Μία φωτογραφία 1.000 λέξεις και 1.000.000 συναισθήματα στην Παρέλαση στην 5η Λεωφόρο της Νέας Υόρκης

Η Ειρήνη, ήρθε με τους γονείς της από την Ελλάδα, βρίσκεται στη Νέα Υόρκη από τον Σεπτέμβριο δίνοντας μάχη με μία βαριά μορφή καρκίνου. Μενουν στο Greek Division του Ronald McDonald House στο Μανχάταν.
Η Φιλόπτωχος της Κοινότητας των Αγιων Κωνσταντινου και Ελένης και πολλοί από την εκκλησία στο Μπρούκλυν προσπαθούν να της δώσουν, όπως και στους γονείς της, κουράγιο και να τους κρατούν συντροφιά — κάτι που έχουν ανάγκη περισσότερο από οτιδήποτε.
Όταν η Ειρήνη άκουσε για την Ελληνική Παρέλαση, στην 5η Λεωφόρο ήταν αποφασισμένη να δει τους Εύζωνες να παρελαύνουν. Οι γονείς της ρώτησαν πού θα ήταν ένα καλό σημείο για να τη φέρουν να τους δει και εκεί ο γνωστος στην Ομογένεια Πέτρος Βλήτας, Αρχοντας του Πατριαρχείου και σημαντικός παράγοντας της τουριστικής βιομηχανίας προσεφέρθη αμέσως να εξασφαλίσει θέσεις για την Ειρήνη, τους γονείς της και τον μικρό της αδελφό μαζί με τους επισήμους, τις οποίες ευγενικά αρνήθηκαν λόγω της δυσκολίας μετακίνησης. Έτσι κατέληξαν σε ένα πολύ καλό σημείο στην 71η Οδό.
Ο Πέτρος ειπε οτι θα κανονίσει κατι ξεχωριστό για τη μικρή Ειρήνη, αλλά αυτό που ακολούθησε ήταν πραγματικά εντυπωσιακό!

Συγκίνηση στο ογκολογικό νοσοκομείο Παίδων με την Παναχαϊκή Κ16 και τον μαχητή Άκη

Στιγμές βαθιά ανθρώπινες και συγκινητικές στο ογκολογικό νοσοκομείο Παίδων «Ελπίδα». Η ομάδα Κ16 της Παναχαϊκής επισκέφθηκε τον νεαρό ποδοσφαιριστή, Άκη Σακελλαρόπουλο, ο οποίος παλεύει με τη λευχαιμία.

Ο Άκης αγωνιζόταν με τη φανέλα της Παναχαϊκής, η οποία κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα της ΕΠΣ Αχαΐας ,αλλά δεν μπόρεσε να είναι με την ομάδα του στους τελευταίους αγώνες.

Οι συμπαίκτες του και οι προπονητές του ωστόσο δεν τον ξέχασαν και τον επισκέφθηκαν στο νοσοκομείο όπου και του παρέδωσαν το μετάλλιο και τη φανέλλα με τον αριθμό 11

Δείτε βίντεο του ΣΠΟΡ FM Πάτρας

εδώ

Μανώλης και Σοφία… μια ιστορία αγάπης.

Ένας Κρητικός που διέσχιζε το φαράγγι της Σαμαριάς είδε έναν άνδρα να κουβαλάει στην πλάτη του την κόρη του και να περπατούν στο φαράγγι. 

Ο Μανώλης Παπαδάκης με ανάρτησή του στο facebook περιέγραψε αυτή την απίστευτη συνάντηση. 

Η ανάρτησή του:
 Μανώλης και Σοφία… μια ιστορία αγάπης.
Τους συναντήσαμε στον Χριστό.Ο Χριστός είναι το τελευταίο πλάτωμα πριν τις σιδερόπορτες. Μια εκκλησία, πολλά δεντρα, ξύλινα τραπέζια, ξύλινα καθίσματα, και πεντακάθαρο νερό πηγής.Αυτή, κάθονταν πάνω σε ένα τραπέζι και αυτός περιφερόταν στον χώρο σαν να ήθελε να μην “χάσει” το ζέσταμα του.
“Πόση ώρα είναι μέχρι την έξοδο;” με ρώτησε με ξενική προφορά.
¨Μία ώρα περίπου” του απάντησα.
¨Χώμα η πέτρα:¨
¨Πέτρα…¨
Της έδωσε ένα κομμάτι φρούτο απ αυτό που έτρωγε και εκείνος, λέγοντας ότι καλά θα ήταν να ξεκινήσουν πριν ο ήλιος ανέβει ψηλά.
Μετά της φόρεσε ένα σακίδιο στην πλάτη, την σήκωσε στην δική του πλάτη και ξεκίνησαν.Στην διαδρομή μιλάγανε για συναισθήματα. Και για παλιές ιστορίες. Πότε πότε αυτή του έδινε συμβουλές για το πως θα αποφύγει μια πέτρα. Εκείνος τις απέφευγε χαμογελαστός, σαν χορευτής των Μπολσόι, να μην φανεί η προσπάθεια.
Όταν κουραζόταν έβρισκε ένα πεζούλι, την ακουμπούσε μαλακά και της έβγαζε το σακίδιο από την πλάτη.Ήρθαν από Αμερική.Ο Μανώλης και η κόρη του ήρθαν από Αμερική για να περάσουν το φαράγγι μαζί.Κι ας μην έχει υποδομές για Α.Μ.Ε.Α. Τον ρώτησα αν θέλει κάποια βοήθεια.

 ¨Φωτογραφίες …¨μου είπε.¨Δεν έχουμε φωτογραφίες μαζί…έτσι που βιάζονται όλοι να φτάσουν στο τέρμα, δεν προλαβαίνω να το ζητήσω από κανένα….¨

Φωτογραφίες κάτω από τους τεράστιους βράχους, φωτογραφίες στο ποτάμι, φωτογραφίες στις σιδερόπορτες…. πάντα αγκαλιά …και πάντα χαμογελαστοί.
Μετά, αυτός βρήκε ένα πεζούλι, της φόρεσε αργά το σακίδιο στην πλάτη, την σήκωσε και ….. συνέχισαν την κουβέντα τους .Καθώς απομακρύνονταν, το φαράγγι πολλαπλασίαζε τις φωνές τους…Τους άκουγα ακόμα κι όταν δεν τους έβλεπα πια…

www.fractalart.gr || Επιμ:Δ.Ντζαδήμα

Ακόμη ένα «θαύμα» από το Νευροχειρουργό Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη.

Έναν ασθενή από τη Φλώρινα που διαγνώστηκε με όγκο στο κεφάλι και λόγω οικονομικών δυσκολιών δεν μπορούσε να χειρουργηθεί σε ιδιωτική κλινική ή στο εξωτερικό ανέλαβε να χειρουργήσει, ο Νευροχειρουργός του Νοσοκομείου Μυτιλήνης Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης.
Η επέμβαση διήρκησε 8 ώρες με απόλυτη επιτυχία και μάλιστα ο ιατρός μάλιστα ανέλαβε να καλύψει και την αποκατάστασή του.
Σε ευχαριστήρια επιστολή της , η αδελφή του ασθενή τονίζει μεταξύ άλλων «ο άνθρωπος αυτός δεν δέχθηκε ούτε τις ευχαριστίες μου….
Αν δεν είχα διαβάσει βίους αγίους, κάπως έτσι θα φανταζόμουν τον Άγιο Παντελεήμονα» .
Ειδικότερα, ευχαριστήρια επιστολή προς το Βοστάνειο Νοσοκομείο Μυτιλήνης και συγκεκριμένα το Νευροχειρουργό Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη έστειλε μια γυναίκα από τη Φλώρινα, η οποία, όπως γράφει, ο γιατρός, αφιλοκερδώς, έσωσε τον αδερφός της από την κρίσιμη κατάσταση που βρισκόταν, καθώς έπασχε από όγκο στο κεφάλι και λόγω οικονομικών δυσκολιών δε μπορούσε να χειρουργηθεί σε ιδιωτική κλινική ή στο εξωτερικό.
Αναλυτικά στην επιστολή της αναφέρει τα εξής:
«Ένα από τα πολλά «Εύγε» προς τον Άνθρωπο και χειρουργό της Νευροχειρουργικής Κλινικής του Βοστανείου Νοσοκομείου Λέσβου, Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη είναι και το δικό μας, της στενής και ευρύτερης οικογένειάς μου.
Ο γιατρός μαθαίνοντας την κρίσιμη κατάσταση του Γιώργου Δίνα από την Φλώρινα, που έπασχε από όγκο στον εγκέφαλο, όπως και την κακή οικονομική του κατάσταση, χωρίς να έχει ιατρική υποχρέωση καθώς δεν τον παρακολουθούσε, έσπευσε να εξετάσει τις αξονικές κλπ εξετάσεις του αδερφού μου και σε χρόνο ενός μήνα δέχτηκε τον Γιώργο ως ασθενή στη Νευροχειρουργική Κλινική του Βοστανείου Νοσοκομείου Λέσβου, κατόπιν αμέσως μετά τις απαραίτητες εξετάσεις χειρούργησε (επί 8 ώρες) τον Γιώργο, σε μια τόσο λεπτή χειρουργική επέμβαση, όμως δεν σταμάτησε σε αυτό, ο Άνθρωπος και Επιστήμονας, Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης, φρόντισε την μετεγχειρητική αποκατάσταση του αδερφού μου με την προσφορά υπηρεσιών «εξωτερικού» Φυσικοθεραπευτή, αλλά και με την καθημερινή έγνοια και ενδιαφέρον για την μετεγχειρητική εξέλιξη του αδερφού μου. 

Δεν το κάνουμε για χρήματα, το κάνουμε για μας δάσκαλε"

 Σήμερα ενώ συνέχιζα το θεάρεστο έργο στο πλημμυρισμένο υπόγειο έσκυψε στο παράθυρο ένα παιδί κάπου 17 χρονών με ξυρισμένο κεφάλι και σκουλαρίκια και στα δύο αυτιά. "Είμαστε εθελοντές, χρειάζεστε βοήθεια με τα πράγματα;"
Τόσες μέρες έψαχνα να βρω ανθρώπους και να πληρώσω όσα θέλουν για μεροκάματο, προκειμένου να πετάξω τα βαριά πράγματα που με το λασπόνερο έγιναν ασήκωτα και μόνος μου ήταν αδύνατο να το κάνω. "Δεν την κάνουμε αυτή τη δουλειά όσα και να μας δώσεις". Αυτό μου έλεγαν.
Βγήκα έξω και είδα και τους άλλους δύο. Ο δεύτερος, είμαι σίγουρος πως αν έριχνε σφύρα μπορεί να έπαιρνε κανένα πανελλήνιο για πλάκα κι ο τρίτος ήταν ο πιο καχεκτικός της παρέας. Τρία παιδιά με σκουλαρίκια, τσιγάρα και πειραγμένα μηχανάκια. 100% με χάλια βαθμούς στο σχολείο.

Ήρθαν με γαλότσες, γάντια και τα σχετικά και φαινόταν ότι είχαν κιόλας εμπειρία σε αυτό. Με βοήθησαν με πολύ κόπο να βγάλω από το υπόγειο πολυθρόνα, διθέσιο, τριθέσιο, ψυγείο, κουζίνα, τρία στρώματα καμία δεκαριά χαλιά, σπασμένες βιβλιοθήκες και ντουλάπες, μια ραπτομηχανή singer
σε ξύλινο έπιπλο και άλλα πράγματα, όλα βουτηγμένα στη λάσπη.
Όλη την ώρα έκαναν πλάκα μεταξύ τους και στην ανάπαυλα άναψαν τσιγάρο και το μόνο που μου ζήτησαν ήταν αν έχω κανένα μπουκάλι με νερό που να πίνεται. Τους πήγα τρία μπουκάλια του 1.5L με νερό από το ψυγείο και μου είπαν κρατήστε τα βολευόμαστε με το ένα.
"Εσείς πρέπει να είστε δάσκαλος. Πολλά βιβλία μέσα στη λάσπη"
"Είμαι ναι."
"Και τι μάθημα κάνετε;"
"Φυσική στο λύκειο"
"Ώρε φίλεεε"
Σαν να έλεγε: Που μπλέξαμε...
Κι έπειτα την ώρα που πλένονταν έφυγε μια βρυσιά από τον πιο αδύναμο κι ο γιγαντόσωμος λέει: "Σταμάτα ρε, είναι και δάσκαλος ο άνθρωπος"
Όταν τελείωσαν τους ζήτησα να πάρουν κάποια χρήματα για την πολύ κουραστική δουλειά που έκαναν. Ως κέρασμα κι όχι ως αμοιβή. "Αν το ξαναπείτε αυτό θα ξαναβάλουμε τα πράγματα πίσω στο υπόγειο! Δεν το κάνουμε για χρήματα, το κάνουμε για μας δάσκαλε"

Stelios Ntousios

Άγγελος Τσιαμούρας – Τέμπη: Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να υπάρχει τόση ψύχρα ανάμεσά μας. Ήταν τα αδέλφια μας εκεί, γιατί αδέλφια μας είναι όλοι.

Ένας από τους επιζώντες του τραγικού δυστυχήματος στα Τέμπη και ένας από τους ήρωες της μοιραίας αυτής νύχτας, ήταν ο Άγγελος Τσιαμούρας.
Αν και μόλις 18 ετών, κατάφερε να παραμείνει στο σημείο όπου καιγόντουσαν τα βαγόνια και να σώσει όσους περισσότερους μπορούσε.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης τον φιλοξένησε στην εκπομπή «Πρωταγωνιστές» το βράδυ της Κυριακής 12/3, όπου ο νεαρός μεταξύ άλλων, περιέγραψε όσα έζησε αλλά και τα παράπονα που έχει από την Πολιτεία.

«Κάθε βράδυ έχω εφιάλτες. Τα τρία πρώτα βράδια δεν κοιμήθηκα αλλά μετά με επισκέπτονται, δεν με αφήνουν ακόμα. Ίσως θέλουν κάτι να μου πουν. Βλέπω συνέχεια την Ιφιγένεια, δεν με έχει αφήσει ακόμη. Την πρώτη βραδιά είδα και το άλλο παιδί που ήταν στο βαγόνι αλλά την Ιφιγένεια την βλέπω πολύ καθαρά. Ήμουν στο βαγόνι 6 και δεν είχα καταλάβει ότι είχε γίνει σύγκρουση. Είδα μία γιαγιά που είχε κόψει το φρύδι της και μετά άκουγα φωνές. Εγώ τη βοήθησα και άλλοι ήθελαν απλά να πάρουν τα πράγματα και να φύγουν. Μετά πήγα στα μπροστινά βαγόνια, φώναζα αν ήταν κανείς στα βαγόνια», είπε αρχικά ο Άγγελος Τσιαμούρας.

Και συνέχισε: «Στην αρχή δεν είχα απάντηση και μετά είχα. Ανάμεσά τους ήταν και ο κ. Γιώργος που εμφανίστηκε σαν άγγελος. Το βαγόνι 3 και 4 είχαν σπάσει οι πόρτες και βγήκαμε από τα παράθυρα. Ο κ. Γιώργος θυσίασε τα δικά του χέρια να κοπεί και μετά να μπω εγώ. Μου είπε να φωνάξω την ΕΜΑΚ να φέρουν ψαλίδια και φορεία. Όταν βγήκα πάνω στο δρόμο συνάντησα το αγόρι της Ιφιγένειας και μου είπε ότι είχε σπάσει τον λαιμό της. Δεν τήρησα την υπόσχεση να τη φέρω σώα και αβλαβή και με βασανίζει ακόμη».

«Ο κ. Σωτήρης από την ΕΜΑΚ με ακολούθησε και πήγαμε στο βαγόνι 3 και ο κ. Γιώργος βρισκόταν ακόμη εκεί. Τους έσωζε και τους παρηγορούσε. Η Ιφιγένεια είχε σπασμένο λαιμό και είχε χάσει τις αισθήσεις της. Η Ιφιγένεια χάθηκε μετά από 10λεπτο, δεν είχε έρθει φορείο, δεν είχαν έρθει ψαλίδια. Σκέφτομαι ίσως να μπορούσα να είχα κάνει παραπάνω πράγματα.

Αν δεν τους ένοιαζε μόνο ο κ@λος τους, να είχαμε κάνει παραπάνω πράγματα.

Η Δανή Maria Jacobsen, που φρόντιζε 5.000 ορφανά, από την γενοκτονία των Τούρκων

Του Γιώργου Λεκάκη

Η Maria Petra Jacobsen (1882 – 1960) ήταν μια Δανή ιεραπόστολος που είδε την γενοκτονία των Τούρκων… Και φρόντισε 5.000 ορφανά, εκ των οποίων 208 παιδιά Αρμενίων, από την περιοχή της Κιλικίας.

Στην εικόνα με ένα μωρό Ελλήνων, του οποίου η μητέρα θανατώθηκε...

Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Maria εγκατέλειψε την Οθωμανική Αυτοκρατορία αφού προσβλήθηκε από τύφο, από τα ορφανά. Επέστρεψε και το 1928, ίδρυσε το ορφανοτροφείο «Bird's Nest» στην αρχαία ελληνική πόλη Βύβλο του Λιβάνου, και θάφτηκε εκεί, σύμφωνα με την επιθυμία της…


Η Jacobsen έγραψε ημερολόγιο 963 σελίδων «Diaries of a Danish Missionary: Harpoot, 1907–1919», το οποίο - σύμφωνα με τον μελετητή της γενοκτονίας των Αρμενίων - Ara Sarafian, είναι «τεκμηρίωση ύψιστης σημασίας» για την έρευνα της γενοκτονίας των Αρμενίων και γενικώς είχαν μεγάλη διεθνή σημασία για την ιστοριογραφία των γεγονότων. Η Βασιλική Βιβλιοθήκη Δανίας έχει το ημερολόγιό της και είναι ψηφιακά διαθέσιμο.[1]

Έμεινε γνωστή ως "mayrik" (μητέρα στα αρμενικά) ή απλώς "mama" για τις ανθρωπιστικές προσπάθειές της και έχοντας σώσει πολλούς κατά την διάρκεια της γενοκτονίας.

Το 1950, η Maria Jacobsen έλαβε το χρυσό Βασιλικό Μετάλλιο Δανίας.

ΔΕΙΤΕ την ταινία «Χάρτης Σωτηρίας» / «Map of Salvation» (2015), η οποία μιλά για την ζωή της Γιάκομπσεν και 4 άλλων Ευρωπαίων ανθρωπιστριών γυναικών…

ΠΗΓΗ: Greek Genocide Resource Center, ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 8.3.2023.

Δεν είναι απλά ένα παιχνίδι, είναι η ίδια η ζωή.

 Ο Σίνισα Μιχαίλοβιτς,(ο οποίος αυτή τη στιγμή δίνει νέα μάχη με την λευχαιμία) μίλησε απο το Skype στους παίκτες του και τους είπε να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να τα δίνουν όλα, όπως κάνει και ο ίδιος, για να νικήσει την αρρώστια.

Εν έτει 2019 όταν ο Μιχαίλοβιτς πάλευε για πρώτη φορά με την λευχαιμία, στο πρώτο παιχνίδι που έλειπε απο τον πάγκο της ομάδας, η Μπολόνια έχανε 3-1 στο ημίχρονο απο την Μπρέσια στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου.

Στα αποδυτήρια, ο Σίνισα Μιχαίλοβιτς, ο προπονητής της ομάδας, μίλησε στους παίκτες από την καμερα του κινητού, από το νοσοκομείο όπου βρισκόταν και έδινε τον αγώνα του κατά της λευχαιμίας.

Οι ποδοσφαιριστές δεν είπαν τι τους είπε.

Η αλήθεια ομως είναι ότι ανέβηκαν και κέρδισαν 4-3.

Στο τέλος του παιχνιδιού έκαναν στάση με το λεωφορείο της αποστολής στο νοσοκομείο, φώναζαν ρυθμικά το όνομά του προπονητή τους, τραγουδούσαν συνθήματα και ο Μιχαίλοβιτς τους παρακολουθούσε ενθουσιασμένος και περήφανος απο το παράθυρο.

Δεν είναι απλά ένα παιχνίδι, είναι η ίδια η ζωή.

πηγή

Οικογένεια στο Ηράκλειο υιοθέτησε παιδί με αναπηρία: «Αυτό το κοριτσάκι μας δίνει μόνο χαρά»

  

Οι λέξεις αγάπη, συμπόνια, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, βρίσκουν το αληθινό νόημά τους στην πράξη και την απόφαση μιας οικογένειας από το Ηράκλειο με 3 παιδιά να γίνει ανάδοχος και να βάλει στο σπίτι της και στην καρδιά της ένα μικρό κοριτσάκι με αναπηρία.
  Το κοριτσάκι αυτό αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα υγείας, εγκαταλείφθηκε από την μητέρα του η οποία κατάγεται από την Ρουμανία, και έζησε για 4,5 ολόκληρα χρόνια, τα πρώτα της ζωής του, στις αίθουσες της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου.
 Ένα παιδί στο αναπηρικό καροτσάκι, που δεν περπατούσε, δεν μιλούσε, και σήμερα, περπατάει, μιλάει, γελάει και χαίρεται μαζί με τους καινούργιους γονείς και τα αδέλφια του σ’ ένα ζεστό σπίτι που μοιάζει με μια μεγάλη αγκαλιά.

Αυτό το κοριτσάκι μάς δίνει μόνο χαρά

“Εδώ και 2 χρόνια που την έχουμε στην οικογένειά μας και δεν την ξεχωρίζουμε από τα παιδιά μας, αυτό το κοριτσάκι, η Μαρία μας, μας δίνει μόνο χαρά”, είπαν ο Δημήτρης Βάμβουκας, ιδιοκτήτης καφενείου και η σύζυγός του Στέλλα Μαρή, νοσηλεύτρια στη ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ, οι οποίοι πριν λίγες ημέρες σε μια μεγάλη γιορτή γεμάτη συγκίνηση, όπου συμμετείχαν περισσότεροι από 650 προσκεκλημένοι, βάπτισαν το Μαράκι τους, όπως τη λένε μαζί με την 4χρονη κόρη τους την Ελένη, που λατρεύει το καινούργιο αδελφάκι της όπως και τα άλλα παιδιά της οικογένειας, ο Μανόλης, μαθητής της δευτέρας Γυμνασίου και η Μαρία, μαθήτρια της έκτης τάξης του δημοτικού.

Η καλύτερη απόφαση που πήραμε στη ζωή μας

Οι ανάδοχοι γονείς μίλησαν στην “Π” για την απόφασή τους να κάνουν την Μαρία που είναι σήμερα, 8,5 ετών αλλά έχει νοημοσύνη 2χρονου παιδιού, μέλος της οικογένειάς τους.

Ὁ φόβος γιά τήν πολύτιµη ζωούλα µας, µᾶς ἔκανε µισανθρώπους!-Ἡ Βασίλισσα τῆς Ρουµανίας Maria µᾶς δίνει µάθηµα!

 Τόν Αὔγουστο πού µᾶς πέρασε, κυκλοφορήθηκε ἕνα νέο βιβλίο, τό ὁποῖο βοηθάει πολύ στήν κατανόηση τῆς Ἱστορίας τῶν Βαλκανίων γενικώτερα καί τῆς Ρουµανίας εἰδικώτερα. Εἶναι γραµµένο ἀπό τόν Paul Kenyon, Βρετανό δηµοσιογράφο και συγγραφέα καί ἔχει τίτλο: THE CHILDREN OF THE NIGHT: The Strange & Epic Story of Modern Romania.

  Σκοπός µας δέν εἶναι νά κάνουµε παρουσίαση τοῦ βιβλίου, ἀλλά νά σταθοῦµε σέ ἕνα σηµεῖο πού ἔχει ἰδιαίτερη σηµασία γιά τή σηµερινή µας ζωή καί νοοτροπία. Συγκεκριµένα, νά σταθοῦµε στή δεύτερη βασίλισσα τῆς σύγχρονης Ρουµανικῆς Ἱστορίας, στήν βασίλισσα Marie, σύζυγο τοῦ Φερδινάνδου Α´, ἡ ὁποία εἶχε ἐπέτειο θανάτου στίς 18 Ἰουλίου καί ἡ ὁποία ἔχει καί κάποια ἐκ πλαγίου σχέση µέ τήν χώρα µας, γιατί ἡ κόρη της Ἐλισάβετ, παντρεύτηκε τόν Γεώργιο Β´ τῆς Ἑλλάδος, πού ἔγινε ἔκπτωτος στίς 25 Μαρτίου 1924.

  Ὅπως καί στήν πατρίδα µας, ἔτσι καί στή Ρουµανία, οἱ Μεγάλες Δυνάµεις δέν ἐπέτρεψαν νά ἀναλάβει τή βασιλεία κάποιος ἀπό τίς ντόπιες εὐγενεῖς οἰκογένειες, ἀλλά ἐπέλεξαν ξένους καί, κατά προτίµηση Γερµανούς. Ἐνῶ, λοιπόν, ὁ σύζυγός της ἦταν ἀνηψιός τοῦ πρώτου Γερµανοῦ βασιλιά στή Ρουµανία, ἡ Μαρί ἦταν ἐγγονή τῆς Βικτωρίας, τῆς βασίλισσας τῆς Ἀγγλίας, κόρη τοῦ γιοῦ της Ἄλφρεντ, Πρίγκηπα τοῦἘδιµβούργου καί, ἀπό τήν πλευρά τοῦ πατέρα του, Δούκα τοῦSaxe -Coburg and Gotha. Μητέρα της ἦταν ἡ Μεγάλη Δούκισσα Μαρία Ἀλεξάνδροβνα τῆς Ρωσίας.

 Ἡ Μαρί παντρεύτηκε 17 χρόνων, ἕναν σύζυγο, πού ἐπελέγη γι᾽ αὐτήν χωρίς τή δική της συµµετοχή καί πού, τόν καιρό τοῦ γάµου τους, ἦταν διάδοχος µιᾶς πρωτοσχηµατιζόµενης χώρας, γιά τήν ὁποία ἡ νεαρή κοπέλλα εἶχε ἐλάχιστη ἕως καθόλου γνώση. Κι ὅµως, παρά τήν πολυκύµαντη καί δύσκολη ζωή της, ἀγάπησε τή νέα πατρίδα της καί τούς ἀνθρώπους της. Καί αὐτό πού πραγµατικά ἐντυπωσιάζει καί παραδειγµατίζει, εἶναι ἡ στάση της, κατά τή διάρκεια τῶν Δευτέρων Βαλκανικῶν Πολέµων, ὅταν τά Ρουµανικά στρατεύµατα ἀποδεκατίζονταν, ὄχι άπό τούς ἐχθρούς, ἀλλά ἀπό τήν (πραγµατική) πανδηµία τῆς χολέρας.

Βασίλισσα Μαρία-1917-Επίσκεψη σ'ενα νοσοκομείο

Τότε, ἐνῶ οἱ σύµβουλοί της τήν προέτρεπαν νά ἀποµονωθεῖ (δέν εἶχε, βλέπετε, ἐφευρεθεῖ τότε ὁ ὅρος lockdown), ἐκείνη ἔφυγε γιά τό µέτωπο, ντυµένη σάν νοσοκόµα καί ἔµεινε ἐκεῖ νά ὑπηρετεῖ, κάτω ἀπό τραγικές συνθῆκες (πολλές φορές γονάτιζε πάνω στή λάσπη καί σέ ἀνθρώπινες ἀκαθαρσίες) φροντίζοντας τούς ἄρρωστους καί τούς ἑτοιµοθάνατους µέ αὐταπάρνηση. Δέν δέχτηκε ποτέ νά φορέσει µάσκα, γιατί, ἔλεγε ὅτι δέν µποροῦσε νά στερήσει, ἀπό τούς ἀνθρώπους πού πέθαιναν, τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ νά βλέπουν, τήν ὥρα τοῦ θανάτου τους, ἕνα ἀνθρώπινο πρόσωπο!

Τό ἴδιο ἀρνιόταν νά φορέσει γάντια, γιατί οἱ στρατιῶτες τῆς κρατούσαν τά χέρια

Εκεί κρύβονται οι πραγματικοί influencers…

  Αυτή είναι η 25χρονη Μαρία Αντρέιστικ, κατάγεται από την Πολωνία και είναι αθλήτρια του ακοντισμού. Το 2016 αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο και για πολύ λίγο έχασε το χάλκινο μετάλλιο, αφού πήρε την τέταρτη θέση. Δύο χρόνια αργότερα, το 2018, έδωσε μια άλλη μάχη, μεγαλύτερη, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο των οστών. Η Μαρία κέρδισε τη μάχη, ανάρρωσε και σύντομα επέστρεψε στον αθλητισμό. Το όνειρό της ήταν να κατακτήσει ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το 2020. Οι Αγώνες τελικά αναβλήθηκαν για το 2021 και το όνειρο της Μαρίας πήρε παράταση…

Ο τελικός του ακοντισμού στους Αγώνες του Τόκιο έλαβε χώρα την Παρασκευή 6 Αυγούστου και νικήτρια αναδείχθηκε η Κινέζα Λιου. Η Μαρία Αντρέιστικ κατάφερε όμως να πραγματοποιήσει το όνειρό της, παίρνοντας το αργυρό μετάλλιο με βολή στα 64.61 μέτρα. Η χαρά της ήταν τεράστια!

Αυτό, όμως, που έκανε η Μαρία μόλις επέστρεψε στην Πολωνία κανείς δεν το περίμενε. Αποφάσισε να δημοπρατήσει το ασημένιο μετάλλιό της, για να συγκεντρωθούν χρήματα για τον Μιλόσεκ, ένα μωρό οκτώ μηνών από την Πολωνία, που χρειάζεται να υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς στις ΗΠΑ. Τη Δευτέρα, λοιπόν, η Μαρία ανακοίνωσε ότι η πολωνική εταιρεία Zebka κέρδισε τη δημοπρασία, ξεπερνώντας τις 140 000 λίρες που ήταν ο στόχος για να συμπληρωθεί το συνολικό ποσό του κόστους της εγχείρησης.

Και τώρα η Μαρία θα αποχαιρετήσει για πάντα το μετάλλιό της υποθέτω. Εμμ… Όχι ακριβώς! Η εταιρεία που κέρδισε τη δημοπρασία, αποφάσισε να το επιστρέψει στη σπουδαία αυτή αθλήτρια.
Εκεί που η ανθρωπιά θριαμβεύει… Εκεί κρύβονται οι πραγματικοί influencers….

πηγή

Πάνω απ'ολα η Ανθρωπιά, παιδί μου!

Άκουσα τη μάνα μου σήμερα να ζητάει αλάτι από τους γείτονες.
Έμεινα έκπληκτη και της φώναξα:

-Μην ζητάς αλάτι από τούς γείτονες πάω αμέσως να πάρω.
Περίμενε κόρη μου, μου λέει :
-Έχουμε αλάτι και δεν μας λείπει τίποτε.Απλώς οι γείτονες είναι πολύ φτωχοί και πάντα μου ζητούν κάτι που δεν έχουν.Οπότε πάντα τους ζητάω λίγο αλάτι για να μην τούς επιβαρύνω.Θέλω να νιώσουν ότι τους χρειαζόμαστε και εμείς.
Με αυτόν τον τρόπο θα έρχονται ποιο εύκολα να μας ζητούν πράγματα που δεν έχουν.Πάνω απ'ολα η Ανθρωπιά, παιδί μου!
Αν όλοι το έκαναν αυτό ο κόσμος θα ήταν καλύτερος!!

Κειμ. Ευτυχία Κολιού

” ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ''.''Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ''

”Αυτό συνέβη στην πόλη, Totoras. Στις 6 Μαΐου 1995, ο Μαραντόνα ήρθε να παίξει ένα φιλικό για ένα εικοσάχρονο αγόρι που ήταν τερματοφύλακας μιας ομάδας της πόλης και μετά απο έναν τραυματισμό δεν μπορούσε να περπατήσει.
Μετά από ένα αξέχαστο ματς, ο Ντιέγκο τον πλησίασε και με μια αγκαλιά που όλοι θυμόμαστε ακόμα, του είπε στο αυτί…
” ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ''.
Αυτό έδωσε στον Ερνάν, μια μεγάλη ώθηση να αντιμετωπίσει τη ζωή. Σήμερα είναι υπεύθυνος για το Χώρο Αναπηρίας Totoras.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 2005, όταν ο Ντιέγκο είχε αυτή την καρδιακή πάθηση, ο Ερνάν του έγραψε ένα γράμμα, με τίτλο
''Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ''
Σουάρες Ματίας

πηγή

Δόξα τω Θεώ.Υπάρχουν πολλοί Μιχάληδες..!

  Δυστυχώς κανείς μας δε μπόρεσε να πάει στην κηδεία του. Επιτρέπονται μόνο 6 άτομα. Ο Μιχάλης είχε ένα σωματικό πρόβλημα. Ήταν κοντός, σχεδόν νάνος. Πάλεψε, σπούδασε νοσηλευτική και επί χρόνια δούλευε σαν νοσηλευτής και σε κλινικές του νοσοκομείου και στα χειρουργεία. Μονίμως κουβαλούσε ένα σκαμνάκι μαζί του. Για να ανεβαίνει και να φτάνει τους ορούς ή να δίνει τα εργαλεία στους χειρουργούς όταν ήταν στα χειρουργεία. Ο Μιχάλης δέχτηκε μεγάλες κοροϊδίες, αλλά ποτέ δεν θύμωσε. Με κανέναν. Πάντα ήταν γελαστός, σε κανέναν δεν κράτησε μούτρα, σε κανέναν δεν σταμάτησε να λέει «καλημέρα», σε κανέναν δεν αρνήθηκε βοήθεια.

  Πριν από καμιά 10αριά χρόνια, ο Μιχάλης μετατέθηκε στο Διοικητικό. Έφτασε να πάρει και θέση προϊσταμένου. Ήταν μέλος των Γιατρών του Κόσμου, έτρεχε στα συσσίτια, μάζευε για τους φτωχούς, έδινε τα πάντα. Και είχε όνειρο να γίνει ιερέας. Και έγινε. Πριν 2 χρόνια. Ιερέας χωρίς μισθό. Ο μισθός του ήταν αυτός που πληρωνόταν από το νοσοκομείο. Όλη την εβδομάδα ερχόταν στο νοσοκομείο με το ράσο του. Μόλις έφτανε στην είσοδο, έβγαζε το ράσο και έμενε με το πουκάμισο.

  Ο Μιχάλης έγινε μοναχός και μετά ιερομόναχος. Ήταν άγαμος. Και ως μοναχός, στην κουρά του, του δόθηκε το όνομα Γαβριήλ. Τα σαββατοκύριακα έφευγε και πήγαινε στη Μητρόπολή του, στις Σέρρες. Εκεί είχε ζητήσει να τον στέλνουν να λειτουργεί σε μακρινά και απομονωμένα χωριά που δεν είχαν μόνιμο ιερέα. Βουνά και λαγκάδια. Και πέρσι τον χειμώνα, τον θυμάμαι μονίμως κρυωμένο γιατί υπήρχαν χωριά που το αυτοκίνητο δεν έφτανε από τα χιόνια και το έπαιρνε με τα πόδια μέχρι να φτάσει. Μετά τη λειτουργία, έμενε στα χωριά. Έμπαινε στα σπίτια των κατοίκων. Μάθαινε τι προβλήματα έχουν. Ξεχασμένοι άνθρωποι, είχαν βρει κάποιον να τους νοιάζεται. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τους έφερνε και στο νοσοκομείο, κανόνιζε να τους δουν οι δικοί μας γιατροί γιατί κάποιοι ήταν παραμελημένοι.
Και πάντα γελούσε ο Μιχάλης μας. Και πέθανε. Της ζωής η μόνη βεβαιότητα, ο θάνατος.
Τα γράφω σαν μνημόσυνο. Υπάρχουν πολλοί Μιχάληδες, αλλά εγώ αυτόν ήξερα.
Ο κόσμος δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος μετά τον κορονοϊό. Ο κόσμος άλλαξε.. Εμείς μπορεί να βάλαμε μάσκες, αλλά έπεσαν οι μάσκες όλων αυτών που ήθελαν να δημιουργήσουν τον Νέο κόσμο, τον Νέο άνθρωπο. Τίποτε πλέον δεν είναι συνωμοσιολογικό. Η πραγματικότητα ξεπέρασε κάθε ακραίο σενάριο συνωμοσιολογίας. Τι μας έμεινε; Μας έμεινε η στάμπα του συνωμοσιολόγου σε όσους προειδοποιούσαν ότι οι κυβερνήσεις θα εργαλειοποιήσουν την πανδημία και θα τη χρησιμοποιήσουν για να μας μετατρέψουν σε άβουλα όντα. Ο κόσμος,

O επίσκοπος Λογγίνος και το χωρίς χέρια κοριτσάκι

 Στην φωτογραφία ο επίσκοπος Λογγίνος από το Μπαντσένι,με το χωρίς χέρια υιοθετημένο κοριτσάκι,το οποίο το εγκατέλειψαν και κανείς δεν το ήθελε.Αυτή είναι η αληθινή αγάπη .

Είναι 50 ετών και έχει 400 παιδιά.Τα 33 από αυτά τα έχει υιοθετήσει,ενώ έχει την κηδεμονία των υπόλοιπων.Τα μεγαλώνει σε δύο μοναστήρια.Στο Μπαντσένι και στο Μποιάν..Τον γνωρίσατε πρώτη φορά μέσα από την ταινία «ΤΟ ΦΡΟΥΡΙΟ».

Διαβάστε και Επίσκοπος Λογγίνος πατέρας 400 παιδιών

"Πως είναι να τρως σε εστιατόρια;"

Μεγάλη χαρά για τα παιδάκια μας!

Τα παιδιά των πολυτέκνων μας πάντα ρωτούν τους γονείς τους "Πως είναι να τρως σε εστιατόρια;". 

Δεν έχουν βλέπετε ποτέ πάει σε εστιατόριο. Αυτήν την ανάγκη, με πολύ αγάπη, μας κάλυψε εχθές η ταβέρνα "Πιπινιός" στην περιοχή Σταμάτα Αττικής. Μας προσκάλεσε και συνεχίζει να μας προσκαλεί όποτε έχουμε την δυνατότητα με μια πολύτεκνη οικογένεια κάθε φορά, για να προσφέρει ένα πλούσιο γεύμα στα παιδάκια μας και στους γονείς που δεν έχουν την δυνατότητα λόγω της ανεργίας και της κρίσης, να επισκεφτούν ένα εστιατόριο.
Η χαρά των παιδιών ήταν μεγάλη και εμείς με την σειρά μας ευχαριστούμε τους υπευθύνους της ταβέρνας "Πιπινιός" για το πλούσιο γεύμα και την αγάπη που μας προσέφεραν.

Από την σελίδα του ''Θεόφιλου''στο facebook

Πράξη φιλανθρωπίας τυλιγμένη με αξιοπρέπεια

Μία πλούσια κυρία ρώτησε: 

- Πόσo κάνουν τα αυγά;
Ο γέρος πωλητής απάντησε: 

- 30 λεπτά το ένα αυγό, κυρία
Του είπε: 

- Θα πάρω 10 αυγά για 2,50 Ευρώ ή αλλιώς θα φύγω ”.
Ο γέρος πωλητής απάντησε: «Εντάξει, πάρτε τα στην τιμή που θέλετε. Και ίσως μου φέρει γούρι η επίσκεψη σας, γιατί σήμερα δεν έχω πουλήσει ούτε ένα μέχρι τώρα».

Η κυρία πήρε τα αυγά και έφυγε έχοντας την αίσθηση πως κέρδισε. Έβαλε τα αυγά στο διθέσιο αυτοκίνητο της και πήγε στο απέναντι εστιατόριο με τη φίλη της. Εκεί, παρήγγειλαν ό, τι τους άρεσε.
Και παρόλο που πήραν πολλά πιάτα, έφαγαν λίγο και άφησαν τα υπόλοιπα στο τραπέζι. Στη συνέχεια, ζήτησε τον λογαριασμό. Ήταν €37,30 και έδωσε €40,00 λέγοντας στον σερβιτόρο να κρατήσει τα ρέστα.
Αυτό το περιστατικό ήταν αρκετά φυσιολογικό για τον σερβιτόρο, αλλά έδειχνε επώδυνο για τον φτωχό πωλητή αυγών που τις κοιτούσε από μακριά.
Το θέμα είναι:

Γιατί δείχνουμε πάντα την δύναμη μας όταν βλέπουμε έναν φτωχότερο άνθρωπο;
Και γιατί γινόμαστε απλόχεροι σε όσους δεν έχουν και τόσο ανάγκη την γενναιοδωρία μας;

Κάποτε διάβασα κάπου:
Ο πατέρας μου αγόραζε απλά πράγματα από φτωχούς πλανόδιους σε ακριβή τιμή παρόλο που δεν τα χρειαζόταν. Μερικές φορές μάλιστα, συνήθιζε να τους πληρώνει πολύ παραπάνω.
Με παραξένεψε αυτή η συνήθεια του και έτσι τον ρώτησα: 

“ Γιατί το κάνεις αυτό; 

“ Τότε ο πατέρας μου απάντησε:
" Παιδί μου, αυτό που κάνω είναι μια πράξη φιλανθρωπίας τυλιγμένη με αξιοπρέπεια ".

πηγή

Ο πατήρ Χριστόφορος από την Καλιφόρνια

  Ψηλός, ξερακιανός με φαγωμένα ράσα κι έναν μεγάλο ξύλινο σταυρό κρεμασμένο στο λαιμό του. Με τον αγέρα να παρασέρνει τα πιασμένα πίσω μακριά του μαλλιά, τα λιγοστά του γένια? Σαν από διήγημα του Στρατή Μυριβήλη βγαλμένος, ο παπά-Χριστόφορος, μοιάζει θαρρείς και με εκείνους τους ανθρώπου του Θεού που περιγράφει ένας άλλος πρόσφυγας ο Φώτης Κόντογλου.

  Τεράστιος μοιάζει, λες στα μάτια των ανθρώπων που βρεμένοι και παγωμένοι, νηστικοί, πρόσφυγες φτάνουν στη Σκάλα Συκαμνιάς κι ανηφορίζουν στον καταυλισμό της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ, εκεί πάνω στη στροφή προς το χωριό. Έτσι νιώθεις πως τον βλέπουν όλοι ετούτοι που τον περιτριγυρίζουν αναζητώντας δυο σταγόνες ανθρωπιάς σε ετούτη τη θάλασσα της προσφυγιάς που ζουν.
  Κυριακή ήταν, κι αναρωτήθηκες πως και δεν έχει λειτουργία ετούτος ο παπάς. «Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, απαντά αμέσως, λέει πως η θεία λειτουργία στο θυσιαστήριο των ανθρώπων που έχουν ανάγκη είναι μεγαλύτερο από το θυσιαστήριο στο ναό. Λειτουργώ δε το βλέπεις;» Βλέπεις. Άνθρωποι γύρω τριγύρω, παιδιά, γυναίκες, άνδρες που ζητούν και λαμβάνουν: Ανθρωπιά!

  «Ποια είναι η ενορία του» τον ρωτάς. «Στη Νορβηγία, στην ορθόδοξη χριστιανική κοινότητα της Σκανδιναβικής χερσονήσου» σου απαντά. Πρεσβύτερος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, έγγαμος ιερέας με οικογένεια, τρία παιδιά μάλιστα έχει, που ζουν στη Νορβηγία, με καταγωγή από την Καλιφόρνια.
Αμερικανός όνομα και πράγμα, Χριστόφορος Σουφ ο ανάξιος συστήνεται, ένας νέος άνθρωπος που γνώρισε την ομορφιά της αγάπης που διαπερνά την Ορθοδοξία, την ασπάστηκε και την διακονεί αγόγγυστα. 

«Ο άνθρωπος είναι η εικόνα του Θεού. Αγαπάς και βοηθάς τον άνθρωπο, αγαπάς και προσφέρεις στο Θεό» λέει σκύβοντας να σηκώσει ένα παιδί που έπεσε. Σου χαμογελά? Χαμογελά πάντα. Ένα καλοκαίρι ολόκληρο μέσα από τον πόνο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που στάθηκε δίπλα τους κι ο πατέρας Χριστόφορος χαμογελά. Συνέχεια χαμογελά. Και σαν τον ρωτάς για τις θρησκευτικές διαφορές, για το πώς τον βλέπουν οι πρόσφυγες που στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι μουσουλμάνοι, ότι του λες το αντιμετωπίζει με χαμόγελο. 

«Να βοηθήσουμε λέει, πρέπει. Να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που χρειάζονται αγάπη. Να έχουμε αγάπη για να δίνουμε».
Θα πάει λίγες μέρες να δει τα παιδιά του και τη γυναίκα του στη Νορβηγία και θα γυρίσει στη Συκαμνιά. Πόσο θα μείνει; «Όσο χρειαστεί» απαντά χαμογελώντας.

Στρατής Μπαλάσκας 

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015

πηγή/αντιγραφή

Η 8χρονη Μαρία από τα «αζήτητα» του ΠΑΓΝΗ βρήκε την οικογενειακή θαλπωρή

Οι λέξεις αγάπη, συμπόνια, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, βρίσκουν το αληθινό νόημά τους στην πράξη και την απόφαση μιας οικογένειας από το Ηράκλειο με 3 παιδιά να γίνει ανάδοχος και να βάλει στο σπίτι της και στην καρδιά της ένα μικρό κοριτσάκι με ειδικές ανάγκες. Ενα πλάσμα με πάμπολλα προβλήματα υγείας που για το λόγο αυτό εγκαταλείφθηκε από την Ρουμάνα μητέρα του και έζησε στα αζήτητα για 4,5 ολόκληρα χρόνια, τα πρώτα της ζωής του, στις αίθουσες της Μονάδας Εντατικής Θεραπείας Παίδων του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου.

Ενα παιδί που έμοιαζε με “φυτό” στο αναπηρικό καροτσάκι, που δεν περπατούσε, δεν μιλούσε, και σήμερα, περπατάει, μιλάει, γελάει και χαίρεται μαζί με τους καινούργιους γονείς και τα αδέλφια του σ’ ένα ζεστό σπίτι που μοιάζει με μια μεγάλη αγκαλιά.

«Αυτό το κοριτσάκι μάς δίνει μόνο χαρά»

“Εδώ και 2 χρόνια που την έχουμε στην οικογένειά μας και δεν την ξεχωρίζουμε από τα παιδιά μας, αυτό το κοριτσάκι, η Μαρία μας, μας δίνει μόνο χαρά”, είπαν ο Δημήτρης Βάμβουκας, ιδιοκτήτης καφενείου και η σύζυγός του Στέλλα Μαρή, νοσηλεύτρια στη ΜΕΘ Παίδων του ΠΑΓΝΗ, οι οποίοι πριν λίγες ημέρες σε μια μεγάλη γιορτή γεμάτη συγκίνηση, όπου συμμετείχαν περισσότεροι από 650 προσκεκλημένοι, βάπτισαν το Μαράκι τους, όπως τη λένε μαζί με την 4χρονη κόρη τους την Ελένη, που λατρεύει το καινούργιο αδελφάκι της όπως και τα άλλα παιδιά της οικογένειας, ο Μανόλης, μαθητής της δευτέρας Γυμνασίου και η Μαρία, μαθήτρια της έκτης τάξης του δημοτικού.

Η απίστευτη ιστορία του 13χρονου Γκόχαν

Ο αθλητισμός είναι πολλά περισσότερα από μία νίκη ή μία ήττα, τη δόξα ή τα χρήματα και αναμφίβολα έχει τη δυνατότητα να προσφέρει αρκετά στην κοινωνία. Ένα παράδειγμα είναι η ιστορία του Γκόχαν.

Ο 13χρονος πάσχει από καρκίνο και η Βιγιαρεάλ το βράδυ της Τετάρτης έδωσε φιλικό φιλανθρωπικού χαρακτήρα με τη Σέλτικ, τα έσοδα του οποίου θα πήγαιναν στον μικρό οπαδό της. Επιπλέον, οι παίκτες της πρώτης και της δεύτερης ομάδας, όπως και το προσωπικό έδωσαν 50.000€ στην οικογένεια.

Ωστόσο, το "κίτρινο υποβρύχιο" προχώρησε παραπέρα κάνοντας πραγματικότητα και ένα όνειρο του Γκόχαν. Του έδωσε τη δυνατότητα να αγωνιστεί βασικός για κάποια δευτερόλεπτα στο φιλικό και να σκοράρει.

Ο νεαρός μπήκε στο "Μαδριγάλ", αφού πρώτα δήλωσε στο κανάλι της Βιγιαρεάλ αγχωμένος και τονίζοντας πως "ήταν κάτι που δεν είχε περάσει ποτέ από το μυαλό μου". Στη συνέχεια πήγε στα αποδυτήρια, γνώρισε τους παίκτες της αγαπημένης του ομάδας και φόρεσε την εμφάνισή της με τον Κάνι να τον πειράζει. Ύστερα όντας στο αρχικό σχήμα μπήκε να παίξει, σκόραρε και αποθεώθηκε από το κοινό.

Για όλα αυτά είπε: "Είναι πολύ μεγάλη χαρά επειδή ήταν ένα όνειρο. Είναι κάτι που δεν μπορούν να το ζήσουν όλοι. Ήταν πολύ δύσκολο, αλλά το διασκέδασα. Τους ευχαριστώ πολύ με έκαναν να χαμογελάσω, έζησα πράγματα που δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ζήσω και τώρα νιώθω πιο δυνατός".

Αξίζει να δείτε το βίντεο και τη χαρά που πήρε το συγκεκριμένο παιδάκι, ο πρωταγωνιστής μίας ιστορίας από τις πιο εντυπωσιακές που σχετίζονται με τον αθλητισμό τα τελευταία χρόνια.