδοξον κλέος 

Χαῖρε ἡ λαμπρύνουσα τὸ ἡμέτερον γένος 

Χαῖρε δι’ἧς ἡ Ζωὴ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλεν 

Χαῖρε δι’ἧς τῶν πιστῶν αἱ καρδία ἀγάλλονται 

Χαῖρε Μήτηρ τῆς Ζωῆς ἡμῶν. 

Βλέποντες οἱ ἐν Ἄδῃ, τοῦ Κυρίου τὴν ἀνείκαστον δόξαν, ἔκραξαν Αὐτῷ θαρσαλέως.Ὁ Θεὸς καὶ Ζωῆς χορηγός , πως κατεδέχθεις ενθάδε ἐλθεῖν ὡς κραταιὸς καὶ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου συνθλᾶσαι; Κράζοντες το             Ἀλληλούϊα 


Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι ,Ἰωάννης σὺν Πέτρῳ ζητοῦντες , ἔδραμον, σκοτίας ἔτι οὔσης, εἰς τὸ μνημεῖον.Καὶ θεωροῦντες κείμενα τὰ ὀθόνια μόνα, ἐβόων μετὰ δέους πρὸς τὴν Θεοτόκον 

Χαῖρε τοῦ Παρακλήτου λαμπρὸν οἰκητήριον 

Χαῖρε τῶν Ἀποστόλων τὸ μέγα ἐφύμνιον 

Χαῖρε πύλη ἀδιόδευτος ὡς ὑπάρχεις ἀληθῶς 

Χαῖρε ὄρος καὶ παλάτιον τοῦ Δεσπότου τοῦ παντὸς 

Χαῖρε ὅτι βλυστάνεις τῆς ἁγνείας τὰ ἄνθη 

Χαῖρε ὅτι καὶ Μήτηρ καὶ Παρθένος ὑπάρχεις 

Χαῖρε ἡ πικραίνουσα τοῦ θανάτου τὴν γεῦσιν 

Χαῖρε ἡ γλυκαίνουσα τῶν πιστῶν τάς αἰσθήσεις 

Χαῖρε ὅτι ὤλεσας τοῦ θανάτου τὸν θρόνον 

Χαῖρε ὅτι ἤνοιξας Παραδείσου τάς θύρας 

Χαῖρε δι’ἧς Ἀγγέλων τάξεις εὐφραίνονται 

Χαῖρε δι’ἧς δαιμόνων θράση κατήργηνται 

Χαῖρε Μήτηρ τῆς Ζωῆς ἡμῶν. 

Δύναμις Τοῦ Ὑψίστου ἐπεσκίασε τότε εἰς τοῦ Ἅδου τῶν χασμάτων τὰ ταμεῖα καὶ ἡ ἀφεγγὴς αὐτοῦ τυραννὶς ἐσκυλεύθη τῷ Του Λόγου ἁγίῳ Φωτί, ἐν τῷ ψάλειν ἡμᾶς οὕτως                 Ἀλληλούϊα 


Ἔχουσα Θεανθρώπου τὴν ψυχὴν εἰς τὰ σπλάχνα, τῷ φόβῳ ἡ γῆ ἐκλονείτω. Τὸν γὰρ ἀχώρητον παντί, ἑαυτῇ οὐκ ἠδυνήθη χωρεῖν καὶ ούτως ἐβόα πρὸς Τὴν Θεοτόκον. 

Χαῖρε ὅτι τὸ θνητὸν ἀφθαρσίας ἐνδύεις 

Χαῖρε ὅτι τῶν ψυχῶν τὴν γαλήνην παρέχεις 

Χαῖρε φωτὸς ἀϊδίου τὸ χρυσόπλοκον σέλας 

Χαῖρε Ἁγίων Πατέρων τὸ πολύτιμον γέρας. 

Χαῖρε φέγγος ἀγλαόμορφον οὐρανοῦ τοῦ νοητοῦ. 

Χαῖρε ἄνθος τὸ πανεύοσμον καὶ τοῦ κόσμου χαρμονή. 

Χαῖρε μόνη χριστιανῶν ἡ στερεὰ προστασία 

Χαῖρε τῶν ἀπιστούντων ἡ ἐπίμοχθος ἀπορία . 

Χαῖρε τῆς ἁμαρτίας τὸ κέρας συντρίβουσα, 

Χαῖρε τῶν πιστῶν τάς καρδίας φαιδρύνουσα 

Χαῖρε πλοκῆς ῥᾳδιούργων ἡ λύσις 

Χαῖρε δεινῶν προβλημάτων ἡ ῥύστις. 

Χαῖρε Μήτηρ τῆς Ζωῆς ἡμῶν.